Morgunblaðið - 06.11.1994, Blaðsíða 26

,26 SUNNUDAGUR 6. NÓVEMBER 1994
MORGUNBLAÐIÐ
MINIMINGAR
JÓNP. EINARSSON
+ Jón Pétursson
Einarsson var
fæddur á Reynivöll-
um í Vestmannaeyj-
um hinn 27. septem-
ber 1914. Hann lést
á öldrunardeild
Landspítalans 29.
október síðastlið-
inn. Jón var sonur
hjónanna Einars
Einarssonar (f. 17.
ágúst 1877, d. 8.
febrúar 1925) frá
Reynivöllum í Suð-
ursveit og Oktavíu
Kristínu Péturs-
dóttur (f. 31. desember 1886,
d. 12. desember 1944) frá Þór-
laugargerði í Vestmannaeyj-
um. Jón átti þrjú systkini sem
öll eru látin, Lydiu, sem lést
innan eins árs, Lydiu Aniku,
d. 1969, og Emil sem lést
tveggja ára. Jón stundaði sjó-
mennsku á ýmsum togurum og
bátum fyrstu starfs-
árin en frá 1940
starfaði hann sem
bílstjóri á vörubíl-
um, langferðabílum
eða leigubílum sem
varð aðalstarf hans
út starfsævina. Jón
kvæntist eftirlifandi
konu sinni, Sigfríði
Georgsdóttur frá
Brekku í Ytri-Njarð-
víkum, hinn 2. mars
1940 og bjuggu þau
alla tíð í Reykjavík,
fyrst á Skothúsveg-
inum og frá 1956 á
Bústaðaveginum. .Börn þeirra
eru Ottó Einar, Örn Snævar,
Baldur, Sigfríður (d. 8. febrúar
1991), Jón, Pétur, Laufey,
Emilía Guðrún, Olafur og
Ragnar, en alls eru afkomend-
ur þeirra hjóna 52 talsins. Ut-
för Jóns fer fram frá Bústaða-
kirkju á morgun.
Kveðja frá dóttur
MIG setur hljóða á þessari stund
sem skilur okkur að í þessari jarð-
vist, sú stund var okkur báðum
eðlileg og friðsæl. Pabbi minn, það
er svo margs að minnast að tæki
heila bók ef vel ætti að vera, öll
ferðalögin ár eftir ár með okkur
krakkana. En ég læt nægja að
þakka þér, elsku pabbi, fyrri það
að þú varst alltaf til staðar þegar
á þurfti að halda, hvenær sem var
og hvar sem var, ef erfiðleikar voru
þá voru þín huggunarorð: Það birt-
ir öll él upp um síðir. Og þau orð
hef ég haft að leiðarljósi, maður
uppsker alltaf eins og maður sáir.
Pabbi, þú varst vitsmunavera
-skrefí á undan okkur öllum. Það
var gott að eiga þig sem föður.
Kveðja,
Laufey.
Vertu ávallt sannur, sagði afí oft
við mig þegar við vorum að spjalla
saman um lífsins mál. Þessi orð
segja kannski meira en allt annað
um það hvernig afí leit á tilveruna
og lífíð í kringum sig. Nú að leiðar-
lokum hjá afa langar mig til að
minnast hans í nokkrum orðum.
Síðustu 15 árin hef ég átt þess
kost að koma í mat í hádeginu til
afa og ömmu á Bústaðavegi. Þar
bar oft margt fróðlegt á góma og
.alltaf var gaman að heyra sögurnar
um afa frá því í byijun aldarinnar.
Á árunum fyrir tvítugt eyddi hann
miklum tíma í starfí með KFUM
og séra Friðriki Friðikssyni, sem
hann hafði miklar mætur á síðan
og vitnaði oft til. Afí stundaði einn-
ig knattspyrnu á þessum árum og
var í fyrsta íslandsmeistaraliði sem
Valur eignaðist í yngri flokkunum.
