Morgunblaðið - 01.04.2022, Síða 29

MINNINGAR 29
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 1. APRÍL 2022
✝
Kristinn Páll
Einarsson
fæddist í Reykjavík
27. apríl 1949.
Hann lést á Sjúkra-
húsinu á Akureyri
22. mars 2022.
Foreldrar hans
voru Einar Bjarni
Þórarinsson, f.
1922 á Patreks-
firði, d. 1979, og
Anna Pálsdóttir, f.
1919 á Siglufirði, d. 2000.
Sammæðra bróðir Kristins er
Jóhann Kasper Kröyer Eg-
ilsson, f. 1943. Samfeðra systkin
eru Karl, f. 1944, d. 2019, og
Erna, f. 1946. Alsystkin Kristins
eru Elías Halldór, f. 1951, d.
2014, Guðmundína, f. 1955, og
Halldóra, f. 1957.
Kristinn giftist 12. apríl 1971
Sóleyju Guðmundsdóttur, f. 8.
júlí 1950 á Akureyri. Foreldrar
hennar voru Sigríður Kristins-
flutningaskipum á árunum
1964-1972. Hann lauk far-
mannaprófi 3. stigs frá Stýri-
mannaskólanum í Reykjavík
1971. Kristinn hóf störf hjá Lög-
reglunni í Reykjavík í maí 1972
og lauk prófi frá Lögregluskóla
ríkisins árið 1974. Kristinn og
Sóley fluttust síðan búferlum til
Akureyrar árið 1975 og hóf
Kristinn störf hjá Lögreglunni á
Akureyri 1. júní 1975. Jafnframt
starfaði hann sem stýrimaður á
ýmsum flutninga- og fiskiskip-
um í sumar- og vetrarleyfum.
Kristinn fór á eftirlaun árið
2014, 65 ára gamall, og hafði þá
starfað sem lögreglumaður í 42
ár. Hann var einn af stofnendum
Lögreglufélags Akureyrar og
starfaði þar sem gjaldkeri, með-
stjórnandi og formaður. Af öðr-
um félagsstörfum þá sat hann í
stjórn lánasjóðs Stýrimanna-
skólans á námsárum sínum, var
ritari Lyftingafélags Akureyrar
á árunum 1979-1984 og starfaði
í knattspyrnuráði Akureyrar ár-
ið 1982.
Kristinn verður jarðsunginn
frá Akureyrarkirkju í dag, 1.
apríl 2022, og hefst athöfnin
klukkan 13.
dóttir, f. 1908 á
Kerhóli í Sölvadal í
Eyjafirði, d. 2003,
og Guðmundur
Reynir Antonsson,
f. 1921 á Akureyri,
d. 1990.
Börn Kristins og
Sóleyjar eru: 1)
Halldór Sveinn, f.
1971, giftur Guð-
rúnu Karitas
Bjarnadóttur, f.
1971. Börn þeirra eru a) Egill
Fannar, f. 1993, b) Herdís Rún,
f. 1995, c) Kári Steinn, f. 2005. 2)
Kristinn Freyr, f. 1974. 3) Sig-
ríður Ósk, f. 1976, í sambúð með
Björgvini N. Ásgeirssyni, f.
1974. Börn þeirra eru a) Baldvin
Freyr, f. 2000, b) Sóley María, f.
2007, c) Eva Júlía, f. 2009. 4)
Davíð Már, f. 1986.
Kristinn ólst upp í Reykjavík.
Hann réði sig til sjós 15 ára
gamall og starfaði á fiski- og
Elskulegi faðir minn. Í dag kveð
ég þig, í dag göngum við síðasta
spölinn saman.
