Strandapósturinn - 01.06.2013, Síða 123

121
Mun þá hafa verið æði snautt um matvöru í hreppnum sem var
víst ekki fátítt á þeim árum þegar hafísinn hindraði svo oft alla
siglingu til vesturstrandar Húnaflóa. Varð þessi för hans nokkuð
rómuð þar um slóðir og lengi munuð. Mjóni var sá báturinn sem
alltaf var notaður við selalagnirnar meðan ég var heima og víst
lengi bæði fyrr og síðar auk annarra þarfa. Hann mun enn við
lýði heima þótt ekki sé hann lengur í notkun (1980), var alltaf
mikil happafleyta.
Hin tvö þriggjamannaförin áttu þeir Pétur, bróðir minn, og
Jón Arngrímsson er fyrr var nefndur. Bátur Jóns var gamall orð-
inn. Hann hafði á yngri árum notað hann til fiskiróðra bæði
heima við og svo hafði hann oft farið á honum undir Horn, sem
kallað var, til fiskiróðra og fuglatekju og eggja en það mun hafa
verið fyrir aldamót. Bátur Péturs var smíðaður heima 1911, árið
sem hann kvæntist. Allir voru bátar þessir smíðaðir úr heima-
fengnum rekaviði og allir notaðir jöfnum höndum til þarfa heim-
ilisins eftir ástæðum.
Stundum var skroppið í fiskiróður á sumrin til að afla fiskmetis
til heimilisins en svo var stundum róið frá Norðurfirði á haustin
með viðlegu þar og aflinn lagður inn hjá versluninni. Var þá róið
með línu en síld veiddist oft í firðinum í lagnet. Þá var alltaf tölu-
verð fiskmóttaka og fiskverkun hjá versluninni því að á þeim
árum var róið til fiskjar á sumrin frá flestum bæjum sveitarinnar
meira og minna. Ég man eftir því að þegar ég var smátappi, áður
en ég varð liðtækur heima við heyvinnu, var ég oft viku og viku
hjá pabba á Norðurfirði og hjálpaði til við fiskþurrkunina, breiða
og taka saman, ásamt krökkunum í Norðurfirði og Steinstúni og
stundum fleiri bæjum en allir krakkar gátu orðið að liði við þessa
vinnu frá 4–5 ára aldri væru þau sæmilega hraust.
Um hirðingu æðarvarpsins er ástæðulítið að fjölyrða, hún mun
hafa verið með líku móti og enn tíðkast í varplöndum. Farið var
að huga að varpinu á vorin strax og fugl fór að dragast að eynni
sem venjulega var upp úr miðjum maí en þó nokkuð missnemma
eftir tíðarfari. Voru þá hresstar við varghræður frá fyrra ári. Þær
voru látnar standa þar sem hæst bar á eyjunni og reynt að láta þær
líkjast sem mest mönnum til að sjá, klæddar útslitnum karlmanns-
fötum og gjarnan með hattgarm á hausnum. Síðan var bundið
viðarsprek í byssulíki undir handarkrikann á þessu. Þá voru alla