Morgunblaðið - 01.04.2022, Page 24

24 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 1. APRÍL 2022
✝
Jóhann Gunnar
Júlíusson fædd-
ist í Keflavík 17.
janúar 1970. Hann
lést á líknardeild
Landspítalans í
Kópavogi 12. mars
2022.
Foreldrar hans
eru Júlíus H. Gunn-
arsson, f. 1949, og
Ástríður H. Sig-
urvinsdóttir, f.
1953.
Systur Jóhanns eru Bergey
Jóhanna, f. 1973, og Katrín Júlía,
f. 1978.
Jóhann gekk í hjónaband 2.
júlí 2005 með Guðríði Þórs-
dóttur, f. 17. janúar 1977, launa-
fulltrúa hjá Isavia ohf. Foreldrar
Húsagerðinni ehf. og fór þaðan á
Keflavíkurflugvöll og starfaði
við vopnaleit í flugvernd hjá
Isavia ohf. Árið 2019 kvaddi
hann flugstöðina eftir níu ár og
hóf störf við viðhald og viðgerðir
hjá Umhverfismiðstöð Reykja-
nesbæjar.
Jóhann var mikill áhugamað-
ur um alls kyns íþróttir og sjálf-
ur var hann meðlimur í Golf-
klúbbi Suðurnesja frá 14 ára
aldri. Hann stundaði skotveiði á
árum áður og stangveiðin átti
líka stóran sess hjá honum.
Veiðigræjurnar og golfsettið
voru alltaf með í för í fríum.
Hann fylgdi sonunum á öll fót-
boltamót og oft fór hann sem
liðsstjóri eða fararstjóri fyrir
Keflavíkurstrákana.
Jóhann gekk til liðs við Frí-
múrararegluna 2020.
Útför Jóhanns fer fram frá
Keflavíkurkirkju í dag, 1. apríl
2022, og hefst hún klukkan 12.
Hlekkur á streymi:
https://www.mbl.is/andlat
hennar eru Þór
Jónsson, f. 1941, og
Elísabet Péturs-
dóttir, f. 1948.
Synir Jóhanns og
Guðríðar eru Hall-
dór Örn, f. 13. mars
2006, og Einar
Logi, f. 27. júlí 2009.
Jóhann gekk í
Myllubakkaskóla og
Holtaskóla í Kefla-
vík. Hann fór á
vinnumarkað þegar grunn-
skólanámi lauk og hóf störf hjá
Ramma hf. sem seinna varð
Glugga- og hurðaverksmiðja
Byko hf. Hann lauk sveinsprófi í
smíðum frá Fjölbrautaskóla Suð-
urnesja. Hann var í nokkur ár
hjá Trésmiðju Ella Jóns ehf.,
Jóhann frændi og vinur er
fallinn frá og er það okkur mikill
missir. Við hjónin ákváðum að
skrifa saman minningargrein en
þar sem við erum stödd hvort í
sinni heimsálfunni ákváðum við
að byrja að skrifa hvort í sínu
lagi og sameina svo í eina minn-
ingargrein. Við drógum fram
minningar sem við áttum ein og
ákváðum því að kaflaskipta
minningargreininni.
Anna Birgitta:
Ég kynntist Jóhanni þegar við
vorum 5 ára gömul og ég nýkom-
in inn í föðurfjölskylduna hans.
Hann var einstaklega góður
drengur sem vildi allt fyrir alla
gera og mátti ekkert aumt sjá.
Mikill gleðigjafi og hláturmildur
með eindæmum.
Ég minnist þess að við fórum í
mánaðardvöl í sumarbúðir hjá
nunnunum á Kirkjubæjar-
klaustri ásamt Begga frænda,
8-9 ára gömul. Jóhann hafði ver-
ið þarna sumarið áður og var
mjög ánægður með sumarbúð-
irnar en dvölin var erfið fyrir
mig og ég hafði mikla heimþrá.