Þú háðir erfiða og stranga bar-
áttu við illvígan sjúkdóm sem tók
sinn toll. Þrátt fyrir veikindi þín
tókstu aðstæðum af miklu æðru-
leysi, jákvæðni, kurteisi og varst
alltaf með húmorinn nálægt. Undir
lokin breyttir þú ekki út af vanan-
um heldur hélst áfram að segja
sögur og komst okkur systkinum
og mömmu ansi oft til að hlæja
þrátt fyrir að sjúkdómurinn þinn
væri búin að ná yfirhöndinni. Þú
vildir alls ekki að ég hefði áhyggjur
af þér allt fram á síðasta dag enda
kvartaðir þú aldrei, það lýsir per-
sónu þinni best. Þú varst alltaf
hraustur og hress á líkama og sál,
hjólaðir um allan Akureyrarbæ
þrátt fyrir veikindi þín. Þú elskaðir
mest að ferðast til heitari landa,
hitta börnin þín, barnabörn og
tengdabörn fyrir sunnan á leið ykk-
ar mömmu til útlanda. Þannig leið
þér best. Orðheppinn varstu með
eindæmum og áttum við það sam-
eiginlegt að sjá spaugilegu hliðarn-
ar á málum, alltaf stutt í grín og
glens. Þú varst ekki mikið fyrir ves-
en og óþarfa fyrirhöfn og einföldu
hlutirnir voru yfirleitt valdir í stað
þeirra flóknu. Þú hafðir mikinn
áhuga á öllu því sem við systkinin
vorum að fást við, hringdir oft í
okkur spurðir og vildir fá að vita
hvað væri næst.
Eitt af því sem mér er efst í huga
og mun sakna mikið elsku pabbi
minn eru símtölin okkar sem við
áttum á leið minni til vinnu vestur
um haf. Þú hafðir mikinn áhuga á
öllu sem tengdist vinnunni minni
og vissir alltaf upp á hár hvar ég
var stödd í heiminum. Þú varst
bestur í að samgleðjast með mér og
öðrum, varst góður hlustandi og
hvattir mig alltaf áfram.
Bráðgáfaður og góður faðir og
afi sem skilur eftir sig stórt skarð
hjá fjölskyldunni allri.
Sorgin er mikil og söknuðurinn
sár en lífið heldur áfram hjá okkur
og ég veit að þú vildir að við lifðum
því til fulls og það ætlum við svo
sannarlega að gera. Við munum
ávallt geyma minningarnar um þig
í hjörtum okkar elsku besti pabbi
minn. Hvíl í friði.
Þín pabbastelpa,
Sigríður Ósk Kristinsdóttir.
Elsku pabbi lést eftir skamm-
vinn veikindi á sjúkrahúsinu á Ak-
ureyri þann 22. mars síðastliðinn.
Pabbi ólst upp í Reykjavík og ein-
ungis 15 ára gamall byrjaði hann í
millilandasiglingum sem mótuðu líf
hans. Ég hef oft hugsað um hversu
ævintýraleg ungdómsárin hans
hafi verið í samanburði við aðra
unglinga, fyrr eða síðar. Áhugi
hans á sjónum og útlandinu fylgdu
honum allt hans líf.
Barneignir hjálpuðu eflaust til
við það að hann sagði skilið við sjó-
mennskuna og réði sig í lögregluna,
fyrst í Reykjavík og síðan á Ak-
ureyri þar sem hann starfaði lengst
af. Sjómennskan togaði samt alltaf
í hann og hann átti eftir að fara ófáa
túrana þegar tækifæri gáfust, bæði
til að afla aukatekna og til að svala
ævintýraþránni.
Hann var í lögreglunni í rúma
fjóra áratugi og starfaði þar með
mörgu góðu fólki. Manngæska er
kannski orðið sem kemur upp í
hugann við að lýsa pabba. Það fór
honum vel að vera lögreglumaður,
hann átti gott með að umgangast
fólk í starfinu og þá kannski sér í
lagi fólk sem hafði lent í einhvers-
konar vandræðum í lífinu. Allir
voru jafningjar hjá pabba.
Pabbi var alltaf jákvæður, meira
að segja þegar hann var orðinn
veikur. Hann vildi ekki láta mikið
hafa fyrir sér og setti aðra í fyrsta
sæti. Núna er hann eflaust að
hugsa með sér að það hafi nú verið
óþarfi að standa í þessu jarðarfar-
arumstangi fyrir hann í dag. Þeir
sem þekktu pabba vita að hann
sparaði ekki sögurnar og var
spaugsamur, við sem sátum hjá
honum undir það síðasta getum
staðfest að hann hélt því áfram eins
lengi og hann gat. Núna er hann ef-
laust að segja einhverjar gaman-
sögur í góðra vina hóp.
Elsku pabbi minn, þakka þér
fyrir að hafa verið góður faðir og
afi. Þín verður sárt saknað en
minningin lifir.
Halldór Sveinn Kristinsson.
