Strandapósturinn - 01.06.2013, Side 97

95
vænta mátti en þó minnist ég þess sérstaklega hvað hann hélt
víninu að þeim pabba og Pétri en þeir vildu ógjarnan drekka
meira en góðu hófi gegndi. Þegar þeir afþökkuðu drykkinn var
viðkvæðið hjá Sigurði: „Bara látast, bara látast,“ uns hann hafði
fengið þá til að dreypa á glösunum. Allt fór þetta þó sem best varð
á kosið og sömu leið og á sömu gæðingum skilaði Sigurður okkur
til baka, öllum í góðu ástandi, að þegnum rausnarveitingum í
ánægjulegu boði.
Af þeim Grímstungufeðgum, Birni og Lárusi, keypti pabbi
nokkra tófuyrðlinga en ekki man ég hve marga, líklega 10–12, og
af einhverjum fleirum keypti hann yrðlinga í þessari ferð.
Verslunarfélag Norðurfjarðar hafði á þessum árum og langt
fram á þriðja áratug aldarinnar aðalviðskipti sín við Höpfners-
verslun í Kaupmannahöfn eða uns það varð Sambandsfélag og
tók sér nafnið Kaupfélag Strandamanna. Faðir minn hafði því
alltaf einhver viðskipti við Höpfnersverslun á Blönduósi er hann
kom þangað og var því vel kunnugur Sæmundsen verslunarstjóra.
Sæmundsen bauð okkur feðgum í mat, mér vafalaust sem hverju
öðru fylgifé föður míns því auðvitað fylgdi ég honum hvert sem
hann fór þessa tvo daga sem við stönsuðum á Blönduósi. Ekki var
nú laust við að ég væri dálítið feiminn þegar ég var kominn inn í
þessa fínu stofu sem við borðuðum í – og svo allar krásirnar sem
fram voru bornar og ég hafði fæstar augum litið, í það minnsta
grænmetistegundirnar, soðnar og ósoðnar, er þar gaf að líta. Við
vorum nú ekki beinlínis veisluklæddir þótt skárri föt en vinnu-
fötin hefðum við reyndar haft með okkur, samanbrotin í kistli.
Þetta bjargaðist þó furðanlega því að blessaðar frúrnar, sem sátu
til borðs með okkur og ég hafði í fyrstu ekki síst verið feiminn við,
reyndust mér svo elskulegar, vildu endilega láta mig bragða á öll-
um réttunum og sýndu mér hvernig ég skyldi neyta þessa eða hins
matarins er ég hafði aldrei áður séð. Þetta ágæta fólk, sem var
þarna við borðið með okkur, var svo yndislega viðmótsþýtt og al-
þýðlegt í allri framkomu að feimni mín hvarf fljótt svo ég gat
notið þessa ágæta boðs í fyllsta mæli.
Það var eitthvert sinn er ég var að snúast kringum pabba í búð-
inni hjá Sæmundsen að ég sá grip er ég hafði óskaplega löngun
til að eignast. Þetta var lítil haglabyssa í alskefti en afturhluti skeft-
isins var svo stuttur að hún var sýnilega ætluð litlum manni eða