Ársrit Skógræktarfélags Íslands - 15.12.1989, Qupperneq 111

Haukagilsreiturinn: Mynd:
Sig. Blöndal, 12-09-81
stöðum. Á Eyjólfsstööum er það valllendisgrund
með litlum halla til vesturs frá fjallshlíðinni. Það
land breyttist svo við friðunina, að grasvöxtur
varð strax mikill og mun hafa kæft meginhlutann
af því, sem upp af sáningunni kom. Þó eru þar
plöntur á víð og dreif, sem talið er, að hafi náð
sæmilegum þroska. Á Hofi var afgirt brött mel-
brekka, gróin, og mun vera nokkuð þykkur jarð-
vegur í henni neðan til, en þurrlent mjög, þar sem
hún liggur mót suðvestri. Þar er talsvert af
plöntum komið upp, einkum neðan til í brekk-
unni, en eru frekar lágvaxnar.
Á Haukagili er móaland með talsverðum halla
mót austri, grýtt með miklum leirflögum. Jarð-
vegur víðast djúpur niður á mel, er því hvergi
mjög þurrlent. Þar er árangur af sáningunni tal-
inn bestur. Plöntur eruþar tnargar að hœð 60-100
cm og fáeinar allt að 150 cm. I flestum sáð-
stöðunum eru fleiri eða færri plöntur, en allur
fjöldinn er mjög smávaxinn.
Þótt land þetta virtist mjög gróðurlítið, og
óræktanlegt vegna stórgrýtis, áður en það var
friðað, þá hefir það tekið miklum breytingum við
friðunina og víða kæft plöntur bæði gras og mosi,
en það, sem mest hefir eyðilagt, er holklakinn,
alls staðar þar sem plönturnar hafa ekki haft
næga torfjörð til þess að festa rætur í. f sáðreitum
þessum voru tilraunir með, hvernig það reyndist,
ef landið var aðeins friðað og í það sáð, en að
öðru leyti ekkert að birkiplöntunum hlynnt.
Af tilraunum þessum hefir fengist sú reynsla,
að birkifræ getur fest rætur og upp af því vaxið
plöntur, þótt jarðvegur hafi ekki frjósama mold,
aðeins cf landið er ekki of þurrt.
Ef svo væri, að áhugi manna yxi fyrir því „að
klæða landið“, þótt ekki væri nema litla bletti við
hvern bæ, þá mun á allflestum heimilum vera
hægt, án tilfinnanlegs kostnaðar, að afgirða, í
sambandi við tún eða engi, litla landspildu og sá
þar birkifræi, sem líklegt er að Skógrækt ríkisins
legði til. En girðingin verður að vera algerlega
fjárheld og sáðlandið þar, sem snjódýpi getur
ekki orðið mjög mikið, því að snjóþungi sligar
bæði girðinguna og plönturnar. Við sáningu í
heimilisreiti er sá kostur, að þótt ekki takist að fá
landið jafnt sáð, þ. e. að eyður verði miklar milli
plantnanna, þá verður í sumum stöðum mikill
fjöldi plantna, sem taka má upp og færa til. Þarf
þá ekki að kosta til með kaup og flutning á þeim,
og upptöku og niðursetningu má haga svo til, sem
hentast þykir, hvað vinnu snertir.
Enn sem komið er hafa slíkar tilraunir með
sáningu birkifræs verið óvíða gerðar. Að áhugi
fyrir því er ekki meiri en raun ber vitni um, mun
stafa mikið af því, hvað plönturnar eru sein-
þroska, einkum fyrstu árin, en hjá því verður
ÁRSRIT SKÓGRÆKTARFÉLAGS ÍSLANDS 1989
109