Tímarit Máls og menningar - 01.12.1996, Side 53

Hann slökkti á nuddinu, vatnið kyrrðist fljótt og hann strauk vætuna
framan úr sér og silfrað hárið aftur á hnakka.
Þú kemur aldeilis færandi hendi. Ætlum við að halda upp á eitt-
hvað?
Þess vegna, ég var að ljúka við söguna, sagði ég, lét hann halda á
flöskunum meðan ég klifraði ofan í pottinn og naut þess að fínna
hvernig ég byrjaði strax að slaka á við að koma í vatnið, svona
mátulega heitt.
Það kalla ég ánægjulegar fréttir, sagði málarinn og rétti mér mína
flösku. Það er löggild ástæða til að klingja glerjum.
Við lyftum flöskunum til móts við höku, horfðumst ábúðarfullir í
augu og skáluðum eins og virðulegir aristókratar.
Ertu þá bara á leiðinni í bæinn?
Ég hugsa það. Ekki á morgun, heldur hinn.
Hefurðu eitthvað heyrt í Guðrúnu?
Nei, þær koma ekki heim fyrr en eftir viku. En þá get ég líka
undirbúið það betur.
Ég get nú ekki beinlínis sagt að það gleðji mig að þú skulir vera að
fara.
Nei, þetta hefur verið góður tími.
Við höfum verið duglegir að vinna.
Og skemmt okkur vel þar að auki.
Við skáluðum aftur.
Ég var annars að lesa ansi merkilega frásögn af dönskum kollega
þínum, sagði málarinn svo. Eða réttara sagtfyrrverandikollega þínum.
Jæja.
Já, mjög átakanleg saga. Og athyglisverð, að minnsta kosti vekur
hún hjá manni ýmsar spurningar um eðli skáldskaparins.
Nú? sagði ég og var orðinn forvitinn. Lát heyra.
Hann fékk sér annan slurk úr pilsnerflöskunni, lagði hana svo frá
sér á veröndina og horfði fast í augu mín áður en hann hélt áfram:
Rithöfundur þessi hafði tekið sig upp og flutt með fjölskylduna til
Grænlands. Ætlaði einmitt að semja skáldsögu um það þegar dönsk
fjölskylda sest þar að í afskekktu veiðimannasamfélagi. Ólíkir menn-
ingarheimar mætast, ofverndað borgarbarnið gagnvart miskunnar-
lausum hrikaleik náttúrunnar og allur sá pakki. Er ekki að orðlengja
það að honum miðaði mjög vel við skrifin, enda stóð efniviðurinn svo
TMM 1996:4
51