Íþróttablaðið - 01.09.1948, Blaðsíða 31

ÍÞRÓTTABLAÐIÐ
23
Hin margumtálaöa skipting Bandaríkjamannanna í 1^x100 m. boðhlaupinu. Efst
til v. sézt Ewell rétta Wright kefliö ca. // m. frá miöju hins 20 m. skiptisvœöis.
Neðst til h. er Wright alveg búinn aö taka viö keflinu og er þá nokkra metra
innan viö takmórk þau, sem dómarinn táldi þá hafa skipt utan við.
ins fer skyndilega að breytast. Keflið
er nú komið í hendur Dillards og Þót.t
keppinautar hans séu allt fyrsta flokks
spretthlauparar er nú eins og þeir standi
kyrrir. Dillard fær Patton keflið 4 til 5
metrum á undan næstu sveit og Þótt
nú sé ekkert lengur að keppa við eykur
Patton bilið upp í um það bil 8 metra
og slítur snúruna með sinu fallega hlaupa
lagi langt á undan keppinautum sín-
um. Brezki EvrójSumeistarinn Archer
var öruggur í öðru sæti tæpum tveim
metrum á undan Italanum Siddi. Svo
kom Ungverjinn rétt þar á eftir og
loks Kanadamaðurinn Haggis og Hol-
lendingurinn Lammers samhliða 2 m.
síðar. Hinum glæsilega sigri Bandaríkj-
anna var mjög fagnað og kom hann
þó engum á óvart. Nú var beðið eftir
því að tíminn yrði tilkynntur. Allt i einu
kvað við mikið sigur- og fagnaðaróp
samfara gríðar miklu klappi. Var ver-
ið að tilkynna að Bandaríkin hefðu
sett heimsmet eða hvað? Mér varð lit-
ið á tilkynningatöflunni, sem hlaut að
hafa orsakað þennan fögnuð áhorfenda.
En á henni var ekkert heimsmet skráð,
heldur hinn ótrúlega lélegi tími 41,3
sek. Og nú kom skýringin. Þetta var
tími brezku sveitarinnar, sem hafði orð-
ið önnur að marki. Á töflunni var til-
kynnt að Bretland væri nr. 1, Italía nr.
2 o. s. frv., en ekki minnst á Banda-
ríkin. Þetta hafði þá, þótt ótrúlegt sé,
valdið fagnaðarlátunum. Menn litu hver
á annan, hvað gat valdið, hafði ein-
hver Bandaríkjahlauparinn farið út af
brautinni eða hvað? Mér varð litið
niður á völlinn, þar hafði auðsjáanlega
skapast mjög þungt andrúmsloft. Aum-
ingja Ewell, sem hélt sig loks hafa
hreppt gullverðlaunin, komst nú ekki
einu sinni á blað. Dómarar og keppend-
ur skiptust á orðum að því er virtist
í styttingi. Þá heyrðist glymja í hátalar-
anum: Bretland fyrst, Italía næst, Ung-
verjaland þriðja o. s. frv., en Bandaríkin
dæmd úr leik vegna ólöglegrar skipt-
ingar. Nú fyrst varð ég hissa og þáð
urðu margir fleiri. Þaðan sem ég sat
var ágætt útsýni yffr fyrstu skipting-
una og hafði mér alls ekki fundist
neitt atþugavert við hana. En ég var
enginn dómari og ég get ekki trúað því
að neinn dómari hefði farið að dæma
Olympíusigurvegara úr leik nema því
aðeins að brotið hefði verið mjög greini-
legt. Hinn harði dómur hafði verið
kveðinn upp. Sveit, sem hafði sigrað
með yfirburðum var dæmd úr leik fyrir
það að hafa sennilega skipt rétt utan
við skiptistrikið, enda þótt það hafi
vitanlega engin áhrif getað haft á hlaup-
ið. Samanborið við aðra tilhliðrunar-
semi og vafa i úrskurðum hlaupdóm-
ara yfirleitt hlaut þessi harði dómur
þeirra að verða mjög óvinsæll og skyggja
á hinn sanna íþróttanda, sem fram að
þessu hafði sett svip sinn á leikana. Það
vannst lítil tími til frekari bollalegginga,
því verðlaununum var úthlutað þegar
í stað. Bretum var afhent gullið, Itöl-
um silfrið og Ungverjum bronsið. —
Brezki þjóðsöngurinn var leikinn, en því
miður voru ekki allir, sem stóðu upp.
Og gegnum lagið heyrðist greinileg mót-
mælaalda. Bandarikjamennirnir gengu
niðurlútir út af vellinum, áhorfendur
voru í æstu skapi og bágt á ég með að
trúa því að nokkur hafi verið ánægð-
ur. Bandaríski flokksstjórinn fór sér að
engu óðslega, en óskaði eftir því að
kvikmynd yrði látin skera úr um brot-
ið. Það var gert og kom þá í ljós að
Ewell og Wright höfðu alls ekki brotið
af sér heldur skipt marga metra innan