Strandapósturinn - 01.06.2013, Qupperneq 89

87
um og héldum til hjá Benjamíni Jóhannssyni en hann var hálf-
bróðir Elísabetar, fyrri konu föður míns, þá gamall orðinn. Benja-
mín hafði á yngri árum verið hákarlaformaður á Ströndum en
um hann kvað Tómas Guðmundsson, auknefndur „víðförli“, eftir-
farandi vísu:
Út úr Trékyllisvog, yfir svalmagnað sog
stýrir Benjamín brunandi skeið.
Stynja strengir af móð, kveða stormguðir ljóð
fram á löðrandi hafskipaleið.
Meðan við vorum á Ísafirði var nokkur snjór á götum þar og
vitanlega harðtroðinn, sums staðar hlaupinn í svellglotta. Þetta
notuðu drengir þar til að skauta á og sá ég þá í fyrsta sinn útlenda
stálskauta og hvernig þeir voru skrúfaðir fastir við skósólana með
tilheyrandi lykli. Ég varð mjög hrifinn af þessum útbúnaði og
bað pabba að kaupa mér svona skauta. Á því stóð ekki og var
ég strax daginn eftir kominn í drengjasollinn á nýjum skautum
og útlendum skóm og þótt ég væri kannski dálítið sveitamanna-
legur meðal kaupstaðarbúanna létu ísfirsku drengirnir mig ekki
gjalda þess í neinu en léku sér með mér rétt eins og ég væri
meðal jafningja. Mikið þótti mér til Ísafjarðar koma enda ekki
áður komið í slíkt þéttbýli. Mun ég svo síðar í þessum þáttum
segja frá heimferðinni.
Útilegumannaleikur var þannig að einn (ein) var kjörinn til að
vera bóndi og skyldi hann (hún) vera í ákveðinni vistarveru í
bænum, venjulega eldhúsinu, meðan aðrir þátttakendur földu sig
innan- eða utandyra. Átti sá (sú) er þetta hlutskipti hlaut að telja
upp í vissa tölu áður en leitin hæfist að útilegufólkinu svo því
gæfist nægur tími til að fela sig. Gæti bóndi fundið allt útilegu-
liðið án þess að neitt af því næði að fanga hann áður en hann
kæmist í sinn heimastað varð hann hreppstjóri í næsta leik, gengi
þá allt enn að óskum varð hann sýslumaður en það var æðsta
takmarkið. Á hinn bóginn næði einhver útilegumanna honum á
víðavangi varð sá bóndi í næsta leik en hinn útilegumaður.
Kóngstólaleik nefndum við einn leikinn. Hann iðkuðum við
mjög innanbæjar þegar veður var óhentugt til útileika. Var þá eitt
okkar kóngur og tileinkaði sér ákveðinn stól eða sæti í eldhúsinu.