Morgunblaðið - 28.07.1987, Blaðsíða 42

Morgunblaðið - 28.07.1987, Blaðsíða 42
42 01 MORGUNBLAÐIÐ, ÞRIÐJUDAGUR 28. JÚLÍ 1987 fyrirbyggja skemmdir á verkunum af mannavöldum. Eftir að hafa virt þessi listaverk frumbyggjanna fyrir okkur og skoðað hin sérkennilegu bláu blóm sem skaparinn hefur hannað til að þola mikinn þurrk lá leiðin í átt til borgarinnar Clare. Nú var ferðin senn á enda. í tilefni þess fengum við okkur gistingu á hóteli enda orðin þreytt á tjaldbúskap. Frá Clare fórum við og skoðuðum litla söguþorpið Mintola og húsið Martindale Hall. Litla söguþorpið minnti aðeins á Swan Hill, þar voru litlar verslanir og gallerí og hest- vagnar óku milli ævafornra hús- anna sem stóðu eins og af gömlum vana. Meira en hundrað ára gömul. Martindale Hall á að baki sér sérstaka ástarsögu. Húsið sem er álfka stórt og glæsilegt og við gæt- um hugsað okkur sumarbústað Lúðvíks fjórtánda byggði Edmund Bowman árið 1892 handa unnustu sinni sem þá var í Englandi. Hann hafði beðið hennar en hún sagðist ekki koma fyrr en hann hefði byggt handa sér hús eins og það sem for- eldrar hennar áttu. Vegna ástar til stúlkunnar lagði hann allt sitt í sölurnar og mikið meira en það, hann steypti sér í skuldir til að verða við þessari ósk hennar. Til að sýna hve mikið hann lagði í söl- urnar fyrir heitmeyna skal frá því sagt, að á þessum tíma kostuðu venjuleg íbúðarhús fimm hundruð pund, en þetta hús kostaði hann þrjátíu og sex þúsund pund. En í fyllingu tfmans þegar þetta tígulcga hús í gregoríönskum stfl hafði risið neitaði hún að koma. Nú stendur það sem niinnisvarði um dýrt hryggbrot. I dag er það notað sem minjasafn og sýnt með húsmunum þeim sem seinni eigendur skildu eftir er háskólinn í Adelaide tók við yfirráðum þess. Nú geta gestir fengið að njóta þess að búa í þessu glæsilega húsi sem hefur konung- legar tröppur með tvö stór pálmatré sitt til hvorrar hliðar. Frá tröppun- um er mikilfenglegt útsýni yfir þá ellefu þúsund ferkflómetra lands sem tilheyra eigninni. Clare er lítil friðsöm og frjósöm borg þar sem vínbúgarðar eru allt um kring. Þegar staðið er uppi á hæsta útsýnispunkti blasa vínberja- akrarnir við svo langt sem augað eygir. Víða á þessum vínbúgörðum gefst kostur á að koma og smakka, aðallega voru þetta rauðvín og hvít- vín sem voru á boðstólum nema þá í stærstu vínverksmiðjum þar sem um fleiri tegundir var að velja. Nálægt Clare er Seven Hill. Það er gömul og fræg bruggverksmiðja munka af Jesúítareglu sem hóf starfsemi sína árið 1852. Þegar við vorum á ferðinni var sunnudagur og munkarnir í messu svo við gátum hvorki hitt þá né skoðað víngerðina. í Barossa Valley eru margar vín- verksmiðjur. Seppelt-vfngerðin er ein þeirra og er gömul og rótgróin. Húsin sjálf eru gömul en þeim er mjög vel við haldið, allt í röð og reglu. Þar í kring er fallegur garð- ur sem skartar ilmandi rósum. Þangað kemur fólk oft um helgar með nestið sitt og einu sinni á ári er hátíð þar sem fjöldamörgum blöðrum er hleypt út í himinhvolfið. Það var verið að loka um það bil er við komum. Við létum okkur nægja að virða dýrðina fyrir okkur og anda að okkur angan rósanna. Enn var nokkur spölur til Adela- ide svo við fengum okkur svala- drykk áður en við lögðum í síðasta spölinn heim. Aftur í Adelaide Borgin Adelaide blasir aftur við og þreyttir en sælir ferðalangar eru fegnir að koma heim. Nú tekur brauðstritið við hjá Maleolm sem snýr aftur til vinnu, en ég ætla í ýmsa könnunarleið- angra og athuga hvernig mér gengur að rata. Það er sérkennileg tilfinning að standa allt í einu einn í þessari borg hinum megin á hnettinum og verða að fara í strætó. Fólkið lítur út eins og það gæti verið íslending- ar. En sá er munurinn að maður sér ekki eitt einasta kunnuglegt andlit. En það var gaman að fara í bæinn og skoða mannlífið. Nú voru komnar jólaskreytingar yfir aðalgöngugötuna sem heitir Rundle Mall. Rauðar lengjur með grænni bjöllu voru strengdar yfir götuna sem iðaði af sólglöðu mannlífi. Stórt líkan af jólasveini trónaði einnig yfir mannskapnum. Söluvagnar með alls kyns afskornum blómum settu svip á götuna og gömul kona sat og spilaði á harmonikku í von um að fá aur fyrir. Konur í kjól einum klæða og karlmenn á skyrt- unni, og kominn nóvember. Já, okkur finnst það skrýtin tilhugsun hér í norðrinu þar sem snjór og kuldi tilheyra þessum árstfma og mörgum finnst engin jól ef engin logndrífa er á aðfangadag. Jól í sól. Fyrir utan stórverslanir stóðu menn með hljóðnema og hátalara