Strandapósturinn - 01.06.2013, Side 77

75
einnig allur annar viður, t.d. í hákarlaskipið Ófeig sem faðir okkar
lét smíða á fyrsta búskaparári sínu í Ófeigsfirði árið 1875, einnig
alla þá báta er síðar voru þar smíðaðir enda var allur smíðaviður
unninn úr heimafengnum rekavið. Á skemmuloftinu var æðar-
dúnninn einnig hreinsaður og var það mikið verk þar eð hann
var allur kaldhreinsaður, aðallega unnið að því á vetrum en dún-
tekjan allmikil, 80–90 kg árlega. Í skemmunni voru og geymdir
ýmsir búshlutir heimilisins svo og nokkuð af matvöru en aðalmat-
varan var geymd í hjalli er stóð í svonefndu Túnnesi niður við
sjóinn, skammt frá bæjarlendingunni.
Þessi bær, sem ég hefi nú reynt að lýsa nokkuð ítarlega, mun
hafa verið byggður um 1880 en hann brann til kaldra kola í vestan
stórviðri á hvítasunnudag 1914 er flest fólkið var við kirkju í Ár-
nesi. Mun ég síðar koma nánar að því en sný mér nú að öðru efni.
Dulsýnir og fleira
Á uppvaxtarárum mínum var, sem kunnugt er, mjög almenn trú
á hvers kyns dularfull fyrirbæri hér á landi svo sem sendingar,
svipi, afturgöngur og drauga allra tegunda svo og nokkur álfatrú
og jafnvel skrímsla-, en trú á tilveru trölla held ég að hafi verið
að mestu útdauð. Synd væri að segja að ég hafi farið varhluta
af þessari grein trúarbragðanna enda greip myrkfælnin mig svo
tökum að enn þann dag í dag hefi ég ekki losnað að fullu við
hana. Fáir hygg ég að hafi í fullri alvöru þverneitað tilveru alls
slíks er ekki gat samrýmst almennri skynþekkingu manna en
margir töldu sér þó ekki sæmandi annað en neita öllu slíku,
svona með vörunum. Ég vil nú í stuttu máli reyna að lýsa atburði
þeim sem varð til þess að gera mig svona myrkfælinn því áður
man ég ekki til að ég væri frábrugðinn öðrum börnum í þessum
efnum.
Það var eitthvert kvöldið, líklega veturinn 1902–1903, að ég og
félagi minn vorum eitthvað að amstra í eldhúsinu. Ljós var þar á
olíulampa. Datt okkur þá í hug að sækja kassa með ýmsu dóti í er
við töldum okkur eiga frammi í Gömlustofu. Lögðum við nú af
stað og létum báðar gangdyrnar vera opnar svo ljósskímu legði
fram í bæjardyrahúsið og skemmudyraganginn. Þegar við komum
að skemmudyrunum voru þær lokaðar með snerli efst á hurð-
arkarminum hægra megin. Tók ég þá spýtu úr eldiviðarhlaðanum