Ekki var mikið farið út fyrir hús-
ið eða garðinn hjá nunnunum
þannig að mér fannst ég vera
innilokuð hjá þeim. Þau börn
sem voru með veiðistöng með sér
máttu fara einu sinni í viku á
bryggjuna í Stykkishólmi að
veiða marhnúta. Ég var mjög
leið þegar ég mátti ekki fara, en
Jóhann var fljótur að redda því
og fékk leyfi til að bjóða mér með
gegn því að ég myndi nota veiði-
stöngina með honum. Ég hafði
ekki sérstaklega ánægju af því
að veiða en mikið var gott að
komast á bryggjuna með frænd-
um mínum og ég var þeim alltaf
þakklát fyrir það. Við Jóhann er-
um jafnaldrar og fylgdumst að í
skóla þó að við höfum aldrei ver-
ið í sama bekk en tilheyrum hin-
um rómaða 1970 árgangi í Kefla-
vík.
Ívar Valbergsson:
Jóhann Gunnar
Júlíusson
Jói var einstakur og með ein-
stakt jafnaðargeð. Hann var allt-
af brosandi og glaður. Með mikla
og hlýja útgeislun. Langar að
deila með ykkur dæmi um það.
Síðasta sumar, eftir að búið var
að greina hann með fjórða stigs
krabbamein í ristli, fór ég með
honum og Einari syni hans í golf.
Pælingin hjá mér var að reyna að
létta áhyggjum af honum og
styrkja hann, en það varð alveg
öfugt, hann gaf meira af sér til
mín en ég til hans. Þannig er
honum sennilega best lýst. Hann
glímdi við krabbameinið af ein-
stakri hugarró, var allaf ákveð-
inn í að sigra en á sama tíma var
hann ekki hræddur við að deyja.
Þannig má segja að í raun hafi
hann verið sigurvegari, hvað það
varðar.
Við hjónin ásamt Jóhanni og
Gurrý höfum fylgst að síðustu
árin þar sem við fundum maka
okkar á svipuðum tíma og eigum
börn á svipuðum aldri. Við höfum
því verið samferða í gegnum lífið
auk þess að vera saman í gefandi
félagsskap. Þín verður minnst
kæri frændi og vinur um ókomna
tíð.
Við viljum færa Gurrý, Hall-
dóri Erni, Einari Loga og öðrum
í fjölskyldunni okkar dýpstu
samúðarkveðjur.
Anna Birgitta og Ívar.
Setning Holtaskóla í Keflavík,
haustið 1985, nemendur að mæta
í skólann að loknu sumarleyfi,
þetta er lokavetur 1970 árgangs-
ins. Strákahópur sat við borð á
sal skólans, nöfn nemenda eru
lesin og sagt hver færi í hvaða
bekk, vinir lentu fæstir í sama
bekknum enda valið ólíkt, það
saxaðist á hópinn. Þá erum við
bara tveir eftir, sagði þessi rauð-
hærði strákur. Þarna hófst okkar
áratuga vinátta, sem aldrei féll
skuggi á. Það var enginn einn
sem átti hann Jóhann að vin og
félaga. Traust, vinsemd og rækt-
arsemi voru honum svo eðlislæg
að ég held að hann hafi ekki gert
sér grein fyrir því sjálfur. Eftir
skóla voru strákar á golfvellinum
í fótbolta eða einhverju bralli. En
eitt var það sem hafði forgang,
það var amma Júlla á Vatnsnes-
vegi, ef eitthvað var að þá var
brugðist skjótt við og launin voru
bestu skonsur í heimi sem við fé-
lagarnir gerðum hin bestu skil.
