Morgunblaðið - 05.03.1977, Blaðsíða 40

Morgunblaðið - 05.03.1977, Blaðsíða 40
w 40 MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 5. MARZ 197^ Vltt> KAFF/NÖ , 13» GRANI göslari Þú sagðir sfðast þegar þetta kom fyrir, að ef það endurtæki sig, gæti ég eins verið uti alla nóttina! Er þetta eitthvað sem þér hafið týnt? BRIDGE Umsjón: Páll Bergsson Staðsetning háspila á höndum andstæðinganna er atriði, sem ég hef oft rabbað um I pistlum mln- um. Þetta er einn af vandasöm- ustu og f lóknustu þáttum spílsins. I þessu efni er ekki hægt að gefa sjálfum sér neinar reglur né for- mtflur til að fara eftir. En þó má segja við sjálf an sig si svona, — ef þessi á þetta þá má hinn ekki eiga annað. Vestur gefur, allir á hættu. Norður S. K9 H. G82 T. AG864 L. 974 ??*? COSPEK Ef þér takið þessa Ifftryggingu munu allar eiginkonurnar fa hver f sinn hlut 87 krónur og fimmtfu aura við fráfall yðar. „Mig langar að leggja hér nokkur orð f belg. Eg lft að allir góðir menn verði að standa saman f bjórmálinu. Eins og ollum er kunnugt er afar slæmt ástand f áfengismálum okkar. Margt hefur verið reynt svo sem bann og alls konar furðulegar takmarkanir en allt kemur fyrir ekki, enn er drukkið, ekki svo mikið að meðal- talsmagni en afar illa þegar drukkið er. En nú er ef til vill að rofa til, okkar ágæti Jón Sólnes hefur komið með tillögu sem miðar í rétta átt. Þeir sem haf a verið er- lendis og tekið eftir umgengnis- venjum erlendra þjóða við áfengi sjá þann gffurlega mun sem er á þeirra framferði og okkar. Við erum að pukrast og banna og árangurinn er eftir því. Mín til- laga er sú, að sterkt öl og vín verði selt á ðllum veitingastöðum en brenndir drykkir eins og verið hefur. Þetta sé látið gilda i 10 ár, þá ætti að vera komin reynsla af frjálsræðinu og þá mætti ef vill skjóta málinu til þjóðaratkvæða- greiðslu. Á ferðum minum um Suður- Evrópu, Norður-Afrfku og Asfu sá ég helzt ekki fullan mann. Þó einstaka tilfelli, en þá var um að ræða mann frá pukurssvæðunum, sem eru Svíþjóð, Danmörk, Nor- egur, Færeyjar, Finnland og ís- land, en f öllum borgum og bæj- um var óþvinguð áf engismenning og þá meina ég að f öllum verzlun- um var á boðstólum sterkt öl, vín og brenndir drykkir, en það merkilega var að það sást ekki ölvaður maður. Það vill gjarnan fara þannig að öfgamenn eru látnir ráða ferð- inni, en ég vara við þvf að fyrrver- andi ofdrykkjumaður sé hafður til ráðuneytis um áfengismál, hvað þá að slfkur maður sé stefnumarkandi um áfengismál. Ofstæki fyrrverandi ofdrykkju- manna getur f vissum tilfellum nálgast brjálæði og það er ekki heilbrigt. Þeir' alþingismenn, sem ekki treysta sjálfum sér eða þjóðinni fyrir sterkum bjór, ættu I það minnsta að kanna hvernig aðrar þjóðir fara að og sitja hjá við atkvæðagreiðsluna um bjórinn að þessu sinni. Og ég get fullvissað hvern sem er um það að fslenzk þjóð dettur ekki f það, þó hún fái sterkt öl, að öðru leyti finnst mér fáránlegt að láta sér detta það I hug að þessi mikla menningar- og dugnaðarþjóð geti ekki ráðið fyrir sér f áfengismálum. Þetta mál verður aldrei farsællega til lykta leitt með banni, það eru upplýs- ingar og óþvinguð umgengni sem leysa þetta mál. Burt með ofstæk- ið. Gfsli Marfsson, Goðheimum 11." Velvakandi getur nú ekki stillt sig um að vera hissa á hvað bréf- ritari ætlar að lofa miklu — að íslenzk þjóð detti ekki I það þó hún fái sterkt öl. Bjórinn leysir vandann — eða hvað — og þetta minnir á auglýsingar — þetta og hitt leysir vandann — allt gengur betur með þessu eða hinu. En næsta bréf fjallar um óskylt mál: % Gangstéttar- hellur — slysavaldar „Gangstéttarhellur eru falleg- ar á að Hta þegar þær eru nýlagð- ar og jafnar, eins og var fyrst eftir að Austurstræti var hellulagt, en þegar þær fara að missfga verða þær hættulegar og geta valdið slysum. Lækjargatan, sem mjög er fjölfarin, er gott dæmi um þetta. Gangstéttarhellurnar þar eru mjög missignar. Þverar brún- ir einnar hellu standa nokkra sentimetra upp fyrir flöt þeirrar næstu. Verður að beita varkárni, og horfa vel niður fyir fætur sér til að detta ekki þegar gengið er þar um. Skósólar manna rekast i þessar brúnir, og algengt er að gamalt fólk detti um þessar ójöf n- ur, og sumt meiðir sig illa. Yfirvöld þyrftu að finna hér lausn á, og lagfæra ósléttar gang- stéttir, svo að ekki hljótist slys af. Vestur S. 5 H. KD1076 T. K1032 L. K103 Austur S. ADG8764 H. 3 T. D7 L. DG5 Suður S. 1032 H. A954 T. 95 L. Á863 Austur var sagnhafi f fjórum spöðum og suður