Elsku Kiddi, það er með miklum
söknuði sem ég kveð þig nú. Ekki
aðeins varstu einstaklega góður og
ástkær tengdafaðir heldur frábær
vinur. Já ég er afar þakklátur fyrir
þann vinskap sem með okkur
myndaðist og við áttum öll þessi ár
og mun geyma hann með mér. Ég
á eftir að sakna samræðnanna okk-
ar um hin ýmsu málefni sem við
ræddum þegar við hittumst, allt frá
sjómennsku og pólitík til heims-
mála og stöðunnar í þjóðfélaginu
hverju sinni. Já við gátum svo
sannarlega farið á flug í þessum
samræðum yfir nokkrum kaffiboll-
um. Matur var eitt af þínum uppá-
halds áhugamálum og þú neitaðir
aldrei góðum mat. Góður hafra-
grautur með „slettu“ af nýmjólk
fékk þig til að brosa hringinn og
ekki var það verra ef hægt var að
fletta blaðinu á meðan. Þú varst
einstaklega hlýr og hjartgóður
maður sem ekkert aumt mátti sjá.
Þú tókst utan um mann og faðm-
aðir við öll tækifæri, hældir manni,
samgladdist og vildir alltaf hjálpa
til. Hjálpsemi þín átti sér heldur
enga hliðstæðu og þú vildir allt fyr-
ir alla gera, meira að segja svo að
sumum fannst full nóg um. Ekki
vildir þú að haft væri fyrir þér þeg-
ar þú komst í heimsókn og gistir í
herbergi 103. „Nei ekki vera að
hafa fyrir karluglunni“ voru orð
sem þú notaðir oft á meðan á heim-
sóknum þínum stóð. Hins vegar
lagðir þú þig alltaf fram við að að-
stoða okkur heimilisfólkið og
stundum svo mjög að kaffibollinn
manns var horfinn inn í uppþvotta-
vél ef maður brá sér frá eitt augna-
blik, slík var hjálpsemi þín. Allir
sem við þig könnuðust þekktu þína
einstöku mannkosti. „Þetta er
sómamaður“ voru orð sem þú not-
aðir oft þegar þú talaðir um sam-
ferðamenn þína enda talaðir þú vel
um allt og alla. Þú hafðir líka ein-
stakt lag á því að sjá spaugilegu
hliðarnar á mönnum og málefnum
sem urðu á vegi þínum á lífsleið-
inni. Engan þekki ég betur sem
hafði eins góðan frásagnarstíl og þú
og gat maður hlegið og haft gaman
af sögunum þínum sem þú hefur
sagt okkur í öll þessi ár, sumar
þeirra nokkrum sinnum, með öllum
leikrænu tilburðunum. Það var líka
í þínum karakter að segja frá því
sem þú hafðir upplifað á æviskeiði
þínu sem var ansi viðburðaríkt,
áhugavert og stundum spreng-
hlægilegt. Þú hafðir einstakan
húmor og gast búið til góðan
brandara, vísu eða stutt lag við
minnsta tilefni. Þú hlúðir einstak-
lega vel að börnunum þínum og
varst í miklum samskiptum við þau
bæði í Reykjavík og á Akureyri.
Þess fékk ég einnig að njóta enda
hlúðir þú að tengdabörnum þínum
jafnt á við þín eigin börn, slík var
umhyggjusemi þín. Fyrir það er ég
þér ævinlega þakklátur og á eftir
að sakna mikið. Það er erfitt að
koma því í orð því sem mig langar
að segja um þig Kiddi. Það sem hér
er hripað niður er bara brot af því
sem mig langar að segja um þig,
þær tilfinningar sem berast um í
brjósti mér, en ég kem bara ekki í
orð. Ég mun ávallt sakna þín Kiddi
en minningarnar um þig munu lifa
með okkur öllum og það læðist að
mér sá grunur að sögur þínar verði
sagðar um ókomna tíð.
Hvíl í friði elsku Kiddi.
Þinn vinur, þinn tengdasonur
Björgvin Narfi Ásgeirsson.
Ég minnist góðhjartaðs manns
sem vildi öllum vel.
Ég minnist myndarlegs manns
með yfirvaraskegg, sem við fyrstu
kynni minnti mig á Clouseau í
Bleika pardusnum.
Ég minnist glaðværs manns
sem bar hag fólksins síns alltaf fyr-
ir brjósti.
Ég minnist afa sem var barna-
börnunum hlýr og sýndi þeim ein-
lægan áhuga.
