Þjóðlíf - 01.06.1989, Side 22

SKÁK
Fer skákin
á hausinn?
Afrek landans dýru verði keypt
Blikur á lofti í skákhreyfmgunni. Ár fræki-
legra sigra íslenskra skákmeistara að undan-
förnu hafa kallað á hvert stórverkefnið á fætur
öðru. Velvild og tilstyrkur ráðamanna hefur
gert hreyfingunni kleift að sækja fram og skipa
landinu á bekk með stórveldum skákheimsins.
Breytt afstaða st jórnvalda gæti gert þann áran-
gur að engu.
Fyrir nokkrum misserum reit forseti
Skáksambands íslands, Þráinn Guðmunds-
son, blaðagrein sem hann titlaði „Risi á brauð-
fótum“ og vakti athygli á bágri fjárhagsstöðu
skákhreyfingarinnar. Þótti sumum þar æði
djúpt í árinni tekið að halda því fram að „þjóð-
aríþrótt íslendinga-1 væri á flæðiskeri stödd.
Engu að síður er það svo að Skáksambandið,
sem auk innanlandsstarfsins stendur fyrir um-
fangsmiklum samskiptum við aðrar þjóðir hef-
ur engan fastan tekjustofn og verður, eins og
mörg önnur frjáls félagasamtök, að lifa á góð-
vild almennings og fésýslumanna hverju sinni.
Þeim sem hér heldur á penna hefur orðið
tíðrætt um sérstöðu okkar litlu þjóðar í skák-
heiminum. Þeir sem víðförlir eru í þeim heimi
verða þess áþreifanlega varir hvflíkan heiðurs-
sess við skipum þar; allir kannast við ísland og
afrek sona þess á skáksviðinu. Þá fara ekki
síður spurnir af eldheitum skákáhuga sem hér
ríkir, velvild stjórnvalda og almennum stuðn-
ingi við þessa andans íþrótt. Vekur það furðu
margra hvernig svo fámenn þjóð hefur getað
skipað sér á bekk stórvelda á þessu sviði.
Velvild fjölmiðla og
stjórnmálamanna
Nú er það ekki svo að félagsbundnir skák-
menn eða þeir sem reglulega tefla á kappmót-
um séu svo ýkja margir hér á landi. Styrkurinn
liggur fremur í því að skákin á allsstaðar upp á
pallborðið, allur almenningur þekkir til henn-
ar, kann nokkuð fyrir sér í taflinu og fylgist
grannt með afrekum fánaberanna heima og
erlendis. Meðal fjölmiðlamanna er umtals-
verður áhugi og þekking á skák og má segja
hið sama um stjórnmálamenn.
Styrkur skákhreyfingarinnar hefur því ekki
síst falist í því öryggi að eiga góða að á ögurs-
tundu og njóta þeirrar vegsemdar sem vinsa-
Eftir Áskel Örn
Kárason
mleg ummæli og ótvíræður áhugi valdamanna
hefur í för með sér. Þetta er allt gott og blessað
meðan varir, en tæpast munu lesendur Þjóðlífs
ganga að því gruflandi að allt er í heiminum
hverfult og þá sérstaklega loforð stjómmála-
manna.
legar yfirlýsingar. Ráðamenn vom, eins og
almenningur, yfir sig hrifnir og skyldi nú staðið
við bakið á okkar manni. M.a. lýsti fjármálar-
áðherra, Jón Baldvin Hannibalsson, því yfír að
ekki stæði á ríkissjóði að leggja hönd á plóginn
þegar kæmi að næsta skrefi í baráttunni; ein-
víginu við Anatólí Karpov.
Nú bregður svo við þegar farið er af stað við
undirbúning þess einvígis að önnur viðfangs-
efni standa hjarta fjármálaráðherra nær. Hann
Að standa við stóru orðin
Sigur Jóhanns Hjartarsonar á
Kortsnoj fyrir rúmu ári var a.m.k.
Islandssögulegur viðburður og líð-
ur þeim víst seint úr minni sem
urðu vitni að því hvernig bók-
staflega hvert mannsbarn
stóð þá á öndinni og stoltið
svall í þjóðarsálinni
þegar okkar maður
vann. I sigurvímunni
sem fylgdi í kjöl-
farið virtist allt
vera mögulegt
og skorti
ekki fræki-
22