Morgunblaðið - 05.03.1977, Blaðsíða 34

Morgunblaðið - 05.03.1977, Blaðsíða 34
34 MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 5. MARZ 1977 Einarlína Bjarna- dóttir - Minningarorö Fædd 20. júnf 1890 Dáin 28. f ebrúar 1977 Binarlina var fædd i Gamlabæ I Meðallandi. Foreldrar hennar voru: Málfríður Einarsdóttir og Bjarni Vigfússon, bæði Skaft- fellingar. Börn þeirra voru sjö. Eitt dó ungt, en sex komust til fullorðins ára. Þrjú þeirra eru nú á lifi: Jóhanna, Gunnar, Mál- fríður og Sigrún, hálfsystir. Frá Gamlabæ fluttust foreldrar Einarlínu að Nýlendu i sömu sveit og bjuggu þar í nokkur ár. Síðan lögðu þau upp frá átthög- unum alla leið vestur í Árnes- sýslu að Kampholti í Flóa, þar voru þau í eitt ár, þá var Einar- lina átta ára gömul. Eftir það fluttust þau hjón að Lamba- stöðum í Hraungerðishreppi og bjuggu þar i ellefu ár. Þá missti Bjarni konu sfna og hætti sveita- búskap, en fluttist til Eyrarbakka og giftist aftur og hafði smiðar að atvinnu. Prestsetrið Hraungerði var, og er næsti bær við Lamba- staði. Þangað fór þá Einarlína til séra Olafs Sæmundssonar og frú Sigurbjargar Matthíasdóttur. Dvöl hennar þar stóð í nfu ár. Eitt ár var hún á Litlu-Reykjum f sömu sveit. Haustið 1919 réðst Einarlina að Kolviðarhóli til Sigurðar Daniels- son-ar og Valgerðar Þórðardóttur, móður minnar. Þar var hún í tutt- ugu og sjö ár við góðan orðstír. Lina var hún alltaf kölluð, og þykir mér vinsamlegast að ávarp mitt sé svo, er ég vil þakka henni samveruna og órofa tryggð.Efst er mér þó í huga hinn trúi þjónn móður minnar, sem átti fáa sfna líka, bæði að dugnaði og velvilja í garð húsbænda sinna og aldrei er um of þakkaður. Lína hefur, eins og allir aðrir, fengið sitt úthlutaða „pund". Það hefur hún farið dyggðuglega með f því starfi, sem umhverfið hefur skapað henni. Þjónustulundin var ein af hennar dyggðum, sem er ljóslifandi í kenningu Krists og sem vert væri að ihuga á dögum eigingirninnar. Verkaskipting milli mann er t Við þökkum af alhug auðsýnda samúð og virðingu vegna andláts og útfarar eiginmanns mins, föður. tengdaföður og afa, GUÐMUNDAR EIRÍKSSONAR, gullsmioameistara Sérstaklega þökkum við lærlingum hans þeirra veglegu gjöf um minningu hans. Amalia Þorleifsdóttir, Ingveldur og Birgir Bemdsen Elfn og Róbert Staneck og barnabörn. t Þökkum vináttu og samúð við andlát og jarðarför móður okkar ODDNÝJAR STEFÁNSDÓTTUR Björgórfur Stefánsson Oddný Thorsteinsson SigriSur Stefánsdóttir Kelley tengdabörn og barnabörn t Eiginmaður minn, PÁLMI PÉTURSSON, skrifstofustjóri, lést á Landspítalanum miðvikudaginn 2 marz. Jarðarförin auglýst siðar. Fyrir hönd vandamanna, Anna-Lfsa Pétursson. t Maðurinn minn GfSLI JÓNATAN EINARSSON, Setbergi, SandgerBi. verður jarðsunginn frá Hvalsneskirkju i dag laugardaginn 5. marz kl 3 síðdegis Guðmunda Jónasdóttir t Eiginmaður minn. faðir okkar. tengdafaðir og afi, PÉTUR ÓLSEN VIDNES. Hvassaleiti 20, verður jarðsunginn frá Fossvogskirkju mánudaginn 7 marz kl. 10.30. Blóm vinsamlegast af þökkuð. Þórunn Stefánsdóttir Gunnar Ólsen Inga Guðjónsdóttir Óli Karló Ólsen Halldóra Steinsdóttir og barnabörn Lokað vegna jaröarfarar Skrifstofa vor verður lokuð mánudaginn 7. marzfrá kl. 1—3 vegna jarðarfarar HALLDÓRS P. DUNGALS. Penninn s.f. nauðsynleg og ekki umdeilt að svo