Strandapósturinn - 01.06.2013, Blaðsíða 96

94
þess vart meiri en 2 sjómílur á klukkustund með sex mönnum
undir árum. Ekki man ég nú um hvaða leyti dags við fórum að
heiman en við fengum logn uns við vorum komnir þvert af
Reykjaneshyrnu með stefnu á Spákonufell. Fór þá að leggja kul
inn Flóann svo við komumst undir segl. Fór vindur smá vaxandi
og var orðinn allhvass er við nálguðumst austurströndina. Lens-
uðum við þá inn fyrir Ytri-Ey og lögðumst þar fyrir dreka því að
ekki þótti ráðlegt að sigla hlöðnu skipinu undan knappri straum-
kviku og móti þungum straumi sem jafnan liggur frá ósi Blöndu
út með bökkunum norðan hans, því fremur sem vindur var all-
hvass en skipið með nokkurt háfermi eins og verða vill í viðar-
flutningum. Annars er mjög mikill vandi að ferma skip með reka-
viði ef vel á að fara og ekki ætlandi öðrum en vönum og
vandvirkum mönnum. Það mun hafa verið að kvöldi sem við
lögðumst þarna undir eyjunni en seinni hluta nætur var vindur
svo lægður að fært þótti að halda ferðinni áfram. Var nú drekinn
dreginn upp og siglt inn með bökkunum og er komið var inn
undir árósinn var sjólag orðið það gott að við gátum lagst að
bryggju utan óssins en inn í sjálfan ósinn þurftum við að komast
til að geta affermt skipið innan við sand- eða leireyri sem venju-
lega skagar út í árósinn frá öðru hvoru landinu. Lega óssins er
mjög breytileg svo ekki verður farið inn í hann nema með leið-
sögn kunnugs manns og ekki nema aðfall sé og komið að háflæði.
Leiðsögumaður fékkst fljótlega en þá varð að bíða flóðsins nokkr-
ar stundir en á meðan jókst vindurinn og kvikan svo við urðum að
hrökklast frá bryggjunni og leggjast fyrir dreka. Loks kom að því
að leiðsögumaður taldi ráð að leggja í ósinn. Var þá létt stjóra og
segl dregin upp og siglt fullum seglum inn í ána og lagt að eyrinni
innanverðri sem þá var sunnanverðu árinnar. Þarna var sérlega
gott athafnasvæði til affermingar. En hægt fannst mér miða inn
sjálfan ósinn þrátt fyrir bráðaleiði en straumurinn var þungur á
móti og kvikan kröpp á eftir svo að sauð á keipum.
Kaupendur farmsins minnir mig að hafi verið Sigurður Sig-
urðsson á Húnstöðum og Björn Eysteinsson í Grímstungu. Sig-
urður fór með okkur pabba og Pétur bróður minn heim til sín að
Húnstöðum en við bræður vorum ekki fleiri á skipinu í þessari
ferð. Setti hann undir okkur þrjá gæðinga og var óspart sprett úr
spori á leiðinni. Veitingar voru rausnarlegar hjá Sigurði sem