Ársrit Skógræktarfélags Íslands - 15.12.1989, Page 114

ÁGÚST ÁRNASON
Sáning birkis á víðavangi
Nú þegar áhugi almennings vex á uppgræðslu
illa gróins lands og örfoka og rætt er um ræktun
landgræðsluskóga, er ekki fráleitt að íhuga
hvernig auðveldast og ódýrast er að græða upp
slíkt land. Ekki ætla ég að koma hér með endan-
lega úrlausn allra vandamála varðandi þessa
ræktun en aðeins að segja frá vel heppnaðri birki-
sáningu á lítt gróinn mel.
Út og vestur af túninu í Hvammi í Skorradal
voru illa grónir melar, sem hægt hefur gengið að
græða upp þó landið hafi verið friðað fyrir beit frá
árinu 1960.
Svo vildi til fyrir um 12 til 15 árum að hér var til
dálítið af grasfræi og birkifræi. Það mun hafa
verið í seinni hluta maímánaðar að ég fékk ná-
granna minn með áburðardreifara og blandaði
þessum fræafgöngum saman við tilbúinn áburð
og fékk hann til að dreifa þessu á hluta af melnum
hér fyrir utan tún.
Grasfræið spíraði vel og brautirnar eftir dreif-
arann urðu grænar og skáru sig úr á melnum.
Lítið bar á birkiplöntunum fyrst í stað en greini-
legt var að þær lifðu í skjóli grassins.
Á næstu árum var ekkert borið á þetta og sáð-
grasið fór að fölna og deyja en smáplöntur af
birki fóru að koma í ljós. Síðan hefur tvívegis
verið dreift á þetta litlu magni af blönduðum til-
búnum áburði eftir að sáðgrasið var að mestu
dautt. Birkiplönturnar hafa tekið mjög vel við sér
af þessum áburðarskömmtum og eru nú þær
stærstu komnar í um hnéhæð. Sennilega þarf ekki
oftar að huga að áburðardreifingu því nú er
alaskalúpína byrjuð að sá sér í melinn inn á milli
birkiplantnanna. Ég tel birkiplönturnar það
Myndir: Ágúst Árnason.
112
ÁRSRIT SKÖGRÆKTARFÉLAGS ÍSLANDS 1989