Morgunblaðið - 07.04.1995, Blaðsíða 49

Morgunblaðið - 07.04.1995, Blaðsíða 49
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 7. APRÍL 1995 49 MINNINGAR tókst vel á móti mér, eins og þegar ég kom til þín á Ljósheima með Grétari Ingva frænda mínum þrem- ur dögum fyrir andlát þitt. Þú þekkt- ir mig strax og óskaðir mér til ham- ingju með nýja bróður minn. Þú tókst utan um hendur mínar og brostir og baðst okkur Grétar Ingva að passa okkur á bílunum er við kvöddum og fórum gangandi heim. Það yljar mér að eiga fallega mynd af okkur saman á borðinu mínu. Legg ég nú bæði líf og önd, ljúfi Jesús, í þína hönd, síðast þegar ég sofna fer sitji Guðs englar vfír mér. Farðu í Guðs friði. Arena Huld. Kristín ólst upp hjá foreldrum sínum sem bjuggu þá í Oddgeirs- hóla-Austurkoti í Flóa. Vinnusemi var mikil á æskuheimili hennar, einkum var móðir hennar fjölvirk. Kristín fór ung að ganga í öll al- geng sveitastörf, að þeirrar tíðar hætti, en þá tíðkuðust enn fráfær- ur. Hún smalaði kvíaám og mjólk- aði og vann sér þessi störf létt, eins og reyndar alla vinnu síðar, enda var hún afburða fjárglögg og létt á fæti. Þegar fjalllömbin komu heim að hausti gat hún yfirleitt sagt til hvaða móður hvert og eitt ætti. Vorið 1931 fluttist Kristín með foreldrum sínum að Grafarbakka í Hrunamannahreppi, en þau höfðu þá fest kaup á þeirri jörð og eftir það var hún kennd við þann stað, enda var dvöl hennar þar löng. Það var hlutskipti hennar sem margra annarra að leita sér atvinnu í þéttbýli og fékk hún atvinnu á matsölu í Reykjavík. En nú voru blikur á lofti. Hún veiktist hastar- lega af berklum í baki og svo var hún þungt haldin, að faðir hennar sem dvaldist í Reykjavík meðan hún var veikust, taldi vonlaust að hún næði bata. En svo fór þó, að henni var lengra lífs auðið. Sterkur lífs- vilji, meðfætt léttlyndi og læknisað- gerð gaf henni bata. Er hún gat farið að hafa fótavist fór hún austur til foreldra sinna. Ekki leið á löngu þar til hún fór að sækja félagsskap jafnaldra sinna og kynntist þá Kristófer Ingimund- arsyni, sem síðar varð eiginmaður hennar. Kristófer var lagvirkur og hagsýnn í öllum verkum. Hann rak og ók vörubíl og mun afkoma þeirra hafa verið góð. Fyrstu búskaparár sín voru þau í Reykjavík og þar fæddust fyrstu börnin. En 1944 flytjast þau að Grafarbakka og tóku við búi foreldra Kristínar. Bú Jóns var aldrei mjög stórt en ágætlega arðgæft, enda var hann manna lagnastur að umgangast bú'fé og hafa af því arð. Og nú var Kristín komin á starfssvið, sem hentaði henni vel. Ung vandist hún útivinnu og að sinna búfé og mun það alla tíð hafa verið óskastarf hennar. Vann hún við heyvinnu, fór í fjós og fjárhús og fylgdist vel með líðan búfénaðarins. Kristófer hélt áfram vörubílaakstri eftir að þau fluttu austur og jók það þörf fyrir að hún fylgdist með búrekstinum. Ekki var þó heimilishald né barnauppeldi vanrækt, enda var hún bráðdugleg, að hverju sem hún gekk. Kristófer varð snemma heilsuveill og lést árið 1975. Árið 1973 hættu þau búskap og fengu búið í hendur sonum sínum, en dvöldu áfram þar í sínu húsi. Kristín var góð heim að sækja. Veitíngar rausnarlegar og létt átti hún með að ræða við fólk. Brá hún þá oft fyrir sig hófstilltri gaman- semi. Ekki var hún dómhörð á ann- arra breytni og sjálf þurfti hún ekki að óttast annarra dóma. Ég vil svo að lokum minnast þess er ég hitti hana nokkrum dögum fyrir andlát sitt. Helsjúk