Slökkviliðsmaðurinn - 01.09.1992, Blaðsíða 46

Martröð á hátíðisdegi
Stutt sönn harmsaga
Það var aðfangadagskvöld, þegar
slökkviliðið fékk tilkynningu um eld í
byggingu. Þegar liðið kom á staðinn,
blasti við þeim alelda íbúðarhúsnæði.
Fyrir utan stóðu maður og kona bæði
mikið ölvuð, með minniháttar bruna-
sár á höndum, brjósti og andliti sem
sárbændu björgunarmennina að
bjarga 18. mánaða barni þeirra sem
enn var inni í húsinu. Þar sem húsið
var orðið alelda vissu björgunarmenn-
irnir að öll von um að bjarga barninu
lifandi var löngu liðin.
Eldurinn hafði að sögn byrjað við
rifrildi og slagsmál foreldranna, þegar
hitalampi hafði dottið um koll. Eftir
að hafa þrætt um hvort þeirra henti
lampanum niður, reyndu þau árang-
urslaust að slökkva eldinn sjálf.Þegar
þau gáfust upp hringdu þau loks á
slökkviliðið. Sjúkraflutningsmennirnir
hófu strax að búa um verstu brunasár
foreldranna og fluttu þau síðan á nær-
liggjandi spítala til frekari aðhlynning-
ar.
Eftir að hafa ráðið niðurlögum elds-
ins, hófu slökkviliðsmennirnir leit af
líkamsleifum barnsins. Fyrir tvo af
slökkviliðsmönnunum var þetta
hörmuleg endurtekning á svipuðu út-
kalli fyrir sjö árum síðan. Annað
ungabarn hafði látist í íbúðareldi, og
þeir fundið leifar þess barns.Þeir
þurftu einnig að finna þetta 18 mán-
aða barn svo illa brunnið að nær
óþekkjanlegt var.
Tilfínningaviðbrögð
Tilfinningaáhrifa björgunarmanna
varð vart strax á staðnum, og héldu
áfram eftir að útkallinu var lokið.
Slökkviliðsmennirnir voru taugaspennt-
ir og reiðir yfir því að geta ekki bjargað
barninu, og yfir því að vita hvað orsak-
aði eldinn og um leið dauða bamsins.
Reiðir yfir hvað tilkynnt var seint
um eldinn, argir út í foreldrana og sín-
ar eigin tilfinningar um vanmátt sinn.
Sumir mundu eftir eldinum fyrir sjö
árum með svipuðum hætti og óleyst-
um tilfinningum undir niðri frá þeim
atburði.
Slökkviliðsstjórinn skynjaði þetta
ástand sem tilfinningalega mjög
tvísýnt tilfelli fyrir þá sem áttu þátt í,
og sérstaklega þá sem voru við eldinn
fyrir sjö árum.
Nýlega stofnað félag um sálarhjálp
frá nálægum spítala var fengið til að
halda umræðufund með viðkomandi
aðilum.
Fundurinn var ákveðinn viku eftir
atburðinn, þar mættu 35 manns
slökkviliðsmenn, lögreglumenn,
sjúkraflutningsmenn og stjórnstöðvar-
fólk. Björgunarmenn upplifðu mikil
vonbrigði og reiði yfir dauða barnsins
og aðrir voru reiðir yfir ástæðu elds-
ins. Nokkrir rifjuðu upp svipuð útköll,
eða önnur dæmigerð tilfelli og lýstu
tilfinningum sínum varðandi þá at-
burði. Allir voru sammála um að
þessar umræður væru mjög nauðsyn-
legur möguleiki til að segja frá tilfinn-
ingum sínum í öruggu og stuðnings-
ríku umhverfi, og þroskast til að tak-
ast á við seinni tilfinningaleg áhrif.
Niðurstöður
Þetta útkall bauð uppá nokkur at-
hyglisverð atriði.
Barnadauði hefur lengi verið þekkt
sem eitt mest álagsvaldandi tilfelli fyr-
ir björgunarmenn. Álagið vegna þess-
arar tegundar útkalls var sambland
vonbrigða yfir að geta ekki bjargað og
að hafa komið allt of seint á staðinn.
Viðbótarálag fyrir nokkra björgun-
armenn voru innibyrgðar tilfinningar
frá líkum útköllum með svipuðum
endi. Samskonar áður upplifaðar til-
finningar virðast vera óyfirstíganlegar,
sama hvað langt líður á milli tilfella.
Venjulegur tími til að halda fund er
innan 72 stunda eftir útkallið.
Þó svo að fundurinn hafi ekki verið
haldinn fyrr en viku eftir eldinn virtist
það ekki hafa áhrif á árangur fundar-
ins.
Þetta var í fyrsta sinn sem svona
fundur var haldinn innan slökkvi-
stöðvarinnar. Nokkrir björgunar-
mannanna höfðu áður heyrt um svona
fundi og árangur þeirra. Öllum þeim
sem sátu þennan fund fannst þetta
mjög nytsöm aðferð og fundu fyrir
mjög auknu sjálfstrausti.
Þýtt úr The journal of emergency services Des.; 1991
L.P.
Sendum hugheilar óskir
um heill, gæfu og gengi til
handa slökkviliðsmönnum
ÍSLENSKIR AÐALVERKTAKAR
46
SLÖKKVILIÐSMAÐURINN