Ársrit Skógræktarfélags Íslands - 15.12.1989, Side 38

mn
' 'v' * ••» 2
Mtm. uíkk
Mynd 6:
Mýralerkið á myndinni er
aflagað í sumarvindi og
beygt undan klakahjúp á
vetrum (frostrigningu).
Trén vaxa í norðurhluta
Mið-Nýfundnalands.
(Mynd: Alexander Robert-
son).
Mynd 8:
Skafrenningur aflagaði
krónu þessa stakstœða trés,
en snjóskafl hlífir neðri
greinunum á veturna.
(Mynd: Alexander
Robertson).
landi. Tréð ber merki snjófargs á vetrum og
stöðugra suðvestan sumarnæðinga.
Sígræn tré, svo sem rauð- og blágreni, tapa á
veturna vatni úr barrinu. Hæfni barrsins til að
varðveita vatn í frosti fer eftir því hve vel barrið
óx og þroskaðist á undangengnu sumri. Vel
þroskað barr þolir mun verri veður en illa
þroskað barr. Á vindasömum og sólríkum vetrar-
dögum gufar vatn úr barrinu. Trén skrælna ef
jörð er frosin svo þau geta ekki bætt sér vatnstap-
ið. Einkenni skrælnunarinnar eru brúnt barr síð-
ari hluta vetrar. Skemmdirnar eru oft ranglega
kallaðar vindsviðnun. Af þessum sökum vaxa tré
yfirleitt betur sumarið eftir snjóþungan vetur, ef
snjórinn féll á þíða jörð. Undir snjónum helst
jörðin þíð að mestu og trén ná upp vatni á móti
því sem tapast um veturinn.
Vindurinn getur einnig aflagað trén með því að
beygja og brjóta sprota. Vetrarvindar rífa upp
ísagnir og valda skafrenningi. Á sumrin feykir
vindurinn upp ryki og veldursandstormum ogvið
ströndina eru særok með salti, sjávarúða og sæ-
löðri. Allar þessar vindbornu agnir særa, þurrka
og krækla trjágróður. Trén verða sérstaklega illa
leikin ef á þeim dynur stöðugt vindgnauð með
salti, sjávarúða og löðri, auk sandstorma á
sumrin ogskafrenningsávetrum. Dæmi um þetta
er hnýttur þinur við svonefnda Víkingaslóð, sem
36
ÁRSRIT SKÓGRÆKTARFÉLAGS ÍSLANDS 1989