Strandapósturinn - 01.06.1982, Page 82

óttaðist þess vegna, að hún myndi reyna að fyrirkoma barninu.
Hann var vænsti maður, þrátt fyrir brot sitt og hafði viðurkennt
það fyrir konu sinni.
Reyndu þau bæði að hafa gætur á Kristínu, en þar sem það
dróst fram á haust að hún yrði léttari og myrkt var orðið mikinn
hluta dags var þeim óhægra um vik.
Svo er það eitt kvöld að þau verða þess vör að Kristín er horfin
úr bænum og bregða þá við til leitar. Finna þau hana ekki fyrst,
en koma svo í fjárhús sem voru fjarst í túninu. Þar heyra þau
einhverja hreyfingu og bregða upp ljósi í skyndi. Rekur þá
Kristín upp hljóð, hafði þá alið þarna telpukorn, sem húsfreyja
var ekki sein á sér að taka í sína vörslu. Var svo Kristín færð til
bæjar og hlynnt að henni en dóttir hennar óx upp og varð mesta
efnisstúlka.
Ekki var Kristín oftar við karlmann kennd. Á efri árum
hennar voru gárungarnir stundum að þýfga hana um samvistir
hennar og bóndans svo sem það, hvort hún hefði haft nokkurt
yndi af gaukli þeirra.
„O, sussu, sussu“, svaraði Kristín, „það var þurrt og þeflaust
og öldungis elskulaust.“
80