Morgunblaðið - 30.10.1987, Blaðsíða 48

Morgunblaðið - 30.10.1987, Blaðsíða 48
48 MORGUNBLAÐIÐ, FÖSTUDAGUR 30. OKTÓBER 1987 > <g> 1885 Universal Press Syndicate Ö-2.9 „ É9 get ekki Yiarbojb kajdo- 5úp«" Ast er... /Z-f ... aðgleyma ekki að hríngja til hennar. TM Reg. U.S. Pat. Off.-all rlghts reserved 01986 Los Angeles Tlmes Syndlcate Þegar annað hvort okkar fellur frá ætla ég að kaupa mér íbúð í miðbænum, sem ég skoðaði um daginn! Maður gæti svo sem eins hafa orðið golfbolti. Högg og aftur högg á líf sleiðinni og lenda svo að lokum ofan í holu ... HÖGNI HREKKVISI ^"0 Lítt skiljanleg mót- taka á slysadeildinni Til Velvakanda. Ég get ekki orða bundist eftir móttökur er konan mín mátti þola er hún kom að næturlagi á þessa stofnun, brotin á ökkla eftir slys. Við höfðum verið í þriggja vikna sumarleyfi á Mallorca og vorum að Ijúka því 16. þ.m. er konan varð fyrir því óhappi að misstíga sig er við vorum að yfirgefa matsal hótels- ins að kvöldlagi. Náð var strax í fararstjórann, sem kallaði til lækni er skoðaði fótinn og hringdi svo í sjúkrabíl og sendi okkur beint á spítala í Palma. Þar voru teknar myndir og síðan var kvaddur til sérfræðingur er sagði að líklega væri um brot að ræða og uppskurð yrði að gera strax að morgni. Okk- ur varð hverft við þetta því þrem dögum seinna var ákveðin heimför. Að morgni var hún svo skorin upp og fóturinn settur í gifs upp að hné og fyrirmæli gefin um að hún mætti ekki stíga í hann næstu 10 daga. Er læknirinn frétti af fyrir- hugaðri heimför okkar sagði hann að það gæti orðið í lagi. Hún yrði flutt í sjúkrabíl að flugvélinni, síðan yrði að flytja hana með sjúkrabíl frá flugvélinni heima og þá beint á spítala í hendur lækna er ákvæðu síðan hvert framhaldið yrði. Þetta sagði hann að væri krafa sín og trygginganna, en trygging okkar heyrði til neyðarþjónustu SOS- International. Viðvorum tryggð hjá Brunabótafélagi íslands. Við nutum einstakrar fyrir- greiðslu fararstjóra Landsýnar ytra, sérlega góðrar þjónustu spítalans, og þá ekki síður áhafnar flugvélar Arnarflugs er tók á móti okkur og komið hafði með sjúkrakörfu að heiman ef hennar hefði þurft með. Sjúkrabíll beið svo við landganginn og flutti konu mína til Reykjavíkur. Þetta var aðfaranótt 20. þ.m. Við vorum spurð ytra hvert við vildum helst snúa okkur heima og sögðumst við þá kjósa Landakots- spítala því þar höfðum við bæði haft góð kynni af læknum og ann- arri þjónustu um nær 50 ára skeið. Þetta átti að athuga fyrir okkur. Er ég spurði piltana í sjúkrabílnum hvert þeir færu með sjúklinginn sögðust þeir hafa fyrirskipun um að fara með hann á slysadeildina. Ég þurfti að taka á móti farangri okkar og vildi ekki tefja þá með því að bíða eftir mér. Klukkan var fjögur um nóttina er flugvélin lenti, og 40 mín. seinna var komið á slysadeildina. Þar tóku á móti þeim tvær hvítklæddar stúlk- ur og þeim tjáð hvernig á stæði. Piltarnir spurðu hvort mikið væri að gera, en þær sögðu það ekki vera, nóttin hefði verið rðleg. Þær spurðu nú út í ástand hennar, hver hefði sent hana til þeirra og hvers hún vænti af slysadeildinni um há- nótt þar sem búið væri að gera aðgerð á fætinum. Hún sagði þeim frá skilyrðum læknisins ytra og tryggingafélagsins fyrir heimflutn- ingnum svona fljótt, en piltarnir hefðu flutt hana til þeirra þótt hún hefði sjálf kosið Landakotsspítal- ann. Við þessu fékk hún þau svör að sjúklingar gætu engu um það ráðið. Það væru læknarnir sem því réðu. Hjá þeim væri enginn læknir vakandi, þær færu ekki að hrófla við þeim út af þessu, hún skyidi bara fara heim og koma svo seinna — svona upp úr átta. Konan varð hálfhvumsa við þess- ar móttökur, stödd þarna á öðrum fætinum, með hækjur og fáklædd, því ekki var reiknað með þessum móttökum heima. Stúlkurnar litu á myndirnar sem hún var með og umsögn læknisins. Hvorki skildu þær spænsku né höfðu vit á mynd- unum, en vildu halda hvoru tveggja og sýna læknum þegar þeir vökn- uðu. Hún átti svo bara að hringja eða koma og tala við þá. Þetta væru góðir sérfræðingar og þeim mætti treysta. Konan mín var orðin heldur leið yfir þessum móttökum, skildi bara ekki hvert hlutverk slysadeildarinn- ar væri — til hvers hún væri opin. Nokkrum sinnum hafði hún komið þarna áður og ávallt verið vel tekið og fengið þá þjónustu er hún hefði þurft á að halda, en þarna virtist hafa orðið breyting á — henni var bókstaflega ýtt út þótt ástand henn- ar væri svona bágborið og þvert ofan í fyrirmæli læknisins ytra. Hvað var nú til ráða? Ekki vildi hún fara að kalla á sjúkrabílinn