Eins og þeir vissu sem þekktu
afa þá var hann alltaf tilbúinn að
takast á við þau verkefni sem lágu
fyrir hveiju sinni, hjá honum voru
erfíðleikamir bara til að yfírstíga
þá. Sem dæmi um það var að þeg-
ar Hekla gaus árið 1947 og afi var
formaður Litla ferðafélagsins hafði
hann frumkvæði að hreinsun Fljóts-
hlíðarinnar með þvf að kalla saman
hóp manna til að hreinsa garðinn
í Múlakoti og túnin þar í kring.
Aftur á móti hafði afí aðra hlið
á sér en það var hvað hann var
barnelskur. Því fengum við barna-
börnin að kynnast, m.a. var hann
alltaf tilbúinn að spila við okkur á
spil eða liðsinna okkur á einhvem
hátt þó hann hefði nóg að gera.
Afi var mikill ferðagarpur, því fékk
ég að kynnast óbeint, því þegar við
systkinin ferðuðumst með pabba og
mömmu um landið fórum við ekki
framhjá þeim dal, fjalli, læk eða
bóndabæ að pabbi kynni ekki ein-
hver deili á því og þegar ég spurði
af hveiju hann væri svona vel að
sér sagðist hann hafa farið þetta
margoft og alltaf hafí þess verið
krafist af afa að leggja öll nöfn á
minnið á leiðinni um landið.
Elsku Fríða amma. Ég á enga
ósk heitari en að góður guð fái
mildað sorgina sem fylgir þegar
ástvinur fellur frá eftir 60 ára sam-
leið og guð gefi þér styrk og trú
til að beijast við erfíð veikindi og
fá sigur í þeirri baráttu á næstu
vikum og mánuðum. Ég veit að ég
á eftir að koma við í hádeginu hjá
þér næstu 15 árin eins og ég hef
gert þau 15 síðustu. Blessuð sé
minning Jóns Péturssonar Einars-
sonar.
Jason Kristinn og
Bjamey Sonja.
Við segjum brottför élsku afi, því
við trúum að þessi tímamót séu
upphaf ferðar á vit nýrra ævintýra,
ferðar sem þó bar svo brátt að, að
eigi gafst tími fyrir kveðjur. Okkur
langar að þakka þér fyrir að hafa
fyllt líf okkar af hlátri og gleði. Afi
á Bústó var alls staðar hrókur alls
fagnaðar og ávallt léttur í lund.
Hann varðveitti saklausa leikgleði
barnsins í hjarta sínu alla tíð og
við fengum notið í ríkum mæli í
okkar uppvexti. Hann var fyrstur
til að kenna okkur nýja leiki, senda
okkur með ævintýri inn í nóttina í
þau skipti sem við deildum sumar-
bústaðaferðunum með honum —
hann breytti tárunum í bros. Við
nutum frásagnargleði hans einnig
á ófáum ferðum um landið, þar sem
við ferðuðumst með honum um álfa-
lönd, heyrðum um fornar valkyijur
+
Hugheílar þakkir til allra er sýndu okkur samúð og hlýhug við
andlát og jarðarför ástkærs eiginmanns, föður, afa og langafa,
VALDIMARS PÉTURSSONAR
bakarameistara,
Heiðarbraut 1,
Blönduósi.
Kærar þakkir fyrir blóm og allar aðrar minningargjafir.
Guð blessi ykkur öll.
Anna María Sigurbjörnsdóttir,
Steingrímur Reynir Valdimarsson, Inga Sigurpálsdóttir,
Halla Björg Valdimarsdóttir, Ronald L. Smith,
Gunnbjörn Valdimarsson,
Gunnar Valdimar Valdimarsson,
barnabörn og barnabarnabörn.
______________________________________________________________
INGIBJORG
PÁLSDÓTIR
og víkinga og á meðan við bruddum
bijóstsykur sá hann alltaf um að
hugur okkar var fanginn og maginn
mettur. Á milli stoppaði hann bílinn
til að við fengjum tækifæri til að
teygja úr fótunum og tina flöskur
upp úr vegkantinum.
Það er erfitt að kveðja afa á al-
varlegum nótum, þar sem hverri
hugsun og minningu fylgir bros.
