Tímarit Máls og menningar - 01.12.1996, Síða 87

Indriði:
Manstu hvað ég var mikill morgunhani? Ég var kominn fram úr
næstum áður en ég opnaði augun. Rifinn upp fyrir allar aldir af
lífskraftinum og vinnugleðinni. Þá var gaman að vakna við hliðina á
þér, Kristín mín. Sjá þig svona fallega á koddanum. Og hlakka strax til
að smjúga í fangið á þér um kvöldið.
Mér þótti gaman að lifa, gaman að smíða daglangt og sjá árangur
verka sinna vaxa fram íyrir augum sér, hurðir og skápa. Og meira en
gaman að elska þig. Tilfmningin um þig óx í brjósti mínu eins og
þegjandi, en um leið syngjandi fögnuður. Og gerir enn.
Sú tilfinning eldist ekki. Sem betur fer. Það er hún sem gerir mér
lífið ennþá bærilegt, þrátt fyrir allt. Hún gulnar ekki og stirðnar ekki.
Þess vegna skal ég aldrei kvarta, þótt ég geri lítið annað en að rangla
svona þusandi hérna um íbúðina. Þusið er mín iðja núna, eins og þú
veist. Og þú umberð það, eins og annað, blessunin.
(Indriði klárar úr bollanum og rís áfætur)
Indriði:
(Brýnir raustina oghálfkallar) Kristín mín! Getégekkert gert fyrir þig?
Á ég að trúa því, að þú viljir ekki nokkurn skapaðan hlut? Ég er farinn
að hafa verulegar áhyggjur af þér. Þú verður að rífa þig upp úr þessum
doða. Þetta gengur ekki. Ég er samt viss um að þér batnar, þótt þeir
hafi sent þig alltof fljótt heim. Ég sá það undireins á föstudaginn, þegar
ég sótti þig á sjúkrahúsið. En við eigum eftir að koma þér á kreik. En
þá verður þú líka að nærast eitthvað.
Kristín? Heyrirðu hvað ég er að segja?
Já auðvitað heyrirðu það.
Ég sting upp á því, að við gerum okkur dagamun, þegar þú ferð að
ná þér. Hvað segirðu um, að við skreppum vestur? Það gerir ekkert til,
þótt það sé komið skammdegi. Það er alltaf gaman að koma vestur.
Manstu þegar við sáumst þar fyrst? Ég var nýkominn með þeim
Þorsteini og Gumma til að slá upp fyrir gagnfræðaskólanum í akkorði.
Og við hömuðumst svo mikið, að ég var með harðsperrur um allan
skrokkinn. Ég hélt ég gæti ekki hreyft mig, þegar ég vaknaði eft ir fyrsta
vinnudaginn. Og svo skrapp ég í bakaríið til að kaupa handa okkur
snúða með kaffinu. Og þú brostir þessu undarlega brosi. Ég var svo
TMM 1996:4
85