Ársrit Skógræktarfélags Íslands - 15.12.1987, Blaðsíða 97

2. Hjónin Hermann Jónas-
son og Vigdís O. Stein-
grímsdóttir ásamt greinar-
höfundi að Kletti sumarið
1965 (Ljósm. Kári Jón-
asson).
einkum lögð áhersla á ræktun valinna birkistofna
og -kvæma. Kom gróðrarstöðin m.a. fram með
þá nýbreytni að bjóða 3 ára sáðplöntur beint úr
fræbeði. Margir fagrir birkilundir víða um land
eiga uppruna sinn í gróðrarstöð Hermanns í
Fossvoginum, t.d. trjálundurinn að Kirkjubæjar-
klaustri.
Árið 1945 keypti Hermann jörðina Klett í
Reykholtsdal af dánarbúi Guðmundar Jónssonar.
Kona hans var Hallfríður Hannesdóttir frá
Deildartungu, en hún hafði mikinn áhuga á
skógrækt og plantaði fyrsta trjálundinum að
Kletti. Sama ár tók Einar Sigmundsson frá Gróf
við jörðinni og sat hann jörðina til 1968, er sonur
hans, Þórður, tók við af honum. Jörðin Klettur er
neðst í Reykholtsdal og eru Reykjadalsá og Hvítá
landamerki jarðarinnar að sunnan- og vestan-
verðu. Jörðin er um 130 hektarar að flatarmáli,
en þetta land tilheyrði áður allt landnámsjörðinni
Deildartungu. Hallfríður Hannesdóttir hlaut
jörðina í arf að foreldrum sínum látnum. Jörðin
býður að mörgu leyti upp á allgóð skilyrði til
hefðbundinna nytja. Þrátt fyrir nafnið er vart að
finna steinvölu á jörðinni, nema á stuttum kafla
þar sem farvegur Reykjadalsár liggur á klöpp.
Landið er að mestu slétt og votlent, nema ár-
bakkar og áreyrar. Að Kletti taldi Hermann sig
geta sinnt tveimur helstu áhugamálum sínum,
þ.e. skógrækt og veiðiskap, auk þess sem jarðhiti
og önnur jarðgæði myndu hugsanlega skapa ýmsa
möguleika í framtíðinni.
Landið getur vart talist sérlega ákjósanlegt til
skógræktar einkum vegna votlendis og skorts á
skjóli, sérstaklega gegn norðaustanátt sem oft er
hörð og langvarandi neðst f dalnum. Skjól er
næstum ekkert á svæðinu fyrir neinni vindátt.
Hermann Jónasson taldi það verðugt viðfangsefni
að sýna það og sanna að hægt væri að rækta skóg
með árangri á íslandi við slíkar aðstæður. Skóg-
ræktinni var valinn staður meðfram ánni á u.þ.b.
5 hekturum lands. Nokkur halli er þar niður að
ánni, þannig að jarðvegur var sæmilega þurr en
þó mjög rýr sem gróðurmold. Byrjað var á að
reisa vandað hús, en ári síðar, þ.e. árið 1953,
hófust gróðursetningar. Komu starfsmenn Daní-
els Kristjánssonar skógarvarðar að Hreðavatni
þar mjög við sögu. Ýmsir kunnáttumenn í skóg-
rækt höfðu takmarkaða trú á fyrirtækinu, og fékk
Hermann að ég held yfirleitt takmarkaða hvatn-
ingu frá fagmönnum. En hann tók sínar ákvarð-
anir án þess að hika og réðst í þessa umfangs-
miklu ræktun af eigin hyggjuviti, og beitti ýmsum
nýstárlegum aðferðum. Var það dæmigert fyrir
skaphöfn hans og lífshlaup sem brautryðjanda.
Gróðursetning var mest sumrin 1954—56. Af
samfelldri ræktun var mest gróðursett af birki,
sitkagreni, viðju í skjólbelti, og talsverðu magni
af alaskaösp. Auk þess var plantað nokkru magni
af rauðgreni, bergfuru, og fjallafuru innan um.
Viðju var plantað sem skjólbelti með norður- og
vesturjaðri svæðisins, og einnig til afmörkunar
með opnum svæðum og vegi gegnum spilduna.
ARSRIT SKÓGRÆKTARFÉLAGS ÍSLANDS 1987
95