Hann skilur eftir dýrmæta gjöf í
hjarta okkar, minningar fullar af
hlátri og hlýju, en á sama tíma,
elsku amma, hryggjumst við yfir
þínum mikla missi.
Góða ferð, elsku afí, þangað til
við sjáumst næst.
Sveinbjörn, Einar, Sigríður,
Simon, Kristbjörg, Hulda,
Snorri, Jón Pétur og Trausti.
Mig langar að kveðja Nonna,
yndislegan vin og frænda á sorgar-
stund, þegar hann hverfur frá okk-
ur úr þessum jarðneska heimi. Allt
frá því að ég var barn og fram á
síðasta dag gat ég alltaf leitað til
Nonna um lausn minna mála, hver
sem þau voru. Alltaf fékk ég þann
stuðning sem best var á kosið, svar-
ið var alltaf já. Mér fannst ég alla
tíð vera sem ein af fjölskyldunni
hans Nonna og hennar Fríðu og ef
fjölskyldan fór í ferðalag eða eitt-
hvað skemmtilegt var að gerast,
þá var ég tekin með. Nonni var
mér miklu meira en bara frændi,
hann reyndist mér sem besti faðir,
en nú skilja leiðir um sinn.
Kallið er komið,
komin er nú stundin,
vinaskilnaðar viðkvæm stund.
Vinimir kveðja
vininn sinn látna,
er sefur hér hinn síðsta blund.
Far þú I friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(V. Briem.)
Elsku Fríða, þakka þér og Nonna
fyrir allt sem þið hafíð gefið mér
af ást og hlýju. Ég sendi þér og
ástvinum þínum innilegustu samúð-
arkveðjur og bið Guð að blessa
ykkur öll.
Edda frænka í Grindavík.
Nú er Jón P. Einarsson allur og
farinn á vit almættisins og komið
að kveðjustund.
Það var hinn 27. september sem
ég var í áttatíu ára afmæli Jóns á
Bústaðaveginum. Það er alltaf jafn
gaman að vera með ykkur og það
var aldrei talað um að fara í heim-
sókn á Skothúsveginn eða Bústaða-
veginn, öðruvísi en að fara í heim-
sókn til Jóns og Fríðu.
Hún er sterk æskuminningin.
Það liðu ekki margir dagar í viku
að maður kæmi ekki á Skothúsveg-
inn og alltaf var tekið á móti manni
á hressan hátt. Hún er stór fjöl-
skyldan þeirra Jóns og Fríðu. Þau
áttu tíu börn, svo að það þurfti
mikla vinnu til að afla fjölskyldunni
viðurværis. í mínu barnsminni var
bíllinn alltaf tengdur nafni Jóns,
þar sem hann ók leigubíl á Hreyfli
í tugi ára og svo var hann með
sérleyfið Borgarnes-Reykjavík,
nokkurn tíma.
Þegar Jón eignaðist nýjan bíl var
það venja hans að koma heim til
okkar og bjóða í bíltúr á dross-
íunni. En á þeim tíma var þetta
stór viðburður og ánægjan mikil
að vera boðið í bíltúr. Þá var bíla-
eign manna ekki sú sama og í dag.
Svona var Jón og þessu gleymir
maður ekki.
Ég naut tilsagnar Jóns í að aka
bíl úti á vegum og bý að þeirri
góðu kennslu.
Ég vil þakka fyrir samverustund-
irnar og leiðbeiningarnar sem þú
gafst mér.
Um leið og ég með þessum fá-
tæklegu orðum kveð þig, Jón, vil
ég votta Fríðu móðursystur minni
og fjölskyldu mína dýpstu samúð.
Sigurður Már.
+ Ingibjörg Pálsdóttir fædd-
ist í Tungu í Fáskrúðsfirði
24. desember 1902. Hún lést í
Reykjavík 21. október síðastlið-
inn og fór útför hennar fram
frá Fossvogskirkju 1. nóvem-
ber.
