Strandapósturinn - 01.06.1982, Síða 93

í Skálholtsvík. Þær hétu Valgerður 12 ára og Matthildur nokkru
yngri.
Við kvöddum nú heimafólk á Kollafjarðarnesi og gengum
fram að svonefndri Húsaklöpp, en þar var skektan uppundir
kambi með segli og öllum farvið. Það var lágsjávað og nokkuð
langt að setja niður. Þegar skektan var komin á flot, bað ég
telpurnar að fara út í hana og setjast á öftustu þóftuna. Hjálmar
kvaddi nú frænkur sínar og veifaði brosandi til okkar að skilnaði
og varð bros hans mér gott vegarnesti. Um leið og ég ætla að
stíga út í bátinn, verður mér litið niður í fjöruna við fætur mínar
og sé ég þá hvar liggja tveir hellusteinar nokkuð stórir, en þó vel
viðráðanlegir. An þess að hugsa mig um, tek ég steinana og læt
þá undir miðþóftuna og var það mjög góð kjölfesta í ekki stærri
bát. Ég ýti svo frá landi og tek til áranna. Veðrið var enn óbreytt,
en ókyrrð í lofti, ýmist rofaði til eða dró fyrir aftur og aðeins
vestan andvari svo ég ákveð að setja upp segl til að flýta för okkar
yfir fjörðinn. Allt gengur þetta vel og báturinn skríður mjúklega
undan vestan golunni og við erum bráðum hálfnuð yfir fjörðinn.
Þá heyri ég allt í einu snöggan hvin og siðan eins og þungan nið í
fjarska og mér sýnist sjórinn dökkna. Samstundis er skollið á
vestan rok og ætlar nú allt um koll að keyra. Dragreipið var
bundið undir röng með lykkju og lá endinn á þóftunni hjá mér.
Eg brá við skjótt og lagði inn árarnar, tók í endann á dragreip-
inu, sem losnaði um leið úr rönginni og seglið var komið niður
með það sama, en rokið ætlaði nú að tæta það úr höndunum á
mér. En ég gat vafið vindbandinu utan um seglið, brugðið undir
framþóftuna og súrrað það niður. Næsta verkið var svo að færa
steinana út í kulborðssíðuna en við það réttist nokkuð hallinn,
sem varð á bátnum af rokinu. Eg vona að það verði ekki mis-
skilið, þótt ég segi að handtök mín á þessum sekúndum hafi
minnt á handtök föður míns, þegar honum lá á, þótt aldrei
endranær kæmist ég í námunda við hann í þvi efni, hvorki á sjó
eða landi. Þegar ég leit til litlu telpnanna sá ég að önnur þeirra,
sú yngri, var farin að gráta, og var það sannarlega ekki að undra,
að vera á lítilli bátskel í þvílíku veðri með einum ókunnugum
manni.
91