Strandapósturinn - 01.06.1982, Side 112

Á eintali við sálina
Þegar ég kem út úr kirkjunni sé ég margt skýrara og betur það
sem áður var hulið var nú í sjónmáli hugsunin skerpist og sam-
hengi hlutanna verður frjórra.
Austur frá kirkjunni er höfði nokkur sléttur að ofan og vel
grasi gróinn en niður að sjónum er bratt og sumstaðar yddir á
kletta í hallanum. Túnið er þar fyrir norðan síðan tekur við
fjörukamburinn þá sjórinn.
Á höfða þessum, sem útsýni er gott af standa tveir hestar,
báðir standa í réttstöðu höfðinglegir á að líta með reistan háls.
Annar er svartur hinn er hvítur. Um margt er þeir ólíkir sem
liturinn samt sem áður má finna að sumt er þeim sameiginlegt.
Sá svarti er vel meðal hestur að stærð léttbyggður hlaupa-
hestur hrokkinn á hár með lítið fax öngvan ennistopp og tagl rýr.
Allt þetta lýtir hestinn og gerir hann svipminni. Augun eru skörp
og geta á stundum orðið hörð svo neistar af hrökkvi ef kappi er
ekki í hóf stillt.
Hestur þessi snýr þann veg, að hann horfir norður til eyjanna í
minni Kollafjarðar, og festir augun á brimskaflana sem á skerj-
unum brýtur. Láta mun nærri að meir en eitthundrað ár aftur í
tíman verði að leita um fræg þessa hests því hann var uppi á
seinni hluta nítjándu aldar. Hann á sér sína sögu, þótt hún sé að
sumuleyti harmsaga, skilar hún þessu blakka jó ógleymanlega á
söguspjöldin. Kannski er þessi ógleymanlegi hestur að bíða eftir
annari reisu suður yfir heiðar, betur undirbúinn nú en áður, nú
muni honum ekki um eina Stykkishólmsreisu.
Hvíti hesturinn er mikill að vallar sýn, með stærstu hestum
fallegur og mikilúðlegur. Hann reisir vel langan hálsinn og
höfuðið ber hátt yfir að höfðingja sið. Hann eins og skimar yfir
fjörðinn í áttina að Broddanesi, það líklegt að hann sé að bíða
eftir að sjá bát koma þaðan og trúlegaast væri þar með maður
sem ætti að vitja læknis og vantaði hest til fararinnar. Kannski
ein ferðin enn inn á Hólmavík. Hugsast gæti að um ljósmóður
væri að ræða en sama er, — þá væri fljótlega lagður hnakkur á
þann hvíta og ekki farinn neinn lestargangur.
110