Strandapósturinn - 01.06.2013, Side 117

115
hrakinn varð einnig að gefa þeim mjölmeti eða annan fóðurbætir
með heyinu. Þrátt fyrir mjög óhagstæð skilyrði til túnræktar hafði
túnið þó verið stækkað og bætt verulega í búskapartíð pabba.
Þegar hann hóf búskap á jörðinni hafði neðri hluti túnsins verið
sandorpnar harðbalagrundir og enginn varnargarður til varnar
sandfokinu í hafáttinni. Eitt af fyrstu verkum hans til túnræktar
var því að láta hlaða allháan grjótgarð með fram sjónum neðan
þessara grunda bæði til varnar sandfokinu og ágangi skepna í
túnið. Varð svo á hverju vori að moka sandi frá garðinum sjávar-
megin og var það mikið verk því að ársfokið af sandi var venjulega
um metri á dýpt við garðinn. Grjótgarður þessi var svo framlengd-
ur sunnan, norðan og að nokkru vestan um túnið en þeim megin
lá mýri að því á kafla en þar var garðurinn hlaðinn úr hnaus og
sniddu og djúpur skurður grafinn utanverðu garðsins. Mátti heita
að túnið væri orðið nokkurn veginn varið fjárheldri girðingu um
1908. Grjótið var tekið í allháum klettahjalla sem liggur með fram
suðurjaðri túnsins. Var það dregið að garðstæðinu á vetrum á
sterkum sleða.
Útengjar voru fremur rýrar en allvíðlendar. Voru þær aðallega
í tveimur dölum, Sýrárdal og Húsárdal. Úr Sýrárdal mátti fara 7–9
ferðir á dag með heybandslest en úr Húsárdal ekki nema 4–5
ferðir eftir því hvað framarlega í dölunum var heyjað. Heyið var
flutt heim blautt eða grasþurrt og þurrkað á túninu enda engjar
víðast votlendar. Ég var mjög ungur þegar farið var að nota mig til
að fara á milli með heybandshestana, varla meira en á áttunda ári.
Hestarnir voru oftast sjö undir bandi en þann áttunda hafði ég til
reiðar. Rak ég hestana jafnan á undan mér heiman og heim. Á
leiðinni að heiman reyndi ég að djöfla þeim áfram eins hratt og
ég gat því ekki vildi ég hljóta ávítur hjá bindingamanni fyrir slór í
ferðum. Oft varð mér róðurinn þungur í viðureigninni við hest-
ana. Sumir þeirra virtust þeirri ónáttúru gæddir að vilja allt annað
en ég vildi. Þeir vildu hlaupa út í móana og bíta gras þótt enginn
tími væri til svoleiðis óþarfa, jafnvel helst verða eftir af lestinni.
Og svo vildu þeir alltaf vera að drekka úr hverri lækjarsprænu sem
á leiðinni var en þá var mér nú skylt að hlíta vilja þeirra, sam-
kvæmt reglunum. Kannski hafa þeir talið sig upp úr því vaxna að
hlíta boðum þessa strákpatta sem var að derra sig þarna á eftir
þeim. Eða höfðu þeir kannski bara gaman af að stríða honum?