Ég minnist víðföruls manns sem
hafði yndi af ferðalögum á suðlæg-
ar slóðir.
Ég minnist mikils sögumanns
sem fór hamförum í frásögnum af
fólki og atburðum.
Ég minnist elskulegs tengdaföð-
ur sem fór allt of snemma.
Blessuð sé minning hans.
Guðrún Karitas Bjarnadóttir.
Sem ungur piltur þá kynntist ég
Kidda Einars þegar ég fékk að
mæta einstöku sinnum í fótbolta
með löggunni, seint á mánudags-
kvöldum í Skemmunni sálugu.
Leiðir okkar lágu síðan saman þeg-
ar ég hóf störf á D-vaktinni á haust-
dögum 1988, rúmlega tvítugur og
hann tæplega fertugur, en félagar
urðum við fljótt. Þar var Kiddi að-
stoðarvarðstjóri og áttum við eftir
að eiga mörg ár saman í starfi og
leik þar sem ýmislegt gekk á en
ávallt voru okkur samskipti á létt-
um og góðum nótum, innan vinn-
unnar og ekki síður utan hennar.
Að skilgreina Kidda á einhvern
ákveðinn stað er erfitt en sannar-
lega var hann veraldarvanur, flakk-
ari og mikill sögumaður svo ekki sé
meira sagt. Kiddi hafði á sínum
yngri árum verið til sjós og siglt um
flest heimsins höf og voru þær ófár
stundirnar þegar hann vitnaði í
hina ýmsu samferðamenn sína frá
þeim tíma, sem flestir höfðu kostu-
leg viðurnefni, og lýsti uppákomum
og atvikum sem gátu ávallt kætt
mann. Oftar en ekki fylgdi leikræn
tjáning sögunum sem var ekki síð-
ur hans sterka hlið. Flestar áttu nú
sögurnar það sameiginlegt að hann
hafði nú aðallega bara verið áhorf-
andi en ekki þátttakandi og efuð-
umst við nú stundum um það sann-
leiksgildi en létum hann njóta
vafans.
Það að eiga slíkan samstarfs-
mann og félaga eins og hann er
ekkert sjálfgefið og var hann ávallt
boðinn og búinn að bregðast við og
þjónusta. Í félagsstarfi og skemmt-
anahaldi okkar löggumanna lét
hann sig ekki vanta og þá sérstak-
lega ekki þegar árleg samskipti
okkar voru í gangi við lögreglu-
menn í Keflavík en þá hittumst við
frá ólíkum landshornum, spiluðum
fótbolta og tókum síðan létt
skemmtanahald í kjölfarið. Ófár
minningar standa eftir slíkar sam-
komur sem hafa yljað manni um
hjartarætur sl. ár og munu gera
áfram.
Þegar Kiddi lét af störfum í
löggunni, 65 ára gamall, var hann á
þeim stað að maður taldi hann eiga
einhverja áratugi eftir og voru plön
hans í takt við það. Hlutirnir breyt-
ast fljótt sem ætti að ýta við okkur
hinum að meta lífið og njóta þess,
er á meðan er.
Samúð mína vil ég votta Sóleyju,
Halldóri, Kristni, Sigríði, Davíð og
fjölskyldum þeirra en minningin
lifir um góðan og skemmtilegan fé-
laga sem fallinn er frá allt of
snemma. Hvíl í friði gamli swinger.
Hermann Karlsson.
Kristinn Páll
Einarsson
minningarnar frá liðnum dögum,
þær geymum við í hjartanu. Sam-
gangur á milli heimila okkar á Fá-
skrúðsfirði sem aldrei bar skugga
á. Er við lítum um öxl til ljúfustu
daga liðinnar ævi þá voru það
stundir í vinahópi sem veittu okkur
mesta gleði.
Agnar var mikill gleðigjafi og
starfaði í mörgum félögum. Lions-
klúbbur Fáskrúðsfjarðar, Leik-
hópurinn Vera og kirkjukórinn
nutu krafta hans. Einnig fóru eldri
borgarar á Austurlandi margar
ferðir undir hans stjórn. Hann var
mikill AA-maður og hjálpaði
mörgum á þeirri vegferð. Hann
var mikill grallari og börn elskuðu
hann.
Ég sendi þér samúð mína
því sálin sem núna dó
svo lofsverð mun lengi sýna
ljósið sem þarna bjó.
