Strandapósturinn - 01.06.2013, Síða 124

122
vega litar smátuskur festar á snærisstrengi er strengdir voru milli
staura víða um eyna. Var þetta gert kollunum til augnayndis og
virtust þær kunna vel þessari hugulsemi því jafnan var varpið þétt-
ast undir og í nálægð þessa skrauts og hræðanna. Aldrei voru
tekin fleiri egg úr hreiðri en svo að fjögur væru eftir nema sýni-
legt væri að fuglinn hefði yfirgefið hreiðrið endanlega sem fyrir
kom ef slagviðri hafði gengið og blotnað í því. Var hreiðrið þá
hreinsað, bæði dúnn og egg tekin, eggin hirt væru þau ekki orðin
of stropuð til matar en lítið stropuð egg voru gjarnan höfð í
pönnukökur eða harðsoðin og súrsuð til vetrarins. Reynt var að
fara í varpið tvisvar sinnum í viku meðan það stóð sem hæst ef
veður gafst þurrt en annars gat liðið svo vika eða jafnvel meira án
þess að hægt væri að sinna því er norðaustan fúlviðri stóð lang-
tímum saman. Dugði þá stundum vart minna en dagurinn og
nóttin með til að sinna því til fulls er loks gafst veður til þess.
Tvö sker liggja út frá Hrútey en svo heitir eyjan sem aðalvarpið
var í. Annað skerið til austurs en hitt til suðurs frá eynni. Reyndar
er seinna skerið sundurskorið af tveimur örmjóum sundum. Milli
þess og eyjarinnar er örgrunnt sund sem stikla má þurrum fótum
um stórstreymisfjöru. Alltaf urpu nokkur svartbakshjón í þessum
skerjum. Sóttu þau mjög í varpið, sérstaklega í ungana fyrst er
þeir komu á sjóinn. Var einkum gott til veiða hjá þeim á grunna
sundinu milli skers og eyjar. Það var herfilegt að sjá hvernig þeir
svifu yfir vesalings ungunum meðan þeir gátu kafað þarna í
grunna sjónum og gleyptu þá svo þegar þeir neyddust til að koma
upp til að anda. Sjálfsagt þótti að taka eggin undan svartbaknum
og reynt var að eitra egg sem þeim voru færð í skerin en ekkert
dugði. Ekki mátti skjóta þá þarna vegna selalagnanna er voru
þarna alls staðar í nágrenninu þó að það hefði kannski ekki styggt
æðarfuglinn tilfinnanlega.
Töluvert kríuvarp var í eyjunni. Var hún býsna dugleg við að
verja varpið fyrir vargfuglinum. Þegar svartbakar, mávar eða
hrafnar ætluðu að fljúga inn yfir eyna hópuðust þær af mikilli
grimmd að þeim og linntu ekki látum fyrr en þær höfðu rekið
óvinina á flótta.
Eins og fyrr var ádrepið var dúntekja jarðarinnar á þessum
árum 80–90 kg á ári og hélst svo með litlum breytingum allt til
1945 að hún hrapaði niður í 40 kg og hefur ekki náð sér síðan