Strandapósturinn - 01.06.1982, Qupperneq 175

það yrði ekki kalt á leiðinni. Þá voru ekki hitabrúsar til, það var
mikill munur þegar hitakönnur og brúsar komu, en hætt var að
nota flöskur. Svo var líka breytt um matartíma. Fyrst drukkið
kaffi á morgnana, og borðað í hádeginu. Kaffi um miðjan dag-
inn og kvöldmatur klukkan sjö og svo kaffi áður en fólkið fór að
hátta. Þá var líka farið að baka meira með kaffinu en áður. Og
þá varð minna varið í að fá kökur og nú er það svo vanalegt að
engin tilhlökkun er að fá gott með kaffinu. Það var svo gaman
áður þegar góðar kökur komu að óvörum með engjakaffinu.
Það var oft kalt að borða og drekka úti í hvaða veðri sem var.
Þá var leitað að skjóli til að sitja í. Það var mikill munur þegar
við fengum tjald til að hafa á engjunum, þá var setið lengur og
piltarnir fengu sér blund. Ein systir mín hafði oft með sér
handavinnu á engjarnar, og stoppaði í sokka og vettlinga eftir
matinn. Hún var sérlega iðin og lagin við sauma.
Mér þótti aftur á móti og þykir enn gaman að taka til, oft var
ég að duna úti og tína rusl í kringum hús og bæ, það var mitt
yndi. Gerði ekkert til þó ég yrði skítug um hendurnar þá þvoði ég
mér bara í læknum sem var rétt hjá bænum. En yfir ána þorði ég
ekki ef hún var meira en í hné því ég hef alltaf verið kjarklítil, og
ekki var nein sundkennsla þegar ég var ung.
Á vorin var alltaf smalað til að taka ullina af fénu, það var
erfið og vond vinna, því ekkert var rafmagnið og varð að klippa
með sauðaklippum eða skera með hnífum. Eg hélt oft í kindur
meðan klippt var af þeim, fékk ég margan marblettinn við það
verk.
Það var oft lengi verið að láta ærnar lemba sig, lömdin vildu
stundum ekki þýðast mæður sínar. Það var oft mikill eltingar-
leikur við þetta, en líka gaman að sjá ærnar bæði hvítar og
dökkar hvað þær voru sperrtsar og frjálslegar eftir rúninginn.
Nú er tekið af með rafmagnsklippum að vetrinum, eða jafnvel
haustinu. Auðvitað er það miklu léttara en heldur ekki eins
gaman. Það var líka tekinn upp mór á vorin, og þurfti að fara
dálítið langt til þess. Mórinn var stunginn upp í hnausum sem
síðan voru fluttir í kláfum á þurrkvöll, þar voru hnausarnir
teknir í sundur í þunnar flögur með skóflu eða ristuspaða. Síðan
173