Er lofum við ljósið bjarta
á leið sem er stundum myrk
þá þökkum við þessu hjarta
sem þráði að veita styrk.
Nú hjartað er hætt að tifa
en hlý eru okkar tár
því minningar munu lifa
í meira en þúsund ár,
(KH)
Minning þín mun ávallt lifa í
gegnum daga dimma og bjarta.
Lífsklukkan mun þó áfram tifa líkt
og þín hlýja í okkar hjarta.
Samúðarkveðjur til Jónu okkar
og allra barnanna þeirra.
Guðný og Jón Árni.
✝
Þórir Sævar
Maronsson
fæddist á Siglufirði
15. janúar 1937.
Hann lést á Sól-
vangi í Hafnarfirði,
27. mars 2022.
Foreldrar Þóris
voru Maron Björns-
son, f. 5.3. 1911, d.
30.10. 1993, og Þór-
unn Fjóla Páls-
dóttir, f. 7.2. 1916,
d. 28.11. 1981. Þórir fluttist með
foreldrum sínum og systkinum til
Sandgerðis árið 1950.
Þórir var elstur fimm alsystk-
ina, sem eru í aldursröð: Björn
Guðmar, Viggó Hómar, Helgi
Brynjar og Margrét Dóróthea,
hálfbróðir sammæðra var Páll
Grétar Lárusson.
Börn Þóris frá fyrra hjóna-
bandi með Stellu Einarsdóttur
eru Pálmar Örn, f. 1958, maki
Margrét Þórhallsdóttir, f. 1964.
Margrét Sigríður, f. 1961, maki
Birgir Ingvarsson, f. 1961. Fóst-
urdóttir Þóris og Stellu var
Hrönn Guðjóns-
dóttir, f. 1963, d.
2009.
Eftirlifandi eig-
inkona Þóris er
Védís Elsa Krist-
jánsdóttir, f. 23.8.
1942, börn hennar
eru Elsa Dóróthea
Gísladóttir, f. 1961,
maki Jón Hrafn
Hlöðversson, f.
1962, og Kristján
Einar Gíslason, f. 1962, maki El-
ísabet Auðardóttir, f. 1964. Afa-
og ömmubörn eru 33.
Þórir starfaði hjá Flug-
málastjórn Íslands á Keflavík-
urflugvelli sem verkstjóri og
varðstjóri í flugafgreiðslu og
flugumsjón. Frá árinu 1966 starf-
aði Þórir hjá lögreglunni á Kefla-
víkurflugvelli og síðar í Keflavík
þar sem hann var yfirlög-
regluþjónn frá 1985 til starfsloka
2002.
Útförin fer fram frá Fella- og
Hólakirkju í dag, 1. apríl 2022,
klukkan 15.
Það mun hafa verið sumarið
1988 sem ég hitti hann tengdaföður
minn fyrst. Var þá búinn að
humma það fram af mér um hríð að
heimsækja tengdaforeldra mína
þar sem ég var einhvern veginn
ekki alveg tilbúinn til þess.
Kannski ögn uggandi yfir því að
hitta yfirvaldið, en Þórir var jú yf-
irlögregluþjónn í Keflavík á þeim
tíma. Fékk ég þá viðurnefnið hul-
iðshjálmurinn hjá elskulegri
tengdamóður minni. En svo ákvað
ég að brjóta ísinn, og þiggja boð í
stórveislu að hætti þeirra hjóna.
Þar tók hann á móti mér með hlýj-
um faðmi, forvitnislegu brosi,
glettni og skemmtilegum tilsvör-
um. Ég man það að veislugestir
spiluðu Trivial Pursuit að veislu
lokinni, sem við Þórir saman í liði
unnum auðvitað. Þórir hafði ákaf-
lega gaman af öllum framkvæmd-
um, hvort sem um var að ræða
stórar virkjanaframkvæmdir á
vegum ríkisins, eða minni háttar
byggingarframkvæmdir. Á þess-
um tíma fluttu þau hjónin úr Sand-
gerði í Hafnarfjörð, hvar þau hófu
byggingu einbýlishúss. Aðstoðaði
ég, húsasmiðurinn, hann auðvitað
við það verk, þar sem við unnum
oft saman fram eftir kvöldum. Þá
fékk ég að kynnast sögumanninum
Þóri sem sjaldan kláraði frásögn
nema hnyttinn brandari fylgdi með
í lokin. Þannig maður var hann.