En eitt var það sem ég öfund-
aði Jóhann mikið af, það var
þessi ósanngjarni afmælisdagur
hans, 17. janúar! Hvað átti svona
lagað að þýða og ég ekki fyrr en
4. desember, drengurinn kominn
með bílpróf ári á undan, þvílíkt
og annað eins, en ekki þurftum
við vinirnir að örvænta, auðvitað
vorum við þeir fyrstu í árgang-
inum sem voru komnir á rúntinn
og Jóhann undir stýri á gamla
Plymouthinum hans Júlla. Svo
líða árin, við tekur vinna og dag-
legt amstur, við vinirnir ekkert
að láta óþarfa skólagöngu flækj-
ast fyrir, góð helgi byrjaði á
föstudegi, farið í bæinn á KFC
sem þá var nýlunda, bíó og síðan
allar bílasölur borgarinnar skoð-
aðar. Laugardagar fóru síðan í
veiði sem síðar átti eftir að verða
okkur vinunum uppspretta æv-
intýra víða um landið, heppnari
veiðimaður var ekki til, kom
aldrei heim fisklaus, og ekki þótti
Jóhanni leiðinlegt að hafa neta-
gerðarmann sem veiðifélaga.
Þegar allt var komið í flækju
henti hann stönginni í mig til að
greiða úr flækjunni, greip stöng-
ina mína og að sjálfsögðu landaði
hann einum á meðan hnútasér-
fræðingurinn reyndi að standa
undir nafni og þá var mínum
manni skemmt.
Og enn líða árin og þá brosti
stærsta gæfusólin við Jóhanni
þegar hann kynntist Gurrý sinni,
mikið gæfuspor var stigið þegar
gengið var í hjónaband og sam-
heldni þeirra hjóna kom fljótt í
ljós, mikil varð hamingjan þegar
frumburðurinn Halldór kom í
heiminn og síðar kom enn einn
sólargeislinn inn í líf þeirra við
fæðingu Einars. Betri faðir og
eiginmaður var vandfundinn,
alltaf til staðar, tilbúinn að styðja
og styrkja sem fyrr.
En lífið fer ekki alltaf á þann
veginn sem við óskum, að kvöldi
12. mars sl. barst mér sú harma-
fregn að Jóhann vinur minn hafi
þurft að lúta í lægra haldi, eftir
mjög svo hetjulega baráttu við
meinið illlvíga sem á hann var
lagt af svo óskiljanlegu miskunn-
arleysi.
Geislar vorsólar eru slokknað-
ir í hjörtum okkar, en önnur
skærari er risin og gerir nú sum-
arlandið að enn betri stað en það
var áður.
Farðu í friði vinur minn kær,
og hafðu bestu þakkir fyrir allt
og allt.
Elsku Gurrý, Halldór og Ein-
ar, megi allar góðir vættir vaka
yfir ykkur og styðja, missir ykk-
ar er mikill.
Sendi fjölskyldu og aðstand-
endum mínar dýpstu samúðar-
kveðjur.
Ólafur Eggertsson.
✝
Örn Krist-
insson fæddist í
Reykjavík 28. des-
ember 1953. Hann
lést á líknardeild
LSH í faðmi fjöl-
skyldunnar þann
15. mars 2022.
Örn var einka-
sonur hjónanna
Jórunnar J. Ósk-
arsdóttur, f. 23.
júní 1934, og Krist-
ins N. Þórhallssonar, f. 18. nóv-
ember 1936, d. 11. október
2013. Örn ólst upp í Reykjavík
og bjó þar lengst af en síðustu
19 árin bjó hann í Kópavogi.
Örn kvæntist Hafdísi Hafliða-
dóttur 12. október 1974. Þau
eignuðust tvö börn, Elínu Ýri, f.
4. desember 1976, sem er í sam-
búð með Vilhelm P. Sævarssyni.
Eldur Gabríel, f. 10. febrúar
2019.
Örn lauk gagnfræðaprófi frá
Vogaskóla.
Á árunum 1979 til 1987 bjó
Örn í Danmörku ásamt fjöl-
skyldu sinni. Þar stundaði hann
nám í tækniskólanum í Árósum
og Sönderborg, þaðan sem hann
lauk sveinsprófi. Að námi loknu
starfaði hann hjá tölvufyrirtæk-
inu Heinex Data þar til
fjölskyldan flutti aftur heim til
Íslands. Þegar heim kom hóf
hann störf hjá Örtölvutækni og
síðan Tölvulögnum, þaðan fór
hann til Tæknivals þar sem
hann starfaði í 10 ár. Síðustu 18
árin starfaði Örn sem sölu- og
vörustjóri hjá Origo (áður Ný-
herji). Hans sérsvið var tölvu-
lagnir.