ELSKU Ingibjörg er dáin. Þessi
ljúfa, káta kona sem kom til mín
á hveijum morgni virka daga vik-
unnar í þijú ár okkur báðum til
mikillar ánægju og uppörvunar.
Það gat verið glatt á hjalla hjá
gamla fólkinu, við spiluðum, lásum
upphátt eða í hljóði, fórum út að
labba, ef við treystum okkur, fórum
að spila vist niður í bæ, fórum
stundum að skoða og kaupa föt.
Lásum saman í Biblíunni, borðuð-
um saman, hvfldum okkur, fórum
í bað og létum snyrta á okkur hár-
ið, fórum í heimsókn hvert til ann-
ars, ófum dregla á vefstóla og pijón-
uðum. Við vorum misjafnlega mörg,
stundum ekki nógu mörg til að geta
skeggrætt um hlutina, stundum um
það sama aftur og aftur. En Ingi-
björg kom alltaf. Hún var aldrei
veik né óupplögð, eina sem henni
leiddist var aðgerðarleysið. Ingi-
björg var sérstök handavinnumann-
eskja. Ég keypti mér flauelsefni til
að sauma úr gardínur fyrir stofu-
gluggana og kveið einhver ósköp
fyrir að falda efnið. Ingibjörg sá
fyrir því, hún var miklu fljótari en
ég að falda og orðin 89 ára.
Það var fróðlegt að hlusta á Ingi-
björgu, Björn, Astu, Ólöfu, Gyðu,
Anton, Árna og mörg fleiri rabba
saman um fyrri daga og hvað at-
burðir fyrri tíma stóðu þeim ljóslif-
andi fyrir hugskotssjónum. Birna
Steingrímsdóttir, sem bjó í Drápu-
hlíð, en hafði búið á Reyðarfírði
um leið og Ingibjörg, kom í heim-
sókn og var mjög gaman að hlusta
á þær tala saman. Húsin þeirra,
Oddi og Sandhólar, stóðu hlið við
hlið í bænum og spjölluðu þær um
lífíð á Reyðarfirði í þá daga. Það
var geysileg reisn yfír þessum aust-
firsku konum, líkamshreysti þeirra
og gáfnafar var sérstakt, þær voru
svo vel máli famar, sungu vel,
höfðu fádæma góða sjón fram eftir
öllum aldri,- " gátu lesið, unnið
handavinnu og spilað á spil svo
j&itthvað sé nefnt. Ingibjörg lýsti
oft fyrir mér æskuheimili sínu,
+ Þórður Kárason fæddist í
Borgarlandi í Helgafells-
sveit á Snæfellsnesi 26. janúar
1917. Hann lést á heimili sínu
í Reykjavík 29. ágúst síðastlið-
inn og var útför hans gerð frá
Laugarneskirkju 7. september.
Hann var sonur hjónanna Kára
Magnússonar bónda í Haga á
Snæfellsnesi og konu hans,
Þórdísar Gísladóttur. Þórður
stundaði nám í héraðsskólanum
í Reykholti og síðan í Búnaðar-
skólanum á Hvanneyri. Eftir
að Þórður fluttist til Reykjavík-
ur gekk hann í lögreglulið
borgarinnar 1. febrúar 1942 og
starfaði þar í 42 ár, eða þangað
til hann lét af störfum vegna
aldurs fyrir tíu árum. Þórður
stundaði m.a. námskeið á veg-
um lögreglunnar í Englandi
árið 1947 og var skipaður varð-
sljóri 1976.
DODDI, eins og Þórður var jafnan
nefndur af vaktarfélögum sínum,
gegndi jafnan starfi sínu af sam-
viskusemi og alúð. Hann var sér-
staklega vel Iesinn f öllu er laut að
þjóðlegum fróðleik og hafði mikinn
áhuga á að ferðast, bæði innan-
lands og utan og kynnast þar ólík-
um menningarheimum. Það kom
varla fyrir að hann ræki í vörðurn-
ar ef hann var spurður, jafnvel um
Tungu í Fáskrúðsfirði, hvemig
fljótið rann sitt hvoru megin við
landið og hvernig var að alast upp
í þessum stóra systkinahópi og
stundum einangraði fljótið heimilið.
