Morgunblaðið - 01.04.2022, Page 23

lagi, íklædd glimmerkjólum, í net-
sokkabuxum, á háum hælum, oft í
rauðu uppáhaldsskónum sínum,
með skraut og glingur, hárkollu
og oftar en ekki með einn af sínum
frægu gómum, þá var nú gaman.
Hún Bimba gerði lífið svo miklu
miklu skemmtilegra.
En lífið var aldeilis ekki bara
hlátur og hamingja hjá vinkonu
minni sem fékk sannarlega sinn
skammt af risastórum verkefnum
til að fást við og leysa. Listinn yfir
áföllin í lífinu og aðgerðirnar er
orðinn langur, en alltaf reis okkar
kona upp og það var húmorinn
sem fleytti henni yfir flest. Ég sé
hana fyrir mér og heyri ráma
röddina þegar hún hringdi af spít-
alanum eftir hjartastopp og sagði,
ég dó í dag. Það lýsir henni líka
vel að biðja um Bítlalög þegar
borað var í gegnum höfuðkúpuna í
einni aðgerðinni, hún þurfti jú að
vera vakandi og það skyldi alla
vega vera almennileg músík.
Ferðalögin urðu fyrirhafnar-
meiri þegar sá sjúkdómur sem
fylgdi henni og þyngdi róðurinn
ágerðist en ferðalögin voru farin
og upprifjun og minningar yfir-
farnar þegar ekki var lengur
ferðafært. Nú er Bimba mín farin
í sína síðustu ferð og við sem horf-
um á eftir henni full af söknuði
eigum minningar um glæsilega
konu sem gaf af sér gleði og kát-
ínu hvar sem hún kom.
Ég á eftir að sakna en hef
áfram sögurnar okkar, trúnótalið
og ævintýrin til að rifja upp. Ég
skoða lífssögubókina sem er
ómetanleg, sest niður og horfi á
Kórinn, auðvitað með pínu púrt í
penu glasi. Takk elsku Bimba mín
fyrir að vera sá áhrifavaldur, sú
vinkona og sá gleðigjafi sem þú
hefur verið. Góða ferð elsku vin-
kona.
Elsku Gylfi, kletturinn hennar
Bimbu, börnin og fjölskyldan öll,
þið eruð ómetanleg, ég sé Bimbu í
ykkur og þið berið áfram það
besta í henni. Knús á litlu krakk-
ana sem voru ljósin í lífinu henn-
ar.
Freyja.
Ingibjörg Pétursdóttir, Bimba
frænka, var uppáhaldsfrænka
mín af öllum í veröldinni. Það sem
ég var montin af því að vera nafna
hennar. Hún var fyrirmyndin mín
í góðum siðum og ung stúlka
dreymdi mig um að ferðast til
ókunnra landa og fjarlægra
heimsálfa og vera eins og Bimba
frænka.
Bimba var svo óendanlega
fyndin og skemmtileg. Í hvert
sinn sem hún stóð upp í veislum
og hélt ræðu (sem var nánast allt-
af) þá loksins þagnaði ég og hlust-
aði af andakt, veltist svo um af
hlátri og hugsaði: þennan brand-
ara verð ég að muna í næstu
veislu.
Ingibjargirnar, Bimba og
Böggý (móðir mín), voru ekki
bara frænkur heldur líka einstak-
lega góðar vinkonur. Bimba skrif-
aði nöfnu sinni á ferðalögum og
engin bréf voru jafn spennandi og
bréfin hennar. Samband þeirra
tveggja var einstakt alla tíð og allt
til síðustu stundar.
Þegar á bjátaði hjá annarri
hvorri þeirra fór hin í heimsókn
og veitti stuðning. Oftar en ekki
fékk ég að fljóta með. Minnisstæð
er mér heimsókn til Bimbu á
Grensásdeildina og var það í
fyrsta sinn sem varð vitni að því
að Bimba væri sorgmædd yfir
þeim spilum sem henni voru gefin.
Hún hafði gengið í gegnum svo
ótal margt, fékk parkinsonsjúk-
dóminn ung kona, og í hennar
anda hélt hún upp á endurfæð-
ingu sína eftir heilaaðgerð þar
sem hún hlustaði á Bítlana meðan
krukkað var í hana. Aðgerðin sú
veitti henni skammvinnt frelsi en
svo sló henni aftur niður. Heila-
blóðfall varð síðar til þess að auk
þess að eiga erfitt með alla hreyf-
ingu var málið tekið frá henni.
„Ég skil ekki, Böggý, hvers vegna
Guð er svona vondur við mig,“
sagði hún við mömmu í þessari
heimsókn okkar á Grensás.