Útförin fer fram frá Vídalíns-
kirkju í dag, 1. apríl 2022, kl.
15.
Hlekkur á streymi:
https://www.mbl.is/andlat
Eiga þau Tinna
Hrafn, f. 20. sept-
ember 2016, og fyr-
ir átti Elín Snorra
Frey, f. 22. apríl
2010. Hlyn, f. 11.
nóvember 1983,
hann er í sambúð
með Eydísi H. Jó-
hannesdóttur og
eiga þau einn son,
Jökul Mána, f. 28.
júlí 2016. Örn og
Hafdís slitu samvistir 1991.
Eftirlifandi sambýliskona
Arnar er Geirlaug Ingibergs-
dóttir, f. 1. október 1954. Þau
hófu sambúð árið 1992. Hún á
eina dóttur, Tinnu Maríu Ver-
ret, f. 11. desember 1980. Henn-
ar maður er Davíð M. Daní-
elsson. Þeirra börn eru Ísabella
Auðbjörg, f. 29. apríl 2010, og
Elsku pabbi.
Í dag munum við sjá fólkið
kveðja þig sem þú komst við hjá í
lífinu.
Fólkið sem þekkti þig sem
þennan karakter sem gustaði af,
það fór ekki lítið fyrir þér og við
höfum hlegið systkinin saman yfir
öllum þeim minningum sem við
höfum af þér, sem við deilum með
þér og við vitum að þau eru mörg
sem deila því með okkur að hafa
slíkar minningar af þér.
Smitandi dillandi hláturinn,
bölvið og ragnið þitt, sögur þínar
af þér og gjarnan óförum sem þú
neitaðir alla tíð fyrir að væri vegna
klaufsku þinnar. Klaufska okkar
systkina væri vegna hafnfirska
gensins okkar en ekki þinna sagðir
þú ávallt.
Þó var það nánast regla frekar
en undantekning að þegar við
systkinin vorum með þér í för, þá
var það litríkt, eftirminnilegt og já,
klaufska þín á stóran þátt í hversu
eftirminnilegar þær minningar
eru.
Við sátum systkinin og hlustuð-
um á sögur þinar, jafnvel þótt við
hefðum heyrt þær margsinnis.
Hlógum alltaf jafn mikið, skemmt-
um okkur ávallt jafn vel.
Sumar minningar geymum við
meðal okkar þriggja og þær minn-
ingar munum við systkinin halda
áfram að ræða, hlæja að, brosa að
og ylja okkur við.
Þótt þú virtist oft vera þessi jaxl
þá máttir þú ekkert aumt sjá. Við
vitum að það er sagt um margt
fólk, en sannarlega á það við þig.
Þú spjallaðir við alla ketti sem
urðu á vegi þínum og þekktir flest-
alla ketti í hverfinu með nafni, þú
gast ekki litið fram hjá slösuðum
eða týndum dýrum. Þú kipptir þér
ekki upp við að naut upp á nokkur
hundruð kíló ákvað að nota þig
sem klórustaur því það klæjaði jú.
Þú dekraðir við hunda okkar
systkina og þeir fengu að komast
upp með allt.
Frá þér höfum við þessa dýra-
ást. Frá þér höfum við það að bera
virðingu fyrir náttúrunni og fólki
óháð því hversu líkt eða ólíkt það
var okkur.
Frá þér höfum við stóran hluta
af því að geta gert grín að okkur
sjálfum. Því þannig hafa þú og
mamma verið og fyrir það erum
við þakklát og stolt af.
Þína seinustu nótt áttum við
systkinin með þér.Við vöktum yfir
þér, ræddum við þig um okkar
minningar, tilburði þína, hláturinn,
gustinn.
Við héldum í höndina á þér og
þegar við kvöddum þig um morg-
uninn stóð eftir enn ein minningin
sem við áttum með þér og meðal
þeirra kærustu.