þurfi að vera. Það vita allir, að ekki er sama hvernig verkin eru unnin eða með hvaða huga, og veldur þar miklu um góðan árang- ur, í hvaða starfi sem er. Dóttir séra Ólafs heitins Sæmundssonar, Fríða frá Hraungerði, baðmig að minnast Einarlínu með þakklæti frá sér fyrir alla tryggð og góðar samverustundir á heimili for- eldra hennar. Það var sama hvar þessi kona vann, hún lá ekki á liði sínu. Vinnugleðin var hennar gæfa og lofsverður förunautur til æviloka. Arið 1946 fluttist Lína með móður minni frá Kolviðar- hóli og bjuggu þær saman f Hveragerði. Á sumrin var hún í kaupavinnu, en á vetrum hirti hún nokkrar kindur heima við. Það var hennar líf og yndi. Hún kunni að lesa þakklæti úr þöglu látbragði dýranna, sem hún undi sér betur við en þótt hún hefði gist glaumsali nútímans. Lína var mikill dýravinur. Þess er vert að geta vegna þess hversu eftir- breytnivert það er, og líka sýnir það innræti og séreinkenni þess- arar konu. Henni þótti sérstak- lega gaman að hestum, og það var eitt með því fyrsta í okkar kynn- um, að hún trúði mér fyrir þvi, að sig Iangaði til þess aðð eignast gæðing, sem hún ætti kost á, en gat alls ekki borgað nema helm- inginn í, en hesturinn var dýr. Hún spurði mig, hvort ég gæti nú ekki hjálpað sér um það sem á vantaði. Ég átti einhverja saman- dregna aura, sem pössuðu og gerði bón hennar án tafar, því Lína var mér góð og sjálfa langaði mig til þess að eiga hest, svo að ég skildi hana vel. Það var ánægju- legt að sjá gleðina, þegar Lína var orðin eigandi hans og strauk honum um flipann. Hann átti lika eftir að veita henni mikla ánægju. Þetta segi ég ekki mér til ábata. Ég fór síðar í fjarlægð frá henni og mitt tillegg til hennar var lítið. Heldur er þetta sagt af því, að það var f fyrsta sinn, sem ég tók veru- lega eftir þvi, að hún átti sál með málleysingjunum. Hún kunni að njóta þess að sjá faxið flaksast til og taka sér sprett út í fjallaloftið. Hún var barn náttúrunnar með þeim eðliskostum, sem þvi fylgir. Síðar tók ég betur eftir þvi, að hún átti einlægara hugaþel til dýranna en almennt gerist, og t Faðir okkar. sonur og bróðir SIGURÐUR ÞORLEIFSSON, HraungerSi. Grindavík. andaðist 2 þ m Börn, foreldrar og systkini. t Útför mannsins míns og föður okkar HALLDÓRS P. DUNGAL. fer fram frá Fossvogskirkju mánudaginn 7 marz kl 1 3.30. Nanna Dungal, Gísli H. Dungal, Páll H. Dungal, Höskuldur H Dungal. viðurgerningur var eftir því. Hún sá ekki eftir drjúgum hluta matarskammts sfns eða vel það, til þess að seðja hungruð dýr, sem I eymd sinni hölluðu sér að heim- ili hennar á elliárunum. Ég vil hiklaust segja að svona hugarfar stefni á hærri mið. Stundum varð hún að lúta þrekleysi ellinnar og vera upp á aðra komin með að- drætti. Vel má vera að það hafi verið raun fyrir konu, sem áður var úrtöku dugleg. Hún borgaði matborðið og reiddi það sér til gleði og ég vil segja Guði til dýrð- ar. Það lífsyndi hennar Línu að gera þeim gott sem þjáðust, og sjálf menningin lætur sér liggja í léttu rúmi um, en það eru dýrin. Sannarlega gæti það orðið langt mál að tala um Linu og dýrin, en takmörk eru sett við löngu máli. Einarlina giftist ekki en átti dóttur, sem reyndist móður sinni hin besta. Hún heitir Agusta Oskarsdóttir og er gift Magnúsi Sigurðssyni frá Hjalla i Ölfusi. Þessi