Úrval - 01.01.1971, Síða 22

Úrval - 01.01.1971, Síða 22
20 ÚRVAL brjósti hans, þegar einn tollvarÖ- anna benti á hann og sagði: „Eg sé, herra, að þú kannt að meta súkku- laðið okkar.“ Prófessorinn brosti aðeins og bauð öllum tollvörðunum að fá sér eitt súkkulaðistykki. Síð- an gekk hann léttur í spori yfir landamærin og inn á svissneskt yf- irráðasvæði, þar sem hann var óhultur. En takið vel eftir orðinu óhultur, því þar liggur kjarni vandamáls- ins. Prófessorinn hafði engar áhyggjur yfir því, hvað svissnesk yfirvöld gerðu, þegar hann kæmi með vasann inn í Sviss. Svisslend- ingar eru ein löghlýðnasta þjóð í heimi, og taka það óstinnt upp, þeg- ar ítalir ásaka þá fyrir að stuðla að auknu smygli fornminja, frem- ur en draga úr því. Staðreyndin er hins vegar sú, að svissnesk lög um fornminjar eru líkt og í löndum, þar sem lítið er um slíkar minjar, eins og t. d. Bretlandi, Svíþjóð og Bandaríkjunum, mjög ólík löggjöf þeirra landa þar sem fornleifar finnast í ríkum mæli, eins og í Grikklandi, Tyrklandi og ftalíu. Ef ítalskur lögregluþjónn tæki þig fastan með gamlan vasa, yrðir þú að sanna, að honum hefði ekki ver- ið stolið. Svissneskur lögregluþjónn mundi hins vegar ekki líta á vas- ann, nema einhver gæti sannað, að honum hefði verið stolið. ftalir hafa komið fram með til- lögu um það, hvernig stöðva eigi hið alþjóðlega smygl með fornminj- ar, en hún er á þá leið, að alþjóð- legt bann verði sett við því, að menn eigi, selji, kaupi, flytji inn eða út úr landi fornminjar, nema þeir framvísi útflutningsleyfi frá landinu sem hluturinn er frá. Ef þessum lögum væri beitt mundi fornminjasmyglið hætta með öllu, segja ítalir. Er þetta ekki sjálfsagð- ur hlutur? Hvers vegna ættu ekki þjóðirnar, þar sem fornminjarnar finnast hjá að hafa óskoraðan eign- arrétt yfir öllum þeim munum, sem finnast í löndum þeirra? En þetta mál er ekki svo einfalt, það hefur á sér fleiri hliðar. Ef þessi ströngu lög næðu fram að ganga, mundu flest söfn í löndum, sem fátæk eru af fornminjum, verða afskipt og litlu eða engu geta bætt við sig af nýjum munum. Þar sæjust aldrei framar nýjar og merkilegar fornleifar, sem stöðugt eru að finnast víðs vegar í heim- inum. í raun og veru er kjarni vanda- málsins þessi: Hefur einhver sér- stök þjóð einkarétt á þessum fornu munum? ítalska ríkið segir borgur- um sínum: „Þar sem fornminjarn- ar finnast grafnar í jörðu, sem er eign allrar ítölsku þjóðarinnar, haf- ið þið ekki leyfi til að kasta eign ykkar á þær .Þessir munir tilheyra þjóðarheildinni." En aðrar þjóðir hafa notað þessa röksemd á móti Itölum. Þótt vasi finnist í ítalskri jörð, hafa ítalir ekki einkarétt á honum, hann tilheyrir heimsmenn- ingunni. Grikkir, Rómverjar og Etrúskar voru einnig forfeður menningar okkar. Eftir að lögin um verndun forn- minja höfðu verið til umræðu með- al margra þjóða í nokkur ár, lagði UNESCO til árið 1964, samkvæmt tillögu frá Allsherjarþinginu, að
Síða 1
Síða 2
Síða 3
Síða 4
Síða 5
Síða 6
Síða 7
Síða 8
Síða 9
Síða 10
Síða 11
Síða 12
Síða 13
Síða 14
Síða 15
Síða 16
Síða 17
Síða 18
Síða 19
Síða 20
Síða 21
Síða 22
Síða 23
Síða 24
Síða 25
Síða 26
Síða 27
Síða 28
Síða 29
Síða 30
Síða 31
Síða 32
Síða 33
Síða 34
Síða 35
Síða 36
Síða 37
Síða 38
Síða 39
Síða 40
Síða 41
Síða 42
Síða 43
Síða 44
Síða 45
Síða 46
Síða 47
Síða 48
Síða 49
Síða 50
Síða 51
Síða 52
Síða 53
Síða 54
Síða 55
Síða 56
Síða 57
Síða 58
Síða 59
Síða 60
Síða 61
Síða 62
Síða 63
Síða 64
Síða 65
Síða 66
Síða 67
Síða 68
Síða 69
Síða 70
Síða 71
Síða 72
Síða 73
Síða 74
Síða 75
Síða 76
Síða 77
Síða 78
Síða 79
Síða 80
Síða 81
Síða 82
Síða 83
Síða 84
Síða 85
Síða 86
Síða 87
Síða 88
Síða 89
Síða 90
Síða 91
Síða 92
Síða 93
Síða 94
Síða 95
Síða 96
Síða 97
Síða 98
Síða 99
Síða 100
Síða 101
Síða 102
Síða 103
Síða 104
Síða 105
Síða 106
Síða 107
Síða 108
Síða 109
Síða 110
Síða 111
Síða 112
Síða 113
Síða 114
Síða 115
Síða 116
Síða 117
Síða 118
Síða 119
Síða 120
Síða 121
Síða 122
Síða 123
Síða 124
Síða 125
Síða 126
Síða 127
Síða 128
Síða 129
Síða 130
Síða 131
Síða 132

x

Úrval

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Úrval
https://timarit.is/publication/1841

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.