Tímarit Máls og menningar - 01.12.1996, Qupperneq 100

heldur á prjóni og slær honum taugaveikluð í lærið á sér. Sokkabux-
urnar rifna undan prjóninum og blóð lekur niður lærið á henni.
„Ég kem fljótt aftur í heimsókn til þín,“ segi ég og geng að hurðinni.
Allt í einu finn ég hvernig mamma þrífur í mig og skellir mér inn í
fatahengi. „Hvað er þetta, kona?“ hvæsi ég hás. „Sástu ekki Midnight
Express? Ég hefði getað fengið hanka inn í hnakkann á mér.“
Mamma svarar engu heldur grípur í hárið ofan á hvirflinum á mér
og teygir sig upp að andlitinu á mér. Ég held að hún ætli að kyssa mig
bless og lýt niður að henni. í stað kossins fínn ég litlar tennur læsast í
kinnina á mér. Mér bregður of mikið til að hafa rænu á að öskra.
Mamma hangir lengi í kinninni á mér áður en henni tekst að rífa úr
henni stykki sem hún hrækir út úr sér. Bitinn lendir á spegli og rennur
hægt niður glerið. Mamma lítur sigri hrósandi á mig. „Bíddu bara
þangað til ég tek Braveheart,11 segir hún. Svo stingur hún prjóninum
leiftursnöggt í hjartað á mér. Mér finnst eins og eitthvað þungt liggi
ofan á brjóstinu á mér. Eins og köttur hafi hringað sig þar saman og
læst klónum í andardrátt minn. Ég finn að minnsta kosti ekki fyrir
honum lengur.
98
TMM 1996:4