Strandapósturinn - 01.06.1982, Qupperneq 80

kvöld að haustlagi Hann hafði verið að skila þangað farþegum
og dólaði nú heimleiðis í rólegheitum. En þegar hann kom upp á
móts við Stokkseyrarsel, fer hann að finna til einkennilegra
óþæginda og jafnframt gýs upp í bílnum svo römm og við-
bjóðsleg rotnunarfýla að hann hafði aldrei áður fundið neitt
þvílíkt. Jafnframt finnur hann að hann er ekki einn í bílnum,
einhver sem nákulda leggur frá er í aftursætinu.
Ármanni verður það fyrst fyrir að hann slær hendinni upp
undir baksýnisspegilinn svo að hann sér ekki lengur aftur í bíl-
inn, og jafnframt greiðir hann för sína sem mest hann má.
Nokkra stund er allt við það sama, en þegar hann kemur upp á
móts við Stekka, hverfa honum öll óþægindi og um leið veit
hann að þessi óhuganlegi farþegi er allur á burt.
Þegar heim kom, brá kona Ármanns í brún er hún sá hann og
spurði hvort hann væri veikur, hann væri svo fölur og framúr-
legur. Sagð hann henni þá hvað fyrir sig hefði komði borið.
En það að hann sló upp undir spegilinn, var vegna þess að
honum datt strax í hug ekki ósvipaður viðburður er hafði gerst á
sömu slóðum skömmu áður. Bílstjóri á stórum áætlunarbíl var
að koma úr Reykjavík á leið til Stokkseyrar. Engir farþegar voru
með, því bíllinn hafði tæmst á Selfossi. Sér til afþreyingar fór
bílstjórinn að syngja og söng hvert lagið af öðru við raust. En er
niður á móts við Stekka kom, var tekið undir sönginn aftur í
bílnum og leit hann í spegilinn til að grennslast fyrir um þetta.
En það sem hann sá þá, gerði hann næstum vitstola af skelfingu,
svo að hann ók eins og bíllinn komst og yfir hvað sem fyrir var
þar til hann komst á áfanga stað á Stokkseyri. Var hann lengi að
jafna sig eftir þetta, og ók helst aldrei einn þessa leið framar.
Mannsefni í bolla
Um miðjan síðsta áratug lá ég á spítala hér á Selfossi og var þá
með mér á stofu um þriggja vikna skeið kona er Guðrún hét. Var
hún móðir Þórðar Jónssonar rafvirkja við Búrfell. Hún var
78