ágætu og myndarlegu hjón hafa reynst Einarlfnu í alla staði með ágætum. Hjá þeim mátti hún vera þegar hún vildi, en tryggð við Hveragerði og sveitina heill- aði hana fram til sfðari ára. En hjá þeim hefur hún verið tvo vetur og ekkert til sparað að henni liði sem best. Frá þeim hjónum fór hún á sjúkrahús, þar sem hún dó eftir nokkurra klukkustunda legu. Systir mín bjó rétt hjá Línu i Hveragerði, réttu þau hjón henni oft hjálpar- hönd. En endanlegt athvarf henn- ar, og raunar alltaf, var dóttirin og tengdasonurinn. Það eru víst margir sem minn- ast hennar Línu á „Hólnum" með hlýjum huga. Hun hreykti sér ekki hátt, en smáatvikin leyndu ekki hugarfarinu. Ég gleymi því ekki þegar ég var vakin um miðj- ar nætur og Lina hljóp stundum I skarðið fyrir mig, sem var lasinn "unglingur. Hér skal staðar numið með þökkum til þessa dygga þjóns móður minnar og hollvinar okkar. Sá sem kunni að skilja kjarn- ann frá hisminu saði þetta: „Þú trúi og dyggi þjónn, gakk inn til f agnaðar herra þins". Dóttur, tengdasyni og ættingj- um Einarlínu sendi ég kæra kveðju mína. Aslaug Gunnlaugsdóttir frá Koiviðarhóli. Langur dagur er að kvöldi kom- inn, og hvíldin kærkomin veg- móðum gesti. Enginn metur meir né skilur betur, hve hvíldin er kærkomin og nauðsynleg hröktum og hrjáð- um ferðlöngum, mónnum og mál- leysingjum, en þeir sem vinna lifsstarf sitt þar, sem mest er þörf traustra handa og hlýs hjarta öðr- um til bjargar. í þeim hópi var hún Lina frænka okkar. Mestan hluta ævi sinnar var hún annarra þjónn, gerði aldrei neinar kröfur til ann- arra, en því meiri til sjálfrar sín, hún gerði daginn langan en nótt- ina stutta. 1 27 ár samfleytt var hún þjón- usta á Kolviðarhóli, stað sem er innilokaður af hraunum og fjöll- um, en þó I einni mestu alf araleið þessa lands, þar var þvi þörf á trúrri varðstöðu og hlýju hjarta- lagi og hvorttveggja var í té látið. 'Húsráðendur á Kolviðarhóli voru þá Valgerður Þórðardóttir og Sigurður Danfelsson , sem öll- um eru minnisstæð er til þekktu. Og fyrir starf þeirra hjóna á Kol- viðarhóli sem lengst af var hið eina byggða ból á langri leið yfir hraun og fjöll milli tveggja sýslna, stendur óteljandi fjöldi manna bæði lffs og liðin f þakkar- skuld. En ótaiið er það fólk sem var í vist hjá þeim hjónum og þjónaði þeim af trúmennsku og dyggð og unnu verk sín jafnt á nóttu sem degí, og ómæld var nætur- og helgidagavinnan. „Gott, þú góði og trúi þjónn, yfir litlu varstu trúr, yfir mikið mun ég setja þig. Gakk inn til fagnaðar herra þins." Og nú er hún Lína gengin inn til fagnaðar herra sins. Hún hét fullu nafni Einarlina Ragnhildur Bjarnadóttir og var fædd 20. júní árið 1890 að Gamlabæ í Meðal- landi. Voru foreldrar hennar þau hjónin Bjarni Vigfússon og Mál- friður Einarsdóttir, bæði ættuð úr Skaftafellssýslum. Sjö voru börn þeirra hjóna og eru þrjú þeirra eftir á lífi. Málfríður, sem á heimili sitt á Akranesi, Jóhanna og Gunnar bæði búsett i Reykja- vík, eina hálfsystur eiga þau, Sigrúnu, og er hún einnig búsett í Reykjavík. Frá Gamlabæ fluttu þau hjón að Nýlendu í sömu sveit og bjuggu þar, þar til þau fluttu alfarið úr átthögum sínum úr í Árnessýslu og bjuggu lengst af á Lambastöðum I Hraungerðis- hreppi. Þegar þau fluttu austan úr Skaftafellssýslu, var Lfna elst systkina