Morgunblaðið - 28.07.1987, Blaðsíða 38

Morgunblaðið - 28.07.1987, Blaðsíða 38
38 MORGUNBLAÐIÐ, ÞRIÐJUDAGUR 28. JÚLÍ 1987 PállJónsson Isafírði - Minning Fæddur 27. nóvember 1908 Dáínn22.júlíl987 Við andlát Páls mágs míns vill hugurinn reika yfír farinn veg og staidra við einstök atvik á vörðuð- um vegi minninganna. Páll fæddist á ísafírði 27. nóvember 1908, sonur þeirra merkishjóna Jóns Hróbjartssonar kennara og listamanns og konu hans Rann- veigar Samúelsdóttur. Var Páll elstur fjögurra systkyna en systur hans þrjár voru Sigríður, Guðrún og Herdís. Sigríður er nú látin en Guðrún og Herdfs lifa bróður sinn, önnur búsett í Minnesota, en hin hér á landi. Páll bjó fyrstu 45 £r ævi sinnar á ísafírði og lagði þar gjörva hönd á mörg störf, sem öll fórust honum vel úr hendi. Ungur að aldri réðist hann til starfa hjá Kaupfélagi ísfirðinga. Hjá kaup- félaginu starfaði hann við verslun- arstörf. Hann varð fyrstur manna til að hefja gluggaútstillingar í verslunum félagsins. Vöktu þær athygli fyrir fagurt handbragð, enda Páll listfengur með afbrigð- um, svo sem hann átti kyn til. Kaupfélagið hafði með höndum umboð fyrir Viðtækjaverslun rfkisins. Sá Páll um þessa þjón- ustu og annaðist allar útvarpsvið- gerðir á ísafírði um langt árabil. Kaupfélagið hafði einnig með höndum afgreiðslu fyrir Flugfélag íslands á Isafírði og tók Páll að sér að annast öll afgreiðslustörf fyrir Flugfélagið. Flugið átti hug Páls allan, enda varð raunin sú, að hann starfaði að flugmálum éingöngu allan seinni helming starfsævi sinnar. í skemmtilegri grein, sem Páll skrifaði um sögu flugsins á ísafirði, kemur fram, að áhugi hans á flugi kviknaði þegar við fermingaraldur, þegar „Súlan" kom fyrst til ísafjarðar árið 1922. Páll tók mjög virkan þátt í bæjarlífinu á Isafirði og naut þar vinsælda. Hann hafði unun af góðri tónlist og studdi þau mál vel í sínum heimabæ. Hann hafði mikinn áhuga á skíða- íþróttinni og varð einn af framá- mönnum í Skfðafélagi ísafjarðar. Páll hannaði skfðaskála á Selja- landsdal og átti jafhframt virkan þátt f byggingu hússins. Þetta var veglegt hús og fallegt, en eyði- lagðist því miður f snjóflóði nokkrum árum síðar. Páll fluttist til Reykjavíkur árið 1953 og tók þá til starfa hjá Flugfélagi ís- lands, en þar vann hann alla tfð síðan þar til hann lét af störfum fyrir aldurs sakir. Vann hann fyrst og fremst við flugvélamálun á vegum félagsins og sá lengi vel einn um það verkefni. Páll þótti með eindæmum fær og vandvirk- ur við starf sitt. Hann fór margar ferðir til Danmerkur og Hollands til að kynna sér nýjungar í starfi sfnu og var vel metinn af kollegum erlendis. Hann teiknaði og málaði í mörg ár öll merki á flugvélum Flugfélagsins og naut þar þeirrar listfengi, sem honum var svo ríku- lega í blóð borin. Auk þess annaðist hann skiltagerð og við- hald á húseignum félagsins, bæði hér í höfuðborginni og út um allt land. Hann var hamhleypa til vinnu. Páll var barngóður maður með afbrigðum, enda átti hann hug ungu kynslóðarinnar allan í fjöl- skyldunni hverju sinni. Þau eru ekki fá brúðuhúsin, barnavagn- arnir, dúkkurúmin, hjólbörurnar og þríhjólin, sem Páll smíðaði handa ungviðinu, allt listilega gert, lakkað, flúrað og skreytt. Og alltaf var til sælgæti í poka- horninu fyrir litlar hendur og munna. Við sem fuUorðin vorum fórum