spilaði út tígul- nfu. Spilarinn Iét lágt frá blindum og norður gerði það einnig. í von um að komast inn á blindan spil- aði sagnhafi hjarta eftir að hafa tekið fyrsta slag á tfguldrottn- ingu. En suður tók strax á ásinn og spilaði aftur tígli. Norður tók tfuna með gosa og tryggði vörninni fjóra slagi með þvf að spila enn tfgli. Spaðatfan var nú orðin öruggur slagur og sagnhafi tapaði spilinu. Já, þetta var mjög góð vörn. Eina Ieiðin til að fá fjóra slagi. En spilararnir þurftu, og fengu, hjálp til þessa. Sagnhafi hefur annaðhvort verið vonlaus um vinning eða alls ekkert hugsað um spilið. Legan, sem var fyrir hendi, var alls ekki svo mjög ósennileg en tígulkóngurinn frá blindum f fyrsta slag Ieysir málið. Norður getur tekið á ásinn en á sfðan ekki aðra innkomu og varnarspilararn- ir eiga ekki möguleika á að skapa sér slag á spaða. ROSIR - KOSSAR - OG DAUÐI 47 með sannri velþðknun og svo settist ég lofcs á einn af bekk junutn og ég tók ckki eftir Otto Malmer fyrr en hann hafði setzt við hlið mér. Hann var enn áberandi fölur og Ijosbrún augun voru bæði þreytuleg og örvæntingarfull. Við töluðum dálftið um rósirnar og gðða veðrið. Otto spáði því að það myndi rigna um nóltina, ég sagði það væri ekki vanþörf á ofurlftilli vatu og hann sagði það væri alveg nauðsynlegt fyrir rósirnar. Svona héldum við áfram nokkra stttnd unz ekki var meira um þetta að segja og þá varð þögnin fljótlega vandræðaleg. Otto var sýnilega fjarska taugaðstyrkur og fitlaði f sf- fella við bakio á bekknum og ég vissi ekfci hvaða kost ég ætti að t aka ... hvort ég astti að rísa upp og fara eða sníía mér að því að ræða persðnulegri málefni. L'r tók loks ákvörðun og valdi slðari kostinn. — £g skil vel að þér hiýtur að Ifða óskaplega illa, sagði ég. — Sjálf á ég Ifka föður sem mér þyfcir svo innilega vænt um ... Nokkra stund barðist hann við að halda stillingu sinni. En hann gafst upp og mér til óblandinnar angistar greip hann höndum fyrir andlitið og brast f ofsalegan grát • • • Eg var að hugsa um að strjúka honum um hárið f huggunarskyni, en ákvað að láta það ðgert og beið un/. hann lyfti höfði og fðr að tala: — Það versta er að mér þðtti svo innilega vænt utn hann Ifka; En ég sýndi honum það aldrei. Þannig er ég ailtaf og það finnst mír Ifka átakanleg- ast... nflna. Sjáðu til, ég er vfst f meira lagi skrftinn ... hlé- drægur og hef aldrei getað tjáð tilf inningar minar ... Ég býst við að sjáifræðingar myndu komast að niðurstöðu um að ég væri meira en Iftið skrftinn hvað það snertir... Það var augljðs léttir fyrir hann að fá að trúa einhverjum fyrir vanda sfnum og ég sagði lágt: — Og hvers vegna beldurðu að þú sért svona? Hvernig varstu að þessu leyti sem barn mannslu það? Hann brosti hugsi en þð var engin gleði f þvf brosi. — £g var feimínn leiðinleg- ur. Það sögðu allir og ég stðð gersamlega f sfcugganum af eldrí hróður mfnum, Jan Axel. Hann var svo hress og mann- falendinn og glaðsinna, en ég hef vfst vérið svoddan stirðbusi f rá f æðingu. Ég var áreiðanlega töluvert afbrýðisamur ut I Jan Axel. En það sem var aiisráð- andi f mfnum heimi — eins og annarra soni hann skipt i við — var faðir minn. Og ég var nánst hálf smi'jkur við hann.. . — En þegar þú oxst úr grasi? Hvarf þá þessi óttakennd? Hann leit snöggt á mig. — Ne—ei ef ég á að vera hreinskilínn þá held ég það hafi verið þvert á móti. Því áfjaöari sem ég var f þvf að gera honum til geðs, þvf tauga- óstyrkari varð ég f návisl hans... — En, sagði ég hughreyst- andi, — það skýrir naitfiruli-ga Framhaldssaga eflir IVIariu Lang Jóhanna Kristjónsdóttir þýddi ut af fyrir sig hvað þú aftir irfíit með að lála hann finna hvað þér þðtti vænt um hann. Svona stjornsamir menn eins og hann var verða að sæta þvf að menn sýna þeim meiri virð- ingu en kærleika. Svo að mér finnst þð eigir ekki að hafa neitt sanivi/.kubit Öt af þi'ssu. Við þögðum bæði og ég sá að hann virtist aðeins rðlegri. I ,«ks tautaði ég: — Finnst þír ekfci Ieiðinlegt að eiga ekki son sjálf ur? Ilann lók þessa hnýsni efcki ostinnt upp. — Jú. En þð tekur mig sárar vegna Helene. Ilún hefði þurft aðeiga biirn. Og svo hvfslaði hann eins og viðsjálfan sig: — Ekki einu sinni ÞA» gat ég... Eg fðr að hugsa um fyrri hugmyndir mínar, Um að Otto væri faðir Hj»ms Udgrens og vegna þess hve hann virtist opinskár og einlægur dirfðist ég að halda spurningum mín- u m ðfram: — Vilttt segja mér eitt, Otto? Það fcemur ekfcert þessu máli

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.