Ég er mjög þakklát almættinu
að leyfa mér að hafa starfsemi sem
veitti Ingibjörgu og fleirum gleði-
stundir á ellistundum þegar líf
mannverunnar stendur í stað eða
hrakar. Þetta fólk er svo þakklátt
öllu sem gert er fyrir það, þó okk-
ur sem þurfum stundum meira til
að geta glaðst þyki það skrítið.
Ingibjörg kvartaði aldrei undan til-
verunni. Sem betur fer er fullt af
fólki sem er með sömu lífssýn og
Ingibjörg okkar. Veröldin væri svo
auðveld og skemmtileg ef það væri
samt fleira fólk með þessa ókvart-
sömu skoðun. Það var mjög ljúft
að skreppa yfír í Mjóuhlíð 8 til
hennar enda stutt að fara og fá
hjá henni kaffísopa og meðlæti úr
fína postulínsbollastellinu hennar.
Hún var mikill höfðingi heim að
sækja og gaf manni alltaf það besta
sem hún átti.
Svo skildu leiðir okkar og ég fór
austur á land að vinna, en oft fór
ég yfír í Mjóuhlíð 8 þegar ég kom
í bæinn, því ég hugsaði oft um
hvernig Ingibjörgu vegnaði og
saknaði alltaf af og til félags-
skaparins við hana. Ingibjörg átti
afmæli á jólunum og mér og sam-
starfsstúlku minni, Brynju Gísla-
dóttur, fannst gott að geta farið
til hennar niður á Grund og fært
henni einhvetja smágjöf. Ég forð-
aðist að líta á silkiborðana sem
féllu um blómakransana á kistunni
í Fossvogskirkju til að þurfa ekki
að lesa nafnið hennar vinkonu
minnar, af því mér var um megn
að hugsa um hana látna. En allt
andrúmsloftið þennan fagra, sól-
bjarta morgun var svo létt og
hressilegt og Ingibjargarlegt að
það var ómögulegt að vera að súta,
enda maður svo heppinn að hafa
fengið að njóta návistar þessarar
elsku sæmdarkonu. Ég þakka son-
um Ingibjargar, eiginkonum þeirra
og öllum barnabörnunum fyrir
samstarfíð með mömmu og ömmu
þeirra og bið Guð að styrkja okkur
sem eftir lifum og blessa minning-
arnar um kæra Ingibjörgu.
Valgerður Þóra
Benediktsson.
hina ólíklegustu hluti. Alltaf hafði
hann rétt svör á takteinum.
Það var t.d. vaktarfélögum hans
minnisstætt þegar hann keppti fyr-
ir allmörgum árum í spurninga-
keppni Ríkisútvarpsins. Stoltir
fylgdust lögreglumenn með er hann
sló hvern keppandann af öðrum út
úr keppninni og stóð síðan uppi sem
sigurvegari að lokum. Með því sló
hann m.a. á þá fullyrðingu að menn
væru eingöngu ráðnir í lögregluna
á öðrum forsendum en vitsmunum.
í lögreglunni starfaði Doddi all-
lengi í stjórnstöðinni, þ.e. svaraði í
neyðarsímann og hafði fjarskipta-
samband við aðra lögreglumenn í
eftirliti. Einkenni þeirra samskipta
var hversu hann var fljótur til svara
ef hann var spurður eða þurfti að
gefa góð ráð. Og þrátt fyrir að
mikið gæti verið um að vera á
stundum var Doddi alltaf jafn róleg-
ur og yfirvegaður. Það var fátt sem
gat komið honum á óvart eða úr
jafnvægi. Hann hafði séð og kynnst
flestu því er laut að löggæslustarf-
inu.
Þórður Kárason var heiðursmað-
ur og traustur félagi. Um leið og
gamlir vaktarfélagar kveðja góðan
vin senda þeir eftirlifandi eiginkonu
og ættingjum innilegar samúðar-
kveðjur.
D-vaktarfélagar.
ÞÓRÐUR KÁRASON