heldur ekki varhluta af ósérhlífni og rausnarskap Páls. Ómetanleg var aðstoð hans við unga fólkið hverju sinni. Þegar lagt var í að koma sér upp hús- næði var gott að eiga einhvern að til að sjá um lökkun og frá- gang á eldhúsinnréttingum og öðru í þeim dúr. Páll fékk heilablóðfall árið 1960 og lamaðist þá að verulegu leyti á hægri hendi. Ekki lét hann þetta á sig fá, heldur tók þegar til við að þjálfa upp vinstri hendina til að vinna það listahandbragð, sem sú hægri hafði áður gert, og með þrautseigju og seiglu tókst honum þetta, svo með ólíkindum var, þó kominn væri fram á sextugsaldur. Kveðjuorð: Sigríður Magnús- dóttir frá Flögu Fædd 1. nóvember 1924 Dáin 13. júlí 1987 Fréttin, sem barst mér.tíl eyrna að morgni hins 13.júlí sl. að Sigríð- ur Magnúsdóttir, frænka mfn frá Flögu í Villingaholtshreppi hefði orðið bráðkvödd á heimili sfnu þá um nóttina, snerti mig og fjölskyldu mína djúpt. Sigga f Flögu, eins og hún var alltaf kölluð á mínu heim- ili, markar spor í minninguna fyrir svo margra hluta sakir. Allt frá því ég var smástrákur á Skólavöllum var Sigga nábúi okkar og átti svo oft leið milli lóðanna í þeim tilgangi að kíkja inn tíl að spjalla við mömmu og pabba og fá sér kaffí- sopa. Alltaf merkti ég glettni f viðmóti hennar, sem situr föst f #> minningunni. Sigga frænka var hress f tali og oft svo skemmtilega hispurslaus en þó án alls ábyrgðar- leysis. Þegar skólaganga mín hófst fjarri heimili hcyrði ég að frænka mfn á Sólvöllunum hafði alltaf áhuga á því sem var að gerast f lífi ungs manns og spurðist fyrir. í minningunni vekur það visst þakk- læti. Frændræknin var Siggu í blóð borin og þannig tengsl eru ávallt öðruvísi og einlægari vinskapur en margur annar. Þegar Sigga er kvödd á besta aldri vekja þessar minningar allar óþægilegar spurn- "Tingar um dauðann og hvernig hann er alltaf annar þegar vinur eða ættingi kveður en einhver sem er manni fjær að tengslum. Þegar vin- ur kveður birtist dauðinn sem kaldur raunveruleiki sem minnir á staðreyndina sem enginn getur breytt, hið eina vísa sem gefið er . við fæðingu hvers manns. „Dáinn, horfinn, harmafregn" sagði skáldið og þessi orð fínnst mér tjá vel þá tilfínningu sem gerir vart við sig þegar dauðinn vitjar einhvers sem er manni kær. Það er þvf ekkert undarlegt þegar þannig er litið á málið hvers vegna boðskapurinn um sigur Guðs yfír þessu illa afli, sem dauðinn er í eðli sínu, skiptir okkur svo miklu máli. Krossdauði frelsarans, hámark birtingar hins illa, var gerður að engu að morgni hins þriðja dags, upprísudagsins mikla og f krafti þess sigurs öðlumst við mátt til að halda áfram i von um eilíft líf sem dauðinn fær ekki bundið enda á. Lífíð okkar hlýtur að bera því vitni að þessi sigur skiptir okkur máli. I þakklæti til Guðs er okkur ætlað að lifa og starfa meðal bræðra okk- ar og systra og miðla kærleika og umhyggju til þeirra sem þess þurfa með. Þar brást frænka mín frá Flögu ekki. Guð gefur okkur marga eiginleika og þeir sem í minning- unni einkenndu frænku mína voru ósérhlífni, viljaþrek og dugnaður. Hún var alltaf trú þeirrí köllun sinni að vera húsmóðir, heimili hennar og umhverfi báru og munu bera þe8s glöggt vitni. En eitt er það öðru fremur sem vekur þakklæti f garð Siggu f Flögu og veldur því að mér er ljúft að skrífa þessi fá- tæklegu