sinna átta ára gömul . Flutningurinn tók sex dægur. Reið hún alla þessa löngu leið ofanf á milli klyfjanna á reiðing og var bundin til öryggis, og svo var búið um þrjú önnur systkini hennar, hin voru reidd. Þetta ferðalag var hin mesta þrekraun, með hóp af smábörnum ásamt einhverjum bústofni, yfir öll fjót óbrúuð. Snemma reyndi á kjark og þrek þessarar óeigingjörn u og ósérhlifnu konu. Á Lambastöðum andaðist Mál- friður móðir hennar. Lét faðir hennar þá af búskap og fluttist til Eyrarbakka, sfOast átti hann heima á Akranesi, með seinni konu sinni, Sigríði Höskuldsdótt- ur, og þar andaðist hann gamall maður. Hann var hagur vel bæði á tré og járn og fékkst við smiðar ásamt búskapnum alla tíð. Nitján ára gömul fluttist Lína úr foreldrahúsum. Fór hún þá vinnukona til séra Ólafs Sæm- undssonar að Hraungerði, sfðan að Litlu-Reykjum í sömu sveit. En haustið 1919 fluttist hún að Kolviðarhóli og dvölin þar varð meira en rétt að koma og fara, því að þar átti hún heima óslitið I 27 ár. Áriðl946 fluttist hún með hús- móður sinni, Valgerði Þórðardótt- ur, til Hveragerðis og var hjá henni meðan hún lifði. Alls urðu þvi samvistir þeirra rúm 37 ár. Af öllum þeim fjölda fólks, er fyrr og sfðar var í vist hjá Val- gerði á Hólnum, var enginn jafn- lengi og Lína. Lýsir það kannski best þessari trúu og trygglyndu konu. Hún kom að Kolviðarhóli á þeim árum, er ferðamanna- straumurinn var hvað mestur og Iifði þar tímabil tvenn, vagnöld- ina og bflaöldina. Lína var mikil þrek.nanneskja og heilsuhraust svo til alla ævi sina. Hún var hamhelypa til allar verka, gekk að öllum störfum utan húss og inn- an, og vann þar mikið dagsverk, svefnlétt og árrisul alla ævi. En það sem einkum af bar með þessa konu var það hve rnikill dýravinur hún var. Hennar líf og yndi var að umgangast allar skepnur, ala önn fyrir þeim, jafnt i húsi og í haga. Enda sagði hún að hún hefði ekki unnað öðru meira i lífinu en húsdýrunum, sem hún umgekkst, og það er víst að þau þekktu sinn góða hirði og létu vel af honum, enda nutu dýr- in sem komu hrakin að Kolviðar- hóli umhyggju hennar engu síður en mennirnir. Á sínum yngri árum átti hún alltaf góða reiðhesta og var það hennar mesta lífsnautn að sitja gæðing og þeysa á honum frjáls þar sem hátt var til lofts og vitt til veggja. Fyrir mörgum árum varð hún fyrir þvi slysi að detta og meiða sig i hné, sem hún siðan fékk blóðeitrun f, og það' varð þess valdandi að upp frá því gekk hún við staurfót, og eftir það gat hún ekki setið hest eins og áður. Alla tíð átti hún kindur, sem hún heyjaði lengst af fyrir, og átti að tryggum vinum. Lína giftist aldrei, e hún eign- aðist eina dóttur, Agústu Óskars- dóttur Smith. Ágústa er gift Magnúsi Sigurðssyni frá Hjalla I ölvesi, eiga þau tvo syni, Einar og Sigurð. Eftir að Valgerður dó, bjó Lína ein I litla húsinu, sem þær fluttu í þegar þær fóru frá Hólnum, þar var hún i nábýli við dóttur Val- gerðar, Guðrfði, og mann hennar Eggert. Á milli þessa fólks var órofa tryggð og vinátta, og enginn dagur leið svo að ekki væri f arið á milli húsanna, og eftir að Lína var orðin ellimóð sýndu þau henni mikla umhyggju, sem Ágústa dóttir hennar og Magnús mátu mikils og voru þessum sæmdar- hjónum svo þakklát fyrir.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.