átti hún þá orðið erfitt um mál, en var að venju með gleði- bragði og reyndi í vanmætti sínum að slá á gaman. Lífsgleði hennar og kjarkur entust henni til bana- dægurs. Niðjum hennar og vandafólki votta ég samúð. Olafur Arnason. GUÐRUNM. GUÐMUNDSDÓTTIR + Guðrún Mjöll Guðmundsdótt- ir frá Króki í Grafn- ingi fæddist á Nesjavöllum í Grafningi hinn 17. september 1923. Hún lést í Borgar- spítalanum 29. mars síðastliðinn. Foreldrar hennar eru Guðmundur Jó- hannesson frá Ey- vík í Grímsnesi, fyrrv. bóndi í Króki í Grafningi, f. 12.10. 1897 og Guðrún Sæmundsdóttir, f. 7.08. 1904, d. 17.06.1987. Guðrún Mjöll var næstelst átta systkina. Þau eru Egill, Áslaug Fjóla, Jóhannes Þórólfur, Sæunn, Jóhanna, Elfa Sonja og Erlingur Þór. Elsta barn Guðrúnar Mjallar er Jó- hannes Jóhannsson, f. 28.08. 1949, giftur Helgu Thoroddsen og eiga þau fimm börn. Guðrún giftist Hallbirni Kristins- syni frá Eyvindar- stöðum í Vopnafirði og átti með honum fjögur bðrn. Þau slitu samvistir. Börn þeirra eru: Guðrún Björk, f. 13.12. 1957, gift Helga Gústafssyni, þau eiga þrjú börn; Kristín Björg, f. 10.04. 1959, gift Kristni Gústafssyni, þau eiga tvo börn; Guðmundur Viðar, f. 10.06. 1961, hann lést af slysförum 23.11. 1963; Guðmundur Viðar, f. 12.03. 1965, ógiftur. Lengst af bjó Guðrún á Selfossi, en liin síðari ár í Ljósheimum 20. Út- för hennar fer fram frá Lága- fellskirkju í dag og hefst at- höfnin kl. 13.30. í dag kveðjum við móður mína sem nú hefur fengið hvíldina eftir erfiða baráttu við illvígan sjúkdóm. Móðir mín ólst upp í stórum systk- inahópi átta barna og var hún önn- ur í röðinni. Þurfti hún því snemma að taka til hendinni, gæta systkina sinna og vinna hver þau verk er hún réð við. Voru útiverkin henni leikur einn en inniverkin mun erfið- ari viðureignar. „Harsl í basli puð í basli," var hún vön að segja, en annars fannst henni hefðbundin kvenmannsverk aldrei vera metin að verðleikum. Mamma var ósköp bóngóð manneskja og hefur systir hennar Sæunn sagt mér að ekki hafi neitt verið til sem hún neitaði þeim systkinunum um ef þau báðu hana um að hjálpa sér eða gera fyrir sig. Lífið hefur ekki alltaf leikið við móður mína. Hún lenti í bílslysi 1962 sem gjörbreytti lífi hennar. Átti hún þá fjögur börn, Jóhann- es, 13 ára, sem ólst upp hjá föð- urömmu sinni og afa á Háteigs- veginum, Guðrúnu, 4 ára, en hún fór til að byrja með til ömmu í Ljósheimum, og mig, 2 ára, sem var send á Vopnafjörð til föður- systur minnar, Sigrúnar, og svo litli drengurinn hennar, Guðmund- ur, 1 árs gamall, sem var sendur á Seyðisfjörð til Beggu frænku en varð þar fyrir bíl 1963. Slysið fór mjög illa með hana en tveimur árum síðar tók hún Guðrúnu aftur til sín staðráðin í að halda áfram eðlilegu lífi með föður mínum Hallbirni og 1965 eignuðust þau annan dreng og skírðu hann Guð- mund. Mamma var snillingur í að leyna fötlun sinni og taldi hún sig færa í flestan sjó. Þ6 svo að ég hafi ekki alist upp hjá henni þá á ég þó nokkrar minningar frá því er ég fékk að heimsækja hana sem barn. Mér er minnisstætt hvað hún bar mikla virðingu fyrir öllu lífi og ef skordýr eða fluga varð á vegi okkar þá átti ég að taka það upp og setja það út fyrir. Einnig hvernig hún tók alltaf upp hansk- ann fyrir þá er minna máttu sin í lífinu og veitti þeim jafnvel fæði og húsaskjól. Móðir mín byrjaði að veikjast í lok september árið 1993. Aldrei kvartaði hún né barmaði sér þó hún hafi