minningarorð. Fyrir nokkrum árum veiktist móðir mín og nú fyrir rúmu ári einn- \g faðir minn og þá fann ég hve gott var að eiga frænku sem virtist búa yfir þeirri þolinmæði og tryggð að hún lét ekki oft erfiða og beiska lund sjúklinga á sig fá, heldur hélt sínu striki, hoppaði innfyrir þrösk- uldinn létt og kát í þeim tilgangi að varpa áhyggjum og kvfða af öðrum og tókst það. Þar miðlaði Sigga frænka af sjóði sem er dýr- mætur og við hin getum lært af. Á kveðjustundu er mér og fjölskyldu minni allri mikið þakklæti í huga vegna þessa. Að öllum öðrum ólö- stuðum virðist Sigga sigla þessa leið af meira öryggi en við hin. Á kveðjustundu eigum við að minnast hins góða og fagra því það styrkir okkur og leiðir í sorginni. Lífið er fullt af skini og skúrum en hið góða í minningunni hjálpar okk- ur að muna að lffið er sterkara dauðanum. í von og trú sigrumst við á sorginni og mótlætinu því al- góður Guð yfirgefur okkur aldrei. Hann er okkur næstur þegar við þörfnumst hans mest. Sigga frænka var borin til mold- ar frá Selfosskirkju laugardaginn 18. júlí sl. og á sorgarstundu sendi ég Gísla frænda mfnum frá Kols- holti, manni Siggu, börnum þeirra þrem, Stínu, Gauja og Rabba fjöl- skyldum þeirra og öllum sem eiga um sárt að binda vegna fráfalls frænku minnar innilegar samúðar- kveðjur mfnar og fjölskyldu minnar sem ávallt mun varðveita minningu góðrar vinkonu. Munum það ávallt að það var dauðinn sem dó, lffið lifir að eilífu. Haraldur M. Kristjánsson Eftir að Páll fluttist til Reykjavík- ur átti hann heimili hjá móðursyst- ur sinni, Bjarneyju Samúelsdóttur hjúkrunarkonu, þar til hann flutt- ist á dvalarheimilið Hrafnistu fyrir tveimur árum. Páll átti við vaxandi vanheilsu að stríða sfðustu árin, en hann bar veikindi sín með stöku æðru- leysi. Nú er þeim þrautum lokið. Með þessum orðum kveð ég Pál mág minn. Ég þakka honum sam- fylgdina og góðsemina í minn garð og minnar fjölskyldu allrar. Gunnar Biering Tæplega 60 ára kynnum okkar Páls lauk er hann lést miðviku- dagsmorguninn 22. júlí. Við Páll hittumst fyrst snemma árs 1928 er undirritaður kom til ísafjarðar sem strákur á e/s Óðni, fyrsta yarðskipinu semm byggt var fyrir íslendinga. Páll var þá þegar kunningi nokkurra piltanna á skipinu. Ég varð fljótt aðili að þessum kunningsskap. Auðvitað var umgangurinn ekki mikill því mótin voru aðeins þegar Óðinn kom til fsafjarðar. Arin Iiðu og ég varð stýrimaður á flutninga- skipinu e/s Heklu. Það skip kom oft til ísafjarðar að taka saltfisk eða þá til að losa salt eða kol, þá gat viðstaðan orðið nokkrir dagar. Það var á Hekluárum mínum sem Páll var formaður Skíðafélags ís- firðinga og þá jafnframt aðal driffjöðrin í því að byggja fyrsta skíðaskála Isfirðinga. Við Páll upplifðum að eyða saman tveim skíðavikum á meðan ég var stýri- maður á e/s Heklu. Um þær mundir sem þetta var hafði Páll með höndum afgreiðslu flugvéla Flugfélags íslands á ísafirði fyrir hönd kaupfélagsins. Páll þekkti því öðrum betur til byrjunarraun- anna við afgreiðslu flugvélanna liggjandi við dufl skammt frá fjö- runni við Bæjarbryggjuna. Páll þjónaði þeim flugmönnum Sigurði Jónssyni, Agnari Kofoed-Hansen og Erni Johnson. Mat hann þá alla mikils en mér er nær að halda að Örn hafi á stundum skyggt dálítið á sólina. Páll fluttist búferlum til Reykjavíkur 1953 og gerðist