Tímarit Máls og menningar - 01.12.1996, Síða 83

tilbúna kona, glæsilegri en nokkur kona sem náttúran hafði skapað,
hið fullkomna handverk fegurðarlækna, förðunarfræðinga og fim-
leikaþjálfara. Sköpun mannsins hafði tekið sköpun guðanna fram.
Með seiðandi napalmaugum, platínuhári, plastfilmuvörum og fyllt-
um brjóstum drottnaði hún yfir karlskepnum jarðarinnar, sem játuð-
ust henni ákafir á vald. Af eðlislægu skynbragði á töfrum sinna tíma
sveipaði hún sig slæðu dulúðarinnar og úr slóða hennar rann dísæt
angan, sem fyllti vit karlmanna, uns neistar gneistuðu úr nárum
þeirra.
Sjálf eyddi hún flestum náttstundum einmana í voðum sínum og
velti því fyrir sér til hvers holdið væri. Hún vissi ekki á hvern hátt hún
hafði samband við himnana og eilífðina í gegnum líkama sinn. Út-
veggir þessa heims voru alþaktir úrklippum af henni og í augum
flestra voru þær raunverulegri en fyrirmyndin sjálf. Hunangsgljáandi
hörund hennar varð gull þess tíma, varanlegt og eilíft um leið og því
var varpað á tjaldið.
Þegar tímar liðu fram töldu margir að silfrað tjaldið sjálft væri hið
eiginlega hörund hennar. Sykursæt röddin úr hátalaranum varð seið-
andi söngur sírenunnar og blágrár mökkurinn sem blés úr sýningar-
vélinni varð yfirskilvitlegur andi. Líkt og með alla guði og gyðjur tóku
menn að álíta mynd goðsins vera goðið sjálft. Eitraðar tungur efa-
semdarmanna tóku að heyrast; að hún hefði selt skrattanum sál sína,
væri fláráð gljápíka, flagð og fordæða, því meðan til er guðrækni, svo
mun einnig vera guðlast. Gyðjan sjálf gleymdist heima í rekkjuvoðum
sínum; munaðarleysinginn sem var móðir allra, Mikla Móðir, Magna
Mater, MM. Þetta fangamark lét hún sauma með fínlegu flúri í rúm-
fötin til að minna sig á hlutverk sitt í hérvistinni. Um síðir eyddist hún
upp þarna á milli voðanna, uns sál hennar smeygði sér undan sæng-
inni og sveif til himnanna, þar sem hún varð að skærustu stjörnu
festingarinnar, líkt og hún hafði alltaf þráð.
TMM 1996:4
81