og auglýstu vörur viðkomandi versl- unar, tónlist og auglýsingaáróður. Allir vildu fá alla til sfn. En þrátt fyrir það fannst mér lit.il spenna í loftinu. Það gerði líklega veður7 blíðan. Fleira var gert en að mæla stræt- in. I Adelaide er listasafn og þjóð-náttúrugripasafn. f listasafn- inu er töluvert af þekktum málverk- um eftir ástralska listmálara. Það er auðvelt að þekkja málverkin úr safni málara frá Evrópu, það gerir hin sérstaka birta og gróðurinn sem Að ógleymdum listaverkum þeírra semm fyrstir byggðu landið. einkennir Ástralfu og það sem helst höfðar til þarlendra landslagsmál- ara. í þjóð-náttúrugripasafninu er ekki mikið af þjóðminjum, en þeim mun meira safn ástralskra dýra. Að sjálfsögðu er frumbyggjunum og minjum frá þeim gefið nokkurt pláss. Og einnig eyþjóðunum þar í kring. Er þar aðallega um að ræða ýmis verkfæri og táknræna hluti sem hafa átt mikinn sess f lffi þessa fólks. Bátar, vopn og aðrir hlutir sem gefa hugmynd um Iífshætti eyjaskeggja. Sfðast skal telja mikið safn stein- gervinga sem fundist hafa f þessari fornu jörð. Adelaide á einnig ýmsar merki- legar styttur og minjar um þá sem fyrstir hvítra manna námu land í Astralíu. I hjarta borgarinnar er fallegur gosbrunnur. Þessi gosbrunnur var gerður f tilefni af komu Elfsabetar Englandsdrottningar árið 1963 og er byggður á mjög þjóðlegum ein- kennum, Murray-manninum og fuglinum Ibis. Svarta svaninum og Oukaparinga-konunni og Heron. Sameinandi fyrir þessi einkenni eru sfðan þær þrjár ár sem borgin fær vatn sitt frá. Adelaide er við sjó og þar er yridisleg og hrein strönd. Þessi strandlengja er löng og skiptist í svæði sem heita ýmsum nöfnum. En sú sem er einna mest notuð er Glenelg-ströndin. Þangað fórum við sfðasta laugardaginn minn f þessu Dýrasta hryggbrot sem ég veit um. Stirnir bæði á hiniin og haf landi sólarinnar. Hitinn var nógur fyrir mig, rúmlega tuttugu og fimm gráður, en ekki Malcolm svo hann kæddist bol og gallabuxum, en ég bikini. Sólin stirnir bæði á himin og haf. Hettumávarnir spígsporuðu innan um sóldýrkendur sem lágu í heitum, gulum sandinum milli þess sem þeir vættu sig í volgum sjón- um. Seglbrettin svifu léttilega á sléttum sjónum eins og stór fiðr- ildi. Friðsældin var mikil. Eftir að við höfðum legið nægju okkar í sólinni röltum við í fjöru- borðinu, vættum tærnar og skim- uðu eftir skeljum. Grasagarður Adelaide Einn af þessum síðustu dögum notaði ég til að skoða grasagarð Adelaide og dýragarðinn sem er einn sá elsti í Astralíu. Sólin var á sfnum stað á himninum morguninn sem ég lagði af stað. Ég var ein því Malcolm var í vinnu. Fáir voru á ferli svo snemma morguns nema starfsfólk við snyrtingu beða. Ótal tegundir blóma og runna eru þarna sem ættuð eru frá ýmsum heimsálf- úm, frá Afríku, Brasilíu og víðar. En margar voru breiðurnar af fal- legum blómstrandi rósum og kamelíum. AUt var svo snyrtilegt og vel skipulagt. Eucalyptus-tré, fflqutré og pipartré voru meðal þeirra tegunda sem ég þekkti í stóra trjágarðinum sem tilheyrði grasa- garðinum. Þar var hópur fólks saman kominn sem átti það sameig- inlegt að hafa ættleitt börn frá Kóreu og eyjunum þar í kring. í rósagarðinum voru kennslukonur með hóp af fimm og sex ára börnum sem voru að læra vistfræði. Þarna er mjög mikið gert af því að fara með nemendur á öllum aldri í vett- vangsrannsóknir. Sjá mátti að aginn var mikill á þessum litlu börn- um. Er ég hafði andað að mér nægju minni af blómaangan og virt fyrir mér fallegu trén og stóru risakakt- usana rölti ég yfir í dýragarðinn. Dýragarðurinn 5 Adelaide var stofnaður árið 1878 og opnaður árið 1883 svo hann er rúmlega þrjátíu árum eldri en Taroonga Park í Sydney. í þessum dýragarði eru öll áströlsk spendýr ásamt ýms- um þeim dýrum sem flestir dýra- garðar heims skarta. Eins og ljónum, gíröffum, tfgrisdýrum, öp- um og fleirum. Kínversk panda er þarna og pelíkanar spóka sig um virðulegir á svip eins og styttur. Svartir, ástralskir svanir með sinn rauða gogg og sína gráu unga. Samskonar mörgæsir og við sáum ganga á land við Philips Island syntu þarna í lítilli tjörn og sýndust enn minni en fyrr. Emu var þarna að sjálfsögðu, kengúrur af nokkrum gerðum og þannig mætti lengi telja. Gestir garðsins þennan dag voru af ýmsu þjóðerni eins og þjóðin. Ég sá þarna frumbyggja sem voru að einhverju leyti komnir til móts við vestræna „menningu", en heldur sýndist mér þeir vansælir í þeirri veröld.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.