þá starfsmaður Flugfélags íslands. Aðalstarf Páls hjá FI varð að sjá um málningu á flugvélum og öðr- um eignum FÍ vítt og breitt um landið. Einhver breyting varð á starfí Páls við sameininguna í Flugleiðir. Páll var starfsmaður FÍ og Flugleiða til 1978 er hann varð sjötugur. óbeinn starfstími Páls hjá FI var þó ein 18 ár til yiðbótar sem afgreiðslumaður á ísafirði. Samanlagður starfstími Páls við flugið hafa því verið nærri 43 ár. Á meðann heilsan entist sótti hann mjög út á Reykjavíkurflugvöll á hið gamla yfírráðasvæði FÍ. Síðustu tvö og hálft ár hefur Páll verið vistmaður á Hrafnistu, þar af rúmt hálft ár á sjúkradeild. Heiður sé því ágæta starfsfólki sem leggur metnað sinn í að hlynna að þeim sem minna mega sfn. Páll hittir áreiðanlega fyrir vini í varpa á landi eilífðarinnar. Fari hann í friði. Við hjónin sendum aðstandend- um Páls innilegar samúðarkveðj- ur. Ingólfur Möller Kveðjuorð: Óskar Valdi- marsson Höfh Fæddur26.júlíl918 Dáinn 13. júlí 1987 Hér er kvaddur Óskar Valdi- marsson móðurbróðir minn, sem lést á Landspftalanum eftir langa og erfiða sjúkdómslegu.- Það var undravert hvað hann gat lengi bar- ist gegn þessum ógnvekjandi sjúkdómi sem herjar svo hart að mannkyninu í dag. Óskar var fæddur á Streiti í Breiðdal, sonur Valdimars Bjarna- sonar og Kristínar Kristjánsdóttur sem flest sfn búskaparár bjuggu á Fáskrúðsfírði, þar sem Óskar ólst upp elstur af átta systkinum. Óskar fór snemma að vinna eins og þá var títt. Árið 1939 var farið að þrengjast um hópinn í litla húsinu hans afa á Sjónarhóli, þá var ákveð- ið að reyna að kaupa stærra, og kom þá Oskar til hjálpar sem oftar þó ungur væri, og lánaði þá upphæð sem upp á vantaði í útborgun í Laufás, sem var mun stærra hús. Þaðan á ég ljúfar minningar í faðmi afa og ömmu og frændsystkina minna. Skömmu seinna kynnist hann heilladfsinni sinni, Maren Júlíus- dóttur, og hefja þau búskap á Fáskrúðsfirði í leiguhúsnæði, en frændi minn var stórhuga og hóf byggingu á stóru tveggja hæða húsi, Sólbrekku, í næsta nágrenni við Laufás. Þar búa þau í nokkur ár en flytja þá til Hafnar í Horna- fírði, sennilega vegna þess að styttra var á fengsæl fískimið og þar átti konan hans sfnar rætur. Þar byggði Óskar húsið þeirra á Bogaslóð 14, þar sem þau bjuggu alla tfð sfðan. Ég á góðar minningar um þessi elskulegu hjón, og í mínu minni man ég ekki eftir að hafa séð jafn fallega ástfangin hjón í gegnum öll þeirra samveruár. Við systkini mín og móðir okkar heitin, sem var þríðja í röðinni af sínum systkinum, fylgdumst vel með fréttum í útvarpinu af Óskari á Gissuri hvíta sem fengsælum og heppnum sæfara og vorum að von- um afskaplega stolt af honum. Hann var traustur og góður maður. Ekki vissi ég fyrr en nú sfðustu ár að Óskar var góður hag- yrðingur, þar var farið dult með sem og fleiri náðargáfur. Ég læt hér fylgja ljóð sem hann orti til þeirrar byggðar sem hann tók mestu ást- fóstri við. Séð af Almannaskarði Horfi ég á þig Hornafjörður hátt af brattri fjallabrún, listaverk af Guði gjörður gróin engi, akrar, tún. Eyjakrans um fjörðinn flýtur, fjöllin prýða jökullín, ekki víða auga lítur yndislegri fjallasýn. Fari frændi minn í friði. Blessun fylgi þér Maja mín, dætrunum og fjölskyldum þeirra um ókomna tíð. Gunný Gunnarsdóttír
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.