Strandapósturinn - 01.06.2013, Síða 127

125
um svo ferðinni áfram fyrir Drangaskörð og inn á miðja Dranga-
hlíð. Þar hugðumst við láta fyrirberast um nóttina, standandi við
allháan klett í fjörunni, ef ske kynni að rebbi léti sjá sig. Veður var
allhvasst af norðri, úrkomulítið en nokkurt frost. Ég hafði auðvit-
að tekið byssuna með mér enda ráð fyrir því gert að við hinkruð-
um við á hlíðinni um nóttina ef veður yrði veiðilegt er þar að
kæmi. Guðmundur frændi hafði ekki gefið sig mikið að skot-
mennsku og hafði því ekki byssu meðferðis svo það hlaut því að
koma í minn hlut að skjóta ef til kæmi. Tungl átti skammt til fyll-
ingar og nokkuð skuggað er á leið nóttu. Undir aftureldingu
sáum við hvar tvær tófur komu skokkandi eftir skafli skammt frá
okkur, hvít og mórauð. Stungu þær sér niður í fjöruna um það bil
er þær voru að komast í skotfæri og sást þá illa til þeirrar mórauðu
er hún bar í dökka fjöruna. Lét ég skotið vaða á þá hvítu er mér
sýndist hún vera eitthvað að kljást við þá mórauðu. Þetta lánaðist
þannig að sú mórauða féll en hin slapp eitthvað særð því blóð sást
í slóð hennar í skaflinum ofan fjörunnar en æði spretthörð var
hún þó er hún hljóp til fjallsins. Við héldum kyrru fyrir við klett-
inn uns orðið var hálfbjart af degi eða vel sporrækt. Fórum við þá
að rekja spor þeirrar hvítu upp í fjallshlíðina en urðum frá að
hverfa í miðri hlíðinni sökum bratta og hálku. Komum að Dröng-
um um fullbirtu og vorum þar í tvo daga í góðu yfirlæti. Heim-
ferðin varð tíðindalaus enda þá komin hláka og ekki veiðiveður.
Mér þótti þó ferðin góð orðin þótt mórauða skinnið væri nú ekki
sérlega fallegt en ég var ekki heldur nema á þrettánda árinu.
Annars var það svo með þessar tófuveiðar okkar að langoftast var
það að við urðum engrar tófu varir þótt við lægjum úti hálfar og
jafnvel heilar næturnar. Aftur á móti var allgóður fengur ef tókst
að slysa tófu því að verðið var hátt á skinnunum, einkum væri um
fallegt mórautt skinn að ræða. Það þótti ágætt ef einhverjum tókst
að fá 3–5 tófur yfir veturinn enda þótt hann hefði orðið að kosta
til þess 30–40 ferðum. Þetta var því mikið happdrætti en spenn-
andi var það.
Árið 1911 fengu bræður mínir, Pétur og Ásgeir, fyrstu aftur-
hlaðningana er komu á heimilið. Nokkur uggur var í eldri mönn-
unum um það að þessi nýmóðins vopn myndu reynast hættulegri
í meðförum en framhlaðningarnir gömlu. Eins og nærri má geta
varð ég þegar yfir mig hrifinn af þessum áhöldum. Átti ég engan