Strandapósturinn - 01.06.1982, Blaðsíða 176

voru flögurnar reistar upp á rönd þannig að hver studdist við
aðra, svo þegar þær voru orðnar þurrar var mónum hlaðið sam-
an í hrauka, sem látnir voru standa fram á sumar, þá voru þeir
teknir og hlaðið í tóft og tyrft yfir, og sótt svo að vetrinum með
hesti og sleða, en nokkuð var flutt heim strax í kerru. Þegar
kerrurnar komu var hætt að nota kláfana. Svo var mónum
brennt og dálitlu af taði með sem stungið var út úr fjárhúsunum
á vorin og þurrkað líkt og mórinn.
Líka var brennt afrakstri þegar farið var að hreinsa túnin. Það
var vont verk að bera þunga afraksturpoka á bakinu.
Seinni part sumars var alltaf farið til grasa, alltaf gangandi og
graspokarnir bornir heim bæði í bak og fyrir. Oft var farið í
þokusúld því þá voru grösin fallegust. Þau voru síðan þurrkuð og
hreinsuð og höfð í grauta eða slátur, stundum bara í mjólk, það
var ágætt.
Arið 1930 byggði bróðir minn íbúðarhús úr steinsteypu,
kjallara eina hæð og smáris sem hægt var að geyma í dót.
Það var erfitt að byggja þá, allt efni flutt á hestum bæði möl
og sandur og steypan hrærð á bretti. Það stóð ekki á nágrönn-
unum að koma og hjálpa til, en það var vont að fá yfirsmið. En
þetta komst samt upp, og gott var að flytja úr gamla torfbænum.
I nýja húsið var sett miðstöð sem bróðir minn steypti niður og
lagði leiðslur frá katli í ofna á efri hæðinni, þá var ágætur hiti, og
brennt bæði mó og kolum.
Jæja það er margs að minnast frá liðnum dögum, en hér læt ég
staðar numið.
Guðbjörg Andrésdóttir
Valþúfu.
174