En Bimba lét ekki veikindi sín
aftra sér frá því að líta til með
mömmu á hennar síðustu mán-
uðum. Eitt sinn sótti ég Bimbu
og fór með hana í heimsókn til
mömmu á Vífilsstaði. Myndirnar
sem ég tók af þeim frænkum,
skálandi í sérríi og hlæjandi úr
sér lungun, eru dýrmætar minn-
ingar. Og síðasta símtal sem
móðir mín átti var einmitt við
Bimbu, fimm dögum áður en
mamma dó. Bimba vissi að
hverju stefndi og vildi fá að
kveðja frænku sína, en þá var
mamma orðin of veikburða til að
taka á móti gestum svo símtal
varð að duga.
Nú hafa þær frænkur hist á ný
í annarri vídd, sjálfsagt eru þær
búnar að draga fram sérríflösku
og kveikja sér í sígó. Bimba er
búin að stinga gervitönnum upp í
sig og segir brandara á meðan
mamma pissar í sig af hlátri.
Um leið og ég votta Einari,
börnum þeirra öllum, tengda-
börnum og barnabörnum mína
dýpstu samúð langar mig að
senda Bimbu þessa kveðju sem
ég orti til hennar 2014:
Bimba er algjört bjútíkvín
enda er hún frænka mín.
Hennar húmor kætir mann
hundrað skrítlur konan kann.
Hún risa hjarta í brjósti ber
hamingjan með henni fer.
Hún er fegurst allra meyja
aldrei hefur lært að þegja.
Þú ert myndin fyrir mín
alltaf lít ég upp til þín.
En núna fer ég fljótt í bingó
farvel kæra – kveðja Ingó.
Ingibjörg Hinriksdóttir.
Bimba var höfuð og hjarta í
frænknahópnum Reykjasystr-
um, eins og við átta bræðradætur
frá Suður-Reykjum nefndum
okkar áralanga félagsskap.
Bimba stóð fyrir því að við hitt-
umst, hún samdi texta við vinsæl
lög sem við æfðum og fluttum
stundum fyrir públikum, aðal-
lega okkur sjálfum til ánægju.
Hún var ótrúlega lunkin að semja
texta og þeir eru gersemar sem
við varðveitum.
Ættrækin, vinamörg, fjöl-
skyldumanneskja, fagmanneskja
– í öllum samskiptum var Bimba í
forystuhlutverki, og ekki síst í
sínu fagi, iðjuþjálfun. Hún starf-
aði um árabil á Reykjalundi þar
sem hún eignaðist marga vini,
jafnt meðal starfsfólks sem dval-
argesta. Síðar starfaði hún á
Landakoti og vann þar algert
brautryðjendastarf við að koma á
fót minningastofu sem nefndist
Betri stofan. Þar raðaði hún upp
munum af ýmsu tagi sem aldr-
aðir þess tíma þekktu og þar gátu
þeir minnst liðins tíma og haldið
tengslum við tilveruna. Bimba
hefur örugglega hrint í fram-
kvæmd fleiru sem okkur Reykja-
systrum er ekki kunnugt um.
Fagfólk sem fylgdist með hennar
starfi kann betur að segja frá því.
Í hópi Reykjasystra og frænd-
fólks var hún aðalsprautan í öll-
um undirbúningi ættarmóta og
annarra uppákoma. Samdi ræður
og texta og flutti – og fékk okkur
til að flytja og syngja með sér.
Alls staðar var Bimba hrókur alls
fagnaðar og miðpunkturinn.
Minnisstætt er þegar við vorum
fjórar Reykjasystur saman á
Heilsustofnun NLFÍ í Hvera-
gerði og Bimba stóð þar fyrir
skemmtanahaldi á kvöldvökum.
Hún samdi hælisbrag sem var
sunginn í allmörg ár á Heilsu-
stofnun, hún sagði óviðjafnan-
lega brandara, hún fékk okkur
feimnu frænkur sínar til að klæð-
ast tjullpilsum og setja upp hár-
kollur og troða upp fyrir fullum
sal. Bimba sjarmeraði auðvitað
alla dvalargesti, og þegar hún
kvaddi sér hljóðs í matsalnum til
að kveðja fólkið þá stóð hver ein-
asti maður á fætur og myndaði
biðröð til að geta kvatt hana per-
sónulega.
Bimba var elsta stelpan í af-
komendahópi afa okkar og ömmu
á Reykjum, Guðmundar Jóns-
sonar og Ingibjargar Pétursdótt-
ur, og bar nafn ömmu með mikl-
um sóma. Hún var sjálfkjörinn
foringi; falleg, glæsileg,
skemmtileg, fyndin, klár, áræðin,
úrræðagóð, hvetjandi og alltum-
lykjandi.
