Strandapósturinn - 01.06.2013, Page 125

123
nema síður sé. Þetta áfall, sem jörðin varð þarna fyrir, orsakaðist
af völdum ófriðarins 1939–1945 en svo vildi til að sumarið 1944
sukku átta herflutningaskip í tundurduflabelti er lagt hafði verið
austur af Horni og barst olíubrák frá þeim inn allan Húnaflóa og
olli dauða þúsunda sjófugla, þar á meðal æðarfugla. Skip þessi
höfðu verið í skipalest er lagt hafði út úr Hvalfirði áleiðis til Rúss-
lands. Það eru því ótaldar milljónir króna á nútíðargengi krón-
unnar sem eigendur þessarar jarðar hafa tapað vegna mistaka
„verndara okkar“ og með öllu óbættar. Ef tapaðar dúntekjur eru
áætlaðar 40 kg af hreinsuðum dúni á ári í þessi 35 ár (1980), sem
síðan eru liðin, eru þetta orðin nú þegar 1400 kg og mun sú tala
vart ofreiknuð.
Veiðimennska og fleira
Fyrr í þessum minningum mínum hefi ég lítillega minnst á
byssur og skotmennsku. Á heimili okkar voru jafnan margar
byssur. Flestir fullorðnir karlmenn, eða þeir sem komnir voru
yfir fermingu, áttu sína byssu. Allt voru þetta framhlaðnar hagla-
byssur allan fyrsta tug aldarinnar. Við þrír yngstu bræðurnir,
þ.e. Pétur, Ásgeir og ég, höfðum mikinn áhuga á hvers konar
skotmennsku en Torfi Þorkell lítinn sem engan enda eignaðist
hann aldrei neina byssu og ég minnist þess ekki að hann hafi
nokkurn tímann banað nokkurri skepnu. Ég man hvað ég
bjástraði mikið við að betrumbæta barnabyssurnar mínar svo að
ég gæti komið fram úr þeim alvöruskoti. Beygði ég þá saman
þunna blikk- eða járnplötu og gerði úr henni nýtt byssuhlaup,
skáskorið fyrir annan endann þannig að hann félli sem best að
kveikjufletinum sem hvellhettan var lögð á. Smeygði þessu svo
inn í sjálft byssuhlaupið og festi því sem best. Síðan var borað
gat á kveikjuflötinn svo eldurinn næði púðrinu. Var nú byssan
hlaðin með ögn af púðri og einu hæfilega stóru hagli en heldur
vildi nú ganga brösuglega að láta brenna saman, þ.e. kvikna í
púðrinu. Tækist það var ánægjan mikil ef skotkrafturinn var það
mikill að haglið myndaði far í markspýtuna.
Áður en ég eignaðist byssuna góðu, sem fyrr gat, fékk ég stöku
sinnum Ásgeir bróður minn til að fara með mér á rjúpnaveiðar
með vað. Vaðurinn var 15–20 faðma langur snærisspotti með 3–4
hrosshárssnörum festum við miðjuna með svona faðms millibili.