Við munum segja sögurnar af
þér um ókomna tíð, við munum
deila þeim með börnum okkar sem
fengu allt of stutt kynni af þér.
Þú tókst pláss í lífinu með öllu
þínu og því er skarðið stórt með
brotthvarfi þínu.
Það er erfitt að minnast þín í
fáum orðum því ekki varstu maður
fárra orða. Lífsþorsta þinn, frá-
sagnargleði og sköpunargáfu eig-
um við systkinin að svo stórum
hluta með þér.
Uppátækjasemi, ævintýra-
þorsta og já, klaufsku þína, eigum
við með þér.
Því þótt margt gætum við ef-
laust rakið til hafnfirska gensins
sem þú vísaðir oft til, þá eigum við
þetta frá þér. Þannig er það nú
bara.
Þín börn,
Elín Ýr og Hlynur.
Ég kynnist Erni í Tæknivali
fyrir rúmlega 25 árum eins og svo
mörgum öðrum sem eru mér kær-
ir í tengslanetinu mínu í dag. Síð-
ast þegar ég sá hann var hann að
snæðingi á Vox. Við töluðumst við í
síma fyrir mánuði eða hinn 14.
febrúar sl. Það fór margt á milli
okkar þá og þá var hann enn þá að
sinna vinnunni sinni. Þegar ég
spurði hann hvernig hann hefði
það svaraði hann á hreinskilinn
hátt að hann hefði það „drullu-
skítt“ og allt væri að. Samt sagði
hann það þannig að manni leið ekki
illa. Svo tjáði hann mér nánar um
veikindin, sem ég hafði því miður
ekki vitneskju um, og sagði mér
hvað hann væri að berjast við. All-
an tímann í þessu símtali leið mér
vel, eins og Örn var vanur að láta
manni líða jafnvel þó að hann væri
að bögga mann og skjóta á mann,
og það sama átti við í þessu símtali.
Þarna var hann heima hjá sér að
vinna á sama tíma og hann var að
berjast við veikindi sín. Hann
sagði: „Hvað ætti ég að gera annað
en að vinna? Á ég að hanga heima
hjá mér og gera ekki neitt? Það er
þá betra að vera að vinna og vera
aðeins í samskiptum við fólk. Þá
hef ég alla vega eitthvað að gera.“
Örn var einn af þessum mönn-
um sem ég gat alltaf leitað til og
verið opinn við varðandi mína van-
þekkingu. Hann tók sér alltaf tíma
til að útskýra hlutina þannig að ég
skildi þá. Allt frá því að læra um
muninn á venjulegum kapli og
crossover-kapli, þarf ég Cat-6 eða
ekki, hver er munurinn á Cat-6 og
Cat-5e, hvað er þetta single mode/
multi mode á ljósleiðaranum?
Hvert á ég að leita núna með all-
ar þessar vitleysisspurningar sem
ég var viss um að ég gæti alltaf
spurt Örn að og fengið svör af virð-
ingu og hreinskilni? Þegar ég sá
tilkynninguna mánuði eftir spjall
okkar upplifði ég það eins og mikill
þekkingarbrunnur sem ég gat
ávallt leitað í væri farinn, svona
svipað og ég hefði ekki lengur að-
gang að Google.
Kæri Örn, þín er sárt saknað.
Ég veit að þegar að því kemur, þá
munt þú taka vel á móti mér.
Þinn vinur og fyrrverandi
vinnufélagi,
Valgeir Ólafsson
(Tækni-Valli).
Fallinn er frá okkur ástkær
vinnufélagi og vinur til rúmlega 20
ára. Dugnaðarforkur með einstak-
an persónuleika og ótæmandi
viskubrunn.
Örn okkar var orðinn 68 ára og
margir jafnaldrar hans því farnir
að huga að starfslokum sínum eða
þegar stimplað sig út úr vinnu. En
það var okkar lukka að ástríða
Arnar fyrir starfinu lét aldrei und-
an og aldrei var slegið af, allt til
loka. Hann var mættur á skrifstof-
una fyrstur á morgnana og und-
irbjó daginn fyrir vinnufélaga sína.