Það var þó ekki fyrr en við
bræðradætur vorum orðnar full-
orðnar að samskiptin urðu náin.
Bimba bar hag okkar fyrir
brjósti og hrósaði okkur, en vílaði
ekki fyrir sér að gagnrýna ef
henni þótti eitthvað athugavert
við okkar framkomu. Allt gert í
góðum tilgangi og til að vísa okk-
ur réttari veg.
Margt höfum við brallað sam-
an í gegnum tíðina, stundum fá-
ar, stundum allar. Afmælisveisl-
ur, ferðalög innanlands og utan,
ættarmót, frænknaboð og önnur
samvera. Alltaf sama fjörið; gam-
ansögur, grín, söngur og hlátur.
Og endalaus væntumþykja.
Parkinson og slæmir kvillar
drógu úr þreki Bimbu hin síðari
ár, en andinn var ætíð reiðubú-
inn.
Skarð Bimbu verður aldrei
fyllt, enda ekki ástæða til. Minn-
ingarnar eru margar og góðar.
Við eigum eftir að minnast, hlæja
og gráta þar til yfir lýkur. Við
frænkur erum þakklátar fyrir
samfylgdina.
Guðbjörg Erla, Helga og
Sólveig Ólöf.
Við byrjuðum að syngja með
Bimbu í Léttsveitinni fyrir 27 ár-
um. Hún var eftirherma allra
tíma og brandarabúnt, söng og
dansaði, lék og margfór yfir alla
sína ævisögu og alla þá kima og
króka sem hún þræddi á yngri
árum. Hún var uppistandari af
guðs náð.
Hún var mjög mikið fyrir
míkrófóna og sleppti þeim helst
ekki úr lúkunum á ferðum okkar.
Lifandi frásagnir og óborganleg
gamanmál og lífskúnstneraspak-
mæli og útlistanir á fólki sem ent-
ust klukkutímum saman, – til
dæmis einu sinni stanslaust milli
Lundar í Svíþjóð og Vallekilde á
Sjálandi fram og til baka og rútan
grenjaði úr hlátri alla leið.
Við ferðuðumst með henni um
heiminn dálítið, í Ásbyrgi, á
Sléttuna, í Biskupstungur, Arn-
arstapa, í Bjarnanes, á Salt-
fiskhátíð á Ísafirði via Flatey á
Breiðafirði og á kóramót til Kúbu
í Karíbahafinu. Síðasta kórferða-
lagið með henni var til Spánar
2012. Hún var heiðursfélagi kórs-
ins og dyggur stuðningsmaður.
Bimba var mjög hugrökk og
glanni á köflum og tæknin var
ekki alltaf með henni. Margt var
henni mótdrægt í heilsufarsmál-
um, þar er langur listi sem hægt
væri að rekja, en engu að síður
var efniviðurinn í henni sterkur
eins og stál, – hún kveinkaði sér
sjaldan og hugprýði hennar var
einstök. Hún lét sér fátt fyrir
brjósti brenna og fór alltaf á leið-
arenda þangað sem hún vildi.
Húmorinn hennar var svo fjöl-
breyttur: bæði flippaður og hefð-
bundinn. Hún skipulagði linnu-
lausar uppákomur og samkomur,
tónleika og flutning skemmtiefn-
is, – kórinn á í fórum sínum
myndir og upptökur af alveg hell-
ingi af efni sem hún töfraði fram
af minnsta tilefni, á árshátíðum,
afmælum og skemmtunum.
Bimba var yndisleg og vin-
mörg og átti vísan stuðning alls
staðar, það urðu allir vinir henn-
ar á augabragði og sáu ekki sól-
ina fyrir henni. Hún var líka flug-
greind, fór ekki í
manngreinarálit og vinirnir áttu
hennar trúnað. En það varð líka
að vera gaman! Á Sléttuvegi,
hennar síðasta heimili, skipulagði
hún Sléttuvisjón sem var henni
eigin tónlistarspurningakeppni,
og tónlistarfólk og kórfélagar
komu og sungu hennar uppá-
haldslög.
Hún var veisluljón, gúrme-
kokkur og hafði mikla þörf fyrir
sætmeti og gúmmelaði. Hún
hafði ekki einfaldan smekk, og
bara á morgunverðarborðinu
urðu að vera nokkrar sultur og
kæfur og ostar, og danskt rúg-
brauð og aðskiljanleg kex og
djúsar.