aftur og bað þær að fá sér myndirnar og hringja á bíl, en á slysadeildina kæmi hún ekki að sinni, hefði held- ur önnur ráð. Ég reyndi að haska för minni eins og ég gat og ætlaði svo að leita hana uppi og athuga hvernig gengið hefði. En á dauða minum átti ég von er ég kom að útidyrum okkar, en ekki því að hitta þar kon- una mína skjálfandi bæði af kulda og örvingluð yfir rnóttökunum er hún hafði hlotið. Ég var með úti- dyralykilinn, en hún var búin að standa þarna í 45 mínútur á öðrum fætinum og það í nokkurra stiga frosti. Ég átti bara ekki orð til yfir þessar hvítklæddu verur á slysa- deildinni önnur en þau að bölva þeim hressilega. Ég hafði fullan hug á því að þjóta til og skammast við þessa óþokka, en sat á strák mínum og lét það ógert, en sá mikið eftir því að hafa ekki fylgt konu minni í sjúkrabílnum. Ég hitti svo lækni á Landakots- spítala upp úr kl. 8 er tók mér ljúfmannlega og ætlar að^ koma konu minni til heilsu aftur. Ég vildi gjarnan fá svör við því hvort svona móttökur séu eðlilegar í tilvikum sem þessum hjá þessari stofhun, er ég hef alltaf haldið og reyndar sannreynt að leita mætti til þegar óhöpp koma fyrir. Magnús Þorbjörnsson Prestar hef ðu átt að vera með Til Velvakanda í Morgunblaðinu hinn 27. októ- ber er sagt frá þingi Alþjóðafélags geðlækna sem haldið var hér í Reykjavík. I geininni sé ég að auk geðlæknanna voru þátttakendur úr hópi sálfræðinga og félagsfræð- inga. Það er mín skoðun að þarna hefðu þjónandi prestar einnig átt heima. Ég þykist tala af reynslu þegar ég segi að bæði læknar og prestar þurfi þess með að innan- gengt sé milli þessara stétta og þá ekki síst að samvinna sé milli presta og geðlækna. Ég veit að sumir læknaskólar búa kandídata undir slíka samvinnu. Mig rekur minni til þess að einn af þekktustu læknum landsins léði mér eitt sinn bók eftir prest sem fluti fyrirlestra við lækna- deild sjálfs Harvardháskóla. Dr. Jakob Jónssona ,L'ATU> SBrYt pU SMIR ÞETTA EKXI ,SP/KI." Víkverji skrifar Ikönriun Borgarskipulags á við- horfum íbúa Árbæjar- og Breið- holtshverfa til skipulags hverfanna kemur ýmislegt forvitnilegt fram. Meðal annars að 91% svarenda í könnuninni átti húsnæðið sem þeir bjuggu í, en tæplega 9% voru leigj- endur. í greinargerð með niðurstöð- um segir að þessar tölur bendi til þess að algengara sé að fólk í nýrri hverfum borgarinnar búi í sínu eig- in húsnæði, en fólk í eldri hverfun- um. Eldri kannanir áætla að 80-85% íbúa í Reykjavík búi í eigin húsnæði. íbúðir svarenda voru mjög mis- stórar. Meðalíbúðin var fjögur herbergi og 108 fermetrar að stærð. Minnsta íbúðin var 35 fermetrar, en sú stærsta fjórtán sinnum stærri, eða 488 fermetrar. Þá kemur einn- ig fram að 1,2 bifreiðir voru á heimili svarenda að meðaltali. H in framsækna Stöð 2 hélt upp á eins árs afmælið með því meðal annars að byrja sýningar á eldgamalli þáttaröð um „þá vamm- lausu" (á amerísku „The Untouch- ables"). Ríkissjónvarpinu er hér með bent á að tryggja sér sýningar- rétt á þáttunum um þá Bonanza- feðga, sem einnig voru sýndir í Kanasjónvarpinu fyrir margt löngu. Víkverji ábyrgist þó ekki mikla „horfun". Að síðustu grípur Víkverji niður í tvær fréttir í blaðinu Feyki, sem gefið er út á Sauðárkróki. Annars vegar segir frá því að tófa hafi orðið fyrir bfl skammt frá Siglufirði fyrir nokkru. Segir í frétt- inni að ökuljós bifreiðarinnar hafi ruglað rebba, mórauðan hvolp frá í vor, í ríminu og að óvenju klaufa- leg viðbrögð og reynsluleysi hafi orðið honum að fjörtjóni. í blaðinu segir að ekki sé nýlunda að tófur séu á kreiki á þessum stöðum, en ekki sé vitað til þess, að þær hafi orðið fyrir bflum til þessa þó stund- um hafi litlu munað. Hins vegar segir frá veiðiferð nokkurra siglingafræðinemenda Reykjaskóla. „Vitjað var um sjö netatrossur og krabbagildrur. Nokkrir krabbar höfðu gengið í gildrurnar en ekki bólaði á nokkrum fiski er farið var að draga netin. Drógu menn nú langa hríð án þess að verða varir. Þegar aðeins tvö net voru eftir af trossunni sáu skip- verjar hins vegar glytta í risafisk. Að sögn viðmælenda Feykis brá mönnum mjög og voru um hrið all skiptar skoðanir á þvS hvaða fyrir- bæri væri þarna á ferðinni. Hugsuðu sumir að þetta væri „plastfiskur" en aðrir töldu senni- legast að þetta væri hrefna. Einn bátsverja, lítt vanur sjósókn, stóð í þeirri trú lengi vel að ýsa liti svona út. Honum misheyrðist þegar skip- stjórnarmenn sögðu nemendum að þeir hefðu veitt hm'sukálf síðan í sumar."

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.