örugglega oft haft ástæðu til, nei, hún hló og sá bara spaugilegu hliðina á sjálfri sér og sagðist ætla að hugsa þetta úr sér. Ég er þakklát fyrir þær góðu stundir er við áttum og hvað við nutum þess að fara saman „á morgni lífsins" austur í Grafning í réttir eða sumarbústaðinn, þó svo hún væri komin í hjólastól. Mamma var líka hagmælt, hún orti t.d. yís- ur um stúlkurnar á Grensási, hversu hjálplegar þær væru. Mig langar að enda þessa grein á Ijóði sem hún gaf mér í afmælisgjöf er ég varð tvítug. Kristín litla kær ert þú visku björt með rjóðar kinnar vafin kærleik von og trú vonarstjarna móður þinnar. Gengur klára götu spor gullbaug sólin hlýja tuttugu árin tinast í vor byrja tíma nýja. Krístín Björg. Guðrún tengdamóðir mín var ósérhlífin og iðjusöm, kunni vel til verka og gaf bræðrum sínum ekk- ert eftir í bústörfunum. Var stund- um um hana sagt að hún hefði átt að fæðast sem karlmaður, -þar sem hún var svo líkamlega hraust og sterk. Til merkis um það, dettur mér í hug atburður sem eldri dóttir mín upplifði á menntaskólaárunum sín- um, en þá var hún með tveimur skólasystrum á gangi í Reykjavík og hittir þá fyrir ömmu sína og langafa, sem tóku hana tali og vin- konurnar biðu á meðan. Þegar sam- ræðunum var lokið segir önnur þeirra „hvaða fólk var þetta eigin- lega sem þú varst að tala við?" Ragnheiður dóttir mín svaraði afar stolt: „Þetta var bara hún amma og hann langafi að koma frá því því að rífa timbur utan af húsi." Þá var Guðrún Mjöll 66 ára og Guðmundur langafi 92 ára og geri aðrir betur. Ég átti því láni að fagna að eiga Guðrúnu fyrir tengdamóður. Hún var mjög sértakur persónuleiki, með mjög ákveðnar hugmyndir um lífið og tilveruna, mjög tilfmningarík kona og skapmikil, en jafnframt hispurslaus og laus við allt sem við nútímafólk gerum kröfur um í dag. Hún var laus við þá stjórnsemi og afskiptasemi sem tengdabörn verða stundum fyrir frá tengdaforeldrum. Eg varð aldrei fyrir slíku frá henn- ar hendi. Þegar ég hitti Guðrúnu fyrst, varð ég mjög undrandi á því hversu vel hún tók mér, en ég var tveggja barna móðir áður en ástir tókust með mér og Jóhannesi frumburði hennar og föður hans Jóhanni Á. Jóhannessyni. Að hennar dómi skipti slíkt ekki máli og ég var henni afar þakklát fyrir það hve einlæg hún var í við- móti við mig strax í byrjun. Ég tók þegar eftir því hve sér- stök hún var, hún hafði lent í hræði- legu bílslysi níu árum áður og þá hafði henni ekki verið hugað líf. Eftir það var jafnvægistaugin nokk- uð skert, þannig að hún átti til að slaga örlítið. Guðrún sagði mér frá því, að oftar en einu sinni hefði hún verið tekin fyrir ölvun við akstur, því einhver hafði séð til hennar „slangra" inn í bílinn, en Guðrún var algjör reglumanneskja, svo að hún henti oft grín að þessu „slangri" sínu. Hún var mikil kvenréttindakona í sér og fannst fyrir neðan allar hellur hvernig störf kvenna í þjóðfé- laginu hafa verið misvirt í launum og hún undraðist stórum hin lágu laun í þágu umönnunar og uppeldis. Hún byggði sér sumarhús á landi sínu í Grafningi fyrir nokkrum árum. Bernskustöðvarnar voru henni ætíð mjög hugleiknar og þarna var hennar unaðsreitur. Þegar hún veiktist, var það hennar æðsta ósk, að láta sér batna sem fyrst svo hún gæti farið „austur í bústað" og dvalið þar íangdvölum, sem því miður varð ekki af. Guðrún greindist með bein- krabbamein í byrjun síðasta árs og gekk í gegnum afar erfíða