Bimba var glæsileg kona sem
bar af hvar sem hún drap niður
fæti, svo geislandi og hlý, og var
frumkvöðull í sínu fagi. Fjöl-
skyldan var hennar farteski alla
daga, bæði forfeður og afkomend-
ur. Hennar vináttu og tryggð
metum við mest og munum aldrei
gleyma.
Guðmunda Steingrímsdóttir,
Guðný Helgadóttir,
Guðrún Steingrímsdóttir,
Margrét Þorvaldsdóttir,
Oddný Sigsteinsdóttir,
Védís Skarphéðinsdóttir,
Þórkatla Aðalsteinsdóttir.
Í dag kveðjum við okkar ynd-
islegu æskuvinkonu Bimbu,
Ingibjörgu Pétursdóttur.
Það er margs að minnast eftir
nær 70 ára vináttu. Í stuttu máli
þá höfum við þekkst alla ævi.
Þegar við vorum litlar voru öll
börn úti að leika sér og komu
bara inn í mat og kaffi enda allar
mömmur heimavinnandi og
hvorki þekktust leikskólar né
önnur barnapössun. Leikvöllur-
inn var gatan og garðarnir og
ekki var verið innandyra nema í
verulega vondu veðri. Húsin
voru fjölskylduhús og þar
bjuggu gjarnan afar og ömmur
og frændur og frænkur saman í
hverju húsi, þannig að auðvelt
var að leita hjálpar ef á bjátaði. Í
minningunni var alltaf gaman og
nóg að gera.
Við vorum fjórar vinkonur
sem bundumst vináttuböndum
sem aldrei hafa rofnað. Þótt við
dveldumst erlendis í lengri eða
skemmri tíma við nám eða störf
hélst vináttan alltaf, bæði heima
og heiman.
Við vinkonurnar ákváðum að
stofna klúbb. Við settum okkur
reglur um formann, fundar-
stjóra og ritara og ortum síðan
lítinn söng, sem við fórum með í
upphafi hvers fundar.
Árin liðu og við héldum áfram
að hittast á ólíkum stöðum í
framandi löndum en alltaf var
það eins og við hefðum hist í
gær. Við gátum endalaust setið
fram á nótt og þá gjarnan með
hvítvínsglas og rætt um lífið og
tilveruna.
Bimba var einstök mann-
eskja, mikill húmoristi, frábær
penni (það sanna bunkar af bréf-
um), vinur vina sinna, mikill
gestgjafi og frábær kokkur.
Það var alltaf líf og fjör í
kringum Bimbu. Hún var pott-
urinn og pannan í öllum uppá-
komum og hafði einstakt lag á að
laða fólk að sér. Það brást ekki
að ef Bimba var einhvers staðar
var kominn hópur af fólki í
kringum hana áður en við varð
litið.
En fyrst og fremst var hún
svo góð manneskja og okkar
leiðarljós og fyrirmynd. Það var
ekki hægt annað en að þykja
vænt um Bimbu. Fallega brosið
hennar og hlýju góðu augun.
Hún var falleg bæði að utan og
innan.
Bimba greindist með parkin-
sonsjúkdóm 47 ára gömul. Húm-
orinn hjálpaði Bimbu að takast á
við sjúkdóminn og fleiri áföll.
Bimba hitti svo ástina sína
hann Einar Gylfa árið 1981. Þau
giftu sig og eignuðust tvö börn.
Einnig átti Einar Gylfi fjögur
börn þegar þau kynntust. Bimba
og Einar Gylfi hafa alla tíð verið
samtaka um að halda vel utan
um hópinn.
Okkur hefur þótt mjög vænt
um að fá að fylgjast með Pétri og
Sigríði Margréti vaxa úr grasi og
fullorðnast.
Síðustu tvö árin dvaldist hún á
hjúkrunarheimili. Einar Gylfi
stóð eins og klettur við hlið
hennar.
Elsku Einar Gylfi, Pétur og
Sigríður Margrét og öll fjöl-
skylda Bimbu, við og fjölskyldur
okkar vottum ykkur okkar inni-
legustu samúð.
Nú er komið að leiðarlokum og
við kveðjum elsku Bimbu.
Elín og Kristjana (Lilla).
Bimba, skólasystir og kær vin-
kona til næstum 60 ára, er látin.
Dýrmætar og skemmtilegar minn-
ingar streyma fram. Við hófum
nám í Verzlunarskóla Íslands
haustið 1963 og útskrifuðumst 39
þaðan með stúdentspróf vorið
1969. Það var gaman í skólanum og
skemmtilegt félagslíf sem höfðaði
sérstaklega til Bimbu enda fé-
lagslynd með afbrigðum. Það var
aldrei lognmolla þar sem hún var.