Hann hafði yndi af því að kynnast
skemmtilegu fólki, og ekki fannst
honum verra ef honum tókst að
tengja ættir viðkomandi við Siglu-
fjörð. Ég var oft vitni að því. Eitt
sinn í hálendisferð hittum við fimm
menn uppi við Öskju. Hann tók
auðvitað upp spjall við þá, og á end-
anum voru þrír þeirra orðnir Sigl-
firðingar. „Fyrirgefðu ónæðið“ var
alltaf það fyrsta sem hann sagði
þegar hann hringdi í mig. Oft var
tilefnið að fá álit á einhverju sem þá
var merkilegt að gerast í þjóðlífinu.
Hann hafði sterkar skoðanir á mál-
um, og var ekki tilbúinn til að gefa
þær eftir. Sérstaklega fannst hon-
um mikilvægt að virkja fallvötnin,
sem „streyma óvirkjuð til sjávar,
engum til gagns“. Oft urðu slíkar
samræður líflegar á mínu heimili
þar sem ekki allir voru endilega
sammála. Þórir var mikill fagur-
keri á músík, og hafði yndi af klass-
ískum söng. Síðustu góðu stundir
okkar saman, um jólin, spilaði ég
fyrir hann nokkur lög með Jussi
Björling, einum af hans uppáhalds-
söngvurum, svo hátt og lengi að
aðrir heimilismeðlimir báðust
vægðar. Hann var einnig afar
áhugasamur um fiðlunám dóttur
minnar og fylgdi henni á ófáa tón-
leika hvar sem hann kom því við.
Ég kveð kæran tengdaföður minn
með þessum fáu orðum og votta að-
standendum hans og vinum mína
dýpstu samúð.
Blessuð sé minning Þóris Mar-
onssonar.
Jón Hrafn Hlöðversson.
Fregnin um að Þórir Marons-
son, fv. yfirlögregluþjónn í Kefla-
vík, væri látinn vakti upp minning-
ar frá starfi okkar innan
lögreglunnar. Ég hóf störf í ríkis-
lögreglunni á Keflavíkurflugvelli
árið 1972 en þá hafði Þórir starfað
þar síðan 1966. Árið 1974 urðu
breytingar á lögregluumdæmum
landsins og til varð embætti bæj-
arfógetans í Keflavík, Njarðvík og
Grindavík og sýslumannsins í Gull-
bringusýslu. Við Þórir ásamt
Kjartani Sigtryggssyni fluttumst
frá Keflavíkurflugvelli til lögregl-
unnar í Keflavík ásamt tveimur lög-
reglumönnum úr Sandgerði, John
Erl Kort Hill og Guðna Sigurðs-
syni. Lögreglumönnum í Keflavík
fjölgaði mikið við breytingarnar
1974 og til urðu fjórar fimm manna
vaktir sem unnu tólf tíma í senn,
dag- og næturvaktir. Auk vaktanna
voru tveir rannsóknarlögreglu-
menn, einn aðstoðaryfirlögreglu-
þjónn og einn yfirlögregluþjónn. Þá
var fimm manna lögreglulið í
Grindavík.
Þórir var bæði mjög fróður og
skemmtilegur maður og hafði eina
fallegustu rithönd sem ég hef séð.
Hann var og góður námsmaður og
dúxaði upp úr Lögregluskóla rík-
isins árið 1966. Hann var mikill fé-
lagsmálamaður og til marks um
það var hann formaður Lögreglu-
félags Suðurnesja, var í stjórn
Landssambands lögreglumanna og
sat í samninganefnd BSRB um ára-
bil.
Þórir var mikill tónlistarunnandi
og hafði næmt eyra fyrir tónlist.
Það brást ekki að hann gæti sagt til
um hver söng og spilaði lagið fyrir
hádegisfréttir í ríkisútvarpinu.
Þórir var skipaður aðstoðaryfir-
lögregluþjónn 1975 og síðan yfir-
lögregluþjónn 1986, þegar Sig-
tryggur Árnason yfirlögregluþjónn
fór á eftirlaun. Ég minnist Þóris
sem skemmtilegs, fræðandi og góðs
drengs og votta Elsu, börnum hans
og fjölskyldu innilegrar samúðar.
Óskar Herbert Þórmunds-
son, yfirlögregluþjónn
á eftirlaunum.
Þórir Sævar
Maronsson