sjúk- dómslegu, en hún æðraðist ekki, og ekki var hún að sýta örlög sín, nei, hún sagðist nú ekki hafa yfír- neinu að kvarta, hún lægi í hlýju og góðu rúmi, fengi góðan mat og væri með fallegt útsýni yfir Foss- voginn. „Yfir hverju ætti svo sem að kvarta?" varð þessari sárkvöldu mannéskju að orði við mig. Þegar komið er að kveðjustund sækja minningarnar á og Guðrúnu Mjöll er fyrir það að þakka, að ein- ungis skemmtilegar og góðar minn- ingar lifa í hugarheimi mínum um okkar samskipti. Far þú í friði, friður Guðs þig blessi, hafðu þökk fyrir allt og allt. Gekkst þú með Guði, Guð þér nú fylgi, hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt. (V. Briem.) Helga Thoroddsen. Kveðja frá föður. Friður og gleði fylgi þér framtíðarlífs á vegi fagra kveðju þú færð frá mér á friðarins morgundegi. GJ. Guðmundur Jóhannesson, fyrrum bóndf, Króki, Grafningi. Unna frænka, eins og hún hefur verið kölluð innan fjölskyldunnar, hefur fengið hvíld frá erfiðum veik- indum. Fyrstu minningar mínar um hana eru frá því þegar ég var barn og missti nöfnu mína. Meðan for~- eldrar mínir voru við jarðarförina gætti Unna okkar systranna. At- höfninni var útvarpað. í sorgum mínum sagði hún mér að nú væri Jóhanna farin þangað sem birtan og kærleikurinn skín hæst, þar sem öllum líður vel. Mikið fannst mér gott að heyra þetta þá og nú vona ég að hún sé gengin sama veg. Lífið fór ekki alltaf mjúkum hönd- um um hana frænku mína. Hún lenti í hörmulegu bílslysi, ung móð- ir, sem breytti öllu lífi hennar og bar hún þess merki alla tíð. En hún hélt gleði sinni og ótrú- legum krafti. Henni þótti gaman að spjalla og velta fyrir sér lífsspek- inni. Hún var mikið náttúrubarn sem sá' fegurðina í lífinu, jafnvel þar sem aðrir komu ekki auga á hana, og bar virðingu fyrir öllu sem lifír, eins og litlu fuglunum, þeim átti að hleypa frjálsum út um gluggann. Eg kveð yndislega frænku með erindum um vorið sem hún unni svo heitt: • Ég vaknaði snemma og frjálsari en fyr, og fagnandi vorinu stökk ég á dyr, og unað og gleði ég alls staðar sá, og aldrei var fegra að lifa en þá, því geislarnir dönsuðu um sveitir og sæ, það var söngur í lofti, ilmur í blæ. Það var morgunn í maí. Allt vitnaði um skaparans veldi og dýrð. ÖU veröldin fagnaði - endurskírð, og helgaði vorinu ljóð sitt og lag og lofsöng hinn blessaða hátíðisdag, og geislarnir dönsuðu um sveitir og sæ. Það var söngur í lofti, ilmur í blæ. Það var morgunn í maí. (Davíð Stefánsson.) Ég og fjölskylda mín vottum hennar nánustu innilega samúð okkar. Blessuð sé minning henn- ar. Jóhanna Laufey Ólafsdóttir. + Móðir mín og tengdamóðir, GUÐRÚN BENEDIKTSDÓTTIR, andaðist á Hrafnistu, Reykjavík, 6. apríl. Björg Ragnarsdóttir, Einar Jónsson. + Eiginmaður minn, ÁGÚST KRISTJÁNSSON, Stóragerði 14, andaðist á Dropiaugastöðum miðvikudaginn 5. apríl. Hulda Pálsdóttir. + Móðir okkar, tengdamóðir, amma og langamma, GUÐRÍÐUR HREINSDÓTTIR, Seljahlíð, lést 4. apríl sl. Hún verður jarðsungin frá Seljakirkju miðvikudaginn 12. apríl kl. 13.30. Jón Frímansson, Aðalheiður Jónsdóttir, Hreinn Frímansson, Birgit Helland, barnabörn og barnabamabörn. + Ástkaer móðir okkar, tengdamóðir og amma, GUÐRÚN JÓNSDÓTTIR, Hlíðargerði 24, Reykjavík, lést 24. mars. Útförin hefur farið fram í kyrrþey. Þökkum hlýhug og samúð. Sigrún Sverrisdóttir, Marteinn Sverrisson, Hrefna Kjartansdottir og barnabörn.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.