Árin eftir skólann einkenndust
af annríki, framhaldsnámi, barn-
eignum og öðru og fórum við í
ýmsar áttir. Bimba fór í fram-
haldsnám til Danmerkur en hélt
alltaf sambandi þegar hún kom
heim í stuttum fríum. Eftir því
sem árin liðu fundum við hve dýr-
mætt það er að eiga vináttuna
sem myndast á unglingsárunum
og fórum við að hittast oftar. Þeg-
ar við hófum að undirbúa útskrift-
arafmælin var gott að hafa Bimbu
með í liði. Hún hafði einstakt lag á
því að sjá spaugilegu hliðarnar á
kringumstæðum og atburðum og
gerði endalaust grín – ekki síst að
sjálfri sér. Hún var svo hug-
myndarík og ófeimin að taka þátt
í alls konar sprelli og því urðu
hennar hugmyndir oftast ofan á.
Tjullpils og hárkollur, söngur og
dans, hún var æringi af guðs náð.
Öllu stjórnaði hún með hressileg-
um gleðiblæ. Hún var góð sagna-
manneskja og öðluðust frásagnir
léttleika og nýtt líf í hennar með-
förum. Undirbúningur útskrift-
arafmælanna varð svo að reglu-
legum samverustundum sem gott
er að minnast nú.
Já, Bimba var sannkallaður
gleðigjafi og verður hennar sárt
saknað. Síðustu árin urðu henni
erfið, hún glímdi við parkinson-
sjúkdóminn áratugum saman auk
annarra áfalla. Hún mætti samt
meðan stætt var.
Við vottum Einari Gylfa, börn-
um þeirra og fjölskyldum okkar
dýpstu samúð.
F.h. skólasystra úr stúdenta-
árgangi,
Kristín, Margrét, Hrönn
og Jónína.
Ég var í strætó í Árósum
haustið 1973 að spjalla við sam-
landa minn. Allt í einu svífur á
okkur hávaxin dökkhærð stúlka
og hreinlega kæfir okkur í orða-
flaumi, gjörsamlega yfir sig hrif-
in að heyra ástkæra ylhýra móð-
urmálið.
Þarna var komin Ingibjörg
Pétursdóttir, Bimba, nýkomin
frá Þýskalandi, var að byrja í
iðjuþjálfun og hélt að hún væri
eini Íslendingurinn í skólanum.
Ég gat huggað hana með því að
ég hefði verið að byrja í sjúkra-
þjálfun við þennan sama skóla.
Þegar ég fór úr strætisvagnin-
um og ætlaði að hjóla restina
heim til mín gat ég ekki hjólað
vegna sífelldra hláturskasta við
að rifja upp allt sem hún hafði
sagt.
Upp frá því urðum við óað-
skiljanlegar og nokkrum mánuð-
um síðar bættist maðurinn minn
í hópinn.
Minningarnar frá þessari nær
fimmtíu ára vináttu eru fjársjóð-
ur.
Ef lýsa á Bimbu kemur fyrst
upp í hugann: Hún var hrókur
alls fagnaðar.
Skilgreining í orðabók Árna-
stofnunar á því að vera hrókur
alls fagnaðar er meðal annars að
vera: miðpunktur gleðinnar,
söngvin, spaugsöm, félagslynd,
skemmtileg, í stuði, skapgóð,
brosmild, hafa frá mörgu að
segja, njóta lífsins, slá í gegn,
segja sögur og skemmta öðrum.
Allt þetta og miklu meira lýsti
þessari góðu vinkonu sem okkur
þótti óendanlega vænt um.
Við vottum Einari Gylfa og
fjölskyldu, öðrum ættingjum og
vinum djúpa samúð.
Sara og Þórólfur.
MINNINGAR 23
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 1. APRÍL 2022
Minningarvefur á mbl.is
Minningar
og andlát
Á minningar- og andlátsvef mbl.is getur þú
lesið minningargreinar, fengið upplýsingar úr
þjónustu-skrá auk þess að fá greiðari aðgang að
þeirri þjónustu sem Morgunblaðið hefur veitt í
áratugi þegar andlát ber að höndum.
Andláts-, útfarar- og þakkartilkynningar
eru aðgengilegar öllum.
www.mbl.is/andlát
Minningar-
greinar
Hægt er að lesa
minningargreinar,
skrifa minningargrein
og æviágrip.
Þjónustu-
skrá
Listi yfir aðila og
fyrirtæki sem aðstoða
þegar andlát ber
að höndum.
Gagnlegar
upplýsingar
Upplýsingar og
gátlisti fyrir
aðstandendur
við fráfall ástvina.