Tímarit Máls og menningar - 01.12.1996, Qupperneq 55

En aumingja rithöfundurinn, hann kenndi sjálfum sér um örlög
sonarins.
Já, það er sorglegt, sagði ég og ætlaði að fá mér sopa úr pilsner-
flöskunni, en hún var þá tóm.
Það var langt liðið á daginn og fólk í nærliggjandi sumarhúsum
greinilega farið að huga að kvöldmatnum. Sterk angan af brennandi
viðarkolum barst til okkar með blíðum aftanblænum, kitlaði nef og
æsti bragðlauka; rnikið var ég orðinn svangur. Og það var málarinn
víst einnig:
Heyrðu, ég á væna bleikju í ísskápnum. Væri ekki tilvalið að bregða
um hana álpappír og skella upp grilli.
Hann greip handklæðið sitt og klifraði upp á veröndina.
Ég á líka salathöfuð og ...
Málarinn þagnaði snögglega og rak svo upp undrunaróp. En áður
en hann náði að segja nokkuð skynjaði ég allt í einu hvað var að gerast
og þótt ég sæti í fjörutíu gráðu heitum potti rann mér ískalt vatn milli
skinns og hörunds.
Það er kviknað í bústaðnum þínum! Hann logar allur!
TMM 1996:4
53