Hann var ævinlega búinn að koma
uppþvottavélinni af stað og hella
upp á kaffi áður en nokkur annar
mætti. Hann lagði sig fram við að
láta okkur líða aðeins betur þegar
við mættum til vinnu.
Örn sinnti bæði vörustýringu og
sölumennsku á breiðri vöruflóru
netbúnaðar og skyldra hluta og
var hann með eindæmum dugleg-
ur að fylgjast með tækniþróun í
bransanum og miðla henni áfram.
Hann reyndar lagði aðra merk-
ingu í orðið sölumennsku en marg-
ir, því nær lagi væri að segja að
Örn hafi veitt fjölda viðskiptavina
persónulega ráðgjafarþjónustu í
netmálum. Hann átti því mjög
breiðan og fjölmennan hóp við-
skiptavina sem treystu á hans
þjónustu. Það átti reyndar líka við
um okkur vinnufélagana sem leit-
uðum alla daga ráða hjá honum.
Ótal spurningar sem daglega
komu upp, þar sem Örn einn hafði
svarið. Ef hann var ekki við, þá var
alltaf sjálfsagt að fá að hringja í
hann og alltaf gaf hann sér tíma til
að svara og ráðleggja. Aldrei kom
maður að tómum kofunum hjá
Erni. Okkur er í raun til efs að
nokkur maður hafi haft viðlíka
þekkingu á þessu sviði og ógern-
ingur er að fylla það skarð sem
hann skilur eftir sig.
Örn var með sterka nærveru og
mikill gleðigjafi. Það fór aldrei á
milli mála ef hann var á svæðinu.
Hann hafði frá mörgu að segja og
lá aldrei á skoðunum sínum. Stór-
skemmtilegur í alla staði. Örn
tókst á við krabbameinið af miklu
æðruleysi og gaf aldrei neitt eftir.
Hann var alltaf á vaktinni, alltaf
með símann og tölvuna sér við hlið
þótt hann lægi á spítala. Má til
dæmis nefna þegar upp kom flókið
verkefni nú í febrúar sem þurfti
brýnnar úrlausnar við. Símtal
barst til söluráðgjafa sem svaraði
viðkomandi að hann þyrfti að
hringja í vin, því eins og oft áður
var Örn sá eini sem gat leyst verk-
efni á þessu flækjustigi. Örn svar-
aði auðvitað símanum strax og þá
liggjandi uppi á spítala. Hann
ákvað að best væri að hann hringdi
sjálfur beint í aðilann og þannig
lauk hann málinu. Skömmu síðar
dró hann skrúfjárnasettið upp úr
töskunni og var farinn að laga raf-
magnstengla á spítalanum sem
voru að trufla hjúkrunarfræð-
ingana.
Þjónustulundin og áhugi fyrir
því að leysa úr málum allra hvarf
því aldrei hvernig sem stóð á hjá
honum sjálfum. Hann var alla tíð
tilbúinn að hjálpa til við að leysa
vandamál annarra og á sama tíma
gera lítið úr sínum eigin. Arfleifð
hans og handbragð mun verða
með okkur um ókomna tíð. Bless-
uð sé minning hans.
Fyrir hönd samstarfsfólks í
Origo,
Sveinn Orri Tryggvason.
Örn Kristinsson
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar, afi,
langafi og bróðir,
GUÐLAUGUR LISZT PÁLSSON,
Ásbúð 76,
sem lést á heimili sínu þriðjudaginn
22. mars, verður jarðsunginn frá
Kópavogskirkju mánudaginn 4. apríl klukkan 13.
Eyrún Magnúsdóttir
Eiður Ottó Guðlaugsson Berglind Jónsdóttir
Lilja Sigríður Guðlaugsdóttir
Ásthildur Björk Guðlaugsd. Auðun Jakob Pálsson
Bjarklind Aldís Guðlaugsd. Stefán Úlfarsson
barnabörn og barnabarnabörn