Morgunblaðið - 06.12.1997, Síða 56

. 56 LAUGARDAGUR 6. DESEMBER 1997
MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ
+ Brynhildur
Magnúsdóttir
fæddist á Selfossi
15. október 1979,
en bjó allan sinn
aldur á Oddgeirs-
hólum í Hraungerð-
ishreppi. Hún lést á
deild 11-E á Land-
spítalanum 26. nóv-
ember síðastliðinn.
Foreldrar hennar
eru Magnús Guð-
^ mundsson, f. 7. nóv-
ember 1951, og
Margrét Einars-
dóttir, f. 16. mars
1951, búa þau á Oddgeirshól-
um. Foreldrar Magnúsar eru
Guðmundur Árnason og Ilse
Arnason, búsett á Oddgeirshól-
um. Foreldrar Margrétar eru
Einar Guðni Guðjónsson, dáinn
í dag kveðjum við þig ástkæra
systir.
í huga okkar geymast yndislegar
perlur, skærar og bjartar minningar
um stundirnar með þér. Eins og
'* þegar við systurnar þrjár fórum með
Perlu í nestisferð inn í Einbúa. Þar
notuðum við tækifærið og fórum í
langstökk og dugði ekkert annað en
að raka sandinn og mæla stökkin.
Þegar röðin kom að þér að raka vildi
svo illilega til að þú misstir hrífuna
í hausinn á Elínu. Og þegar við
hraustmennin miklu ákváðum að
byggja brú yfir skurðinn í stóðhesta-
girðingunni en skorti nægilega
tækniþekkingu til þess og því varð
fína brúin okkar að fínni stíflu.
Manstu allar sumarbústaða-ferðirn-
ar með Auðbjörgu og Kristínu þar
sem margt var brallað, meðal ann-
ars: merktar ljósakrónur í Vík, sagð-
ar draugasögur, búin til útvarpsleik-
rit, farið í bamamorðingjaleik, stolið
símtólum og spilakassar tæmdir.
Ekki má gleyma útreiðatúrunum og
þegar við systurnar þijár og Brynd-
ís Vala fórum ríðandi til Höllu og
villtumst nærri því í þokunni sem
reyndist bara vera dalalæða. Þegar
við hjóluðum hringinn til Höllu og
mamma varð að koma á Land Ro-
vernum með kerru og sækja okkur
því að við vorum búnar að veiða svo
mikið af hornsílum í fötur. Og þegar
við vorum í reiðskólanum og reið-
skólahrossin sluppu út í Stóru-
1 Reykja-haga og við eltum þau útum
alit enda tókst það að lokum. Allar
íþróttaæfíngarnar í Einbúa sem við
fórum á, helst ríðandi og þá þýddi
nú ekkert annað en að fylgja Öllu
og Höllu af stað heim og helst að
hleypa alla leið.
Allar íþróttaæfingamar í Þing-
borg á veturna og seinna handbolta-
æfíngarnar á Selfossi. Og þegar við
„myndar-heimasætumar" bökuðum
pönnukökurnar sem voru svo vondar
að hundurinn leit ekki við þeim og
snúðana sem festust við plötuna.
Þegar kettlingarnir okkar voru
svæfðir og við grétum heila nótt.
Hvað þú varst þolinmóð við hann
Tígul þinn, sama hvað gekk á, enda
J* var hann ekki auðveldur í tamningu,
reyndist þér síðan mjög vel bæði sem
reiðhestur, íjallhestur og keppnis-
hestur. Hvað þú gladdist yfír sigrum,
bæði þínum og annarra. Hvað þið
Pétur bulluðuð mikið á fjalli. En síð-
an varðstu veik og þrátt fyrir veik-
indin komstu til okkar upp í Hóla-
skóg í sumar þegar við gistum þar
í eina nótt í hestaferðalaginu okkar.
Hvað þú hélst áfram að vera með í
ungmennafélaginu, vinna í sjopp-
unni fyrir það og mæta í skólann
þrátt fyrir allt. Þetta stríð var erfitt
en þú barðist vel og gafst aldrei upp
* vonina.
Elsku Brynhildur, við kveðjum þig
núna en minningin um þig mun lifa
með okkur sem dýrasti fjársjóður
um ókomna tíð og vonandi tekur þú
á móti okkur þegar okkar tími kem-
ur.
Við viljum þakka öllum þeim sem
styrkt hafa okkur og sýnt vináttu
1l* sína á þessu erfíðu tímum, ekki síst
1982, og Brynhild
Stefánsdóttir, bú-
sett á Selfossi.
Systkini Brynhildar
eru Harpa, fædd 20.
apríl 1978, Elín,
fædd 18. mars 1981,
og Einar, fæddur
22. september 1986.
Brynhildur var
nemandi í Fjöl-
brautaskóia Suður-
lands, á 5. önn á
málabraut og starf-
aði í Vöruhúsi KÁ í
sumarvinnu 1994
og 1995 og með
námi á veturna en sumarið 1996
var Brynhildur að vinna á
hestabúgarði í Þýskalandi.
Utför Brynhildar fer fram
frá Selfosskirkju i dag og hefst
athöfnin klukkan 13.80.
starfsfólki á deild 11E á Landspítal-
anum.
Þínar systur,
Harpa og Elín.
Elsku Binna. Núna ætla ég að
kveðja þig í síðasta sinn, stóra syst-
ir. Mig langar til að þakka þér í
nokkrum orðum fyrir allt það sem
þú hefur gert fyrir mig.
Manstu þegar ég týndi ístaðinu
mínu og við og pabbi fórum að leita
að því en ég datt af baki og hand-
leggsbrotnaði?
Manstu allar beijaferðirnar sem
við fórum í út á Svörtu-Steina, við
allir krakkarnir? Þegar þú kenndir
mér á háu og lágu gírana og á tölv-
una?
Besta Binna, takk fyrir allar góðu
stundirnar með þér.
Hvert örstutt spor var auðnuspor með þér.
Hvert andartak er tafðir þú hjá mér
var sólskinsstund og sæludraumur hár,
minn sáttmáli við Guð í þúsund ár.
Hvað jafnast á við andardráttinn þinn?
Hve öll sú gleði er fyr naut hugur minn
er orðin hljómlaus utangátta og tóm
hjá undrinu að heyra þennan róm.
Hvíldu í friði.
Þinn litli bróðir,
Einar.
Einn er sá sem gengur um með
sigðina sína bitru og nemur á brott
með sér hvern þann sem ekki fær
lengur staðist hretviðri þessa jarð-
lífs. Flytur hann með sér þangað sem
útsýni víkkar til allra átta og fegurð
og hamingja ráða ríkjum. Fyrrum
farnir félagar fagna návistum hins
nýkomna. Bjóða hann heilshugar
velkominn í sín nýju heimkynni á
framlífshnettinum fagra. Allar hinar
hugljúfu minningar úr fortíðinni
flæða um víddir hugans. Hvert ein-
asta lífsbrot samvista okkar blossar
upp í huganum. Hvernig við Iékum
okkur saman hjá ömmu sem börn
og hve gaman mér þótti að koma í
sveitina til ykkar.
í hugskoti mínu lifir minning um
hjartahlýja, fagra og hugrakka
stúlku sem barðist hetjulega gegn
skæðum sjúkdómi og lét ekki bugast
þótt illa horfði. Minning sem yljar
mér um hjartarætur. Ég vil af heilum
hug óska þér hins besta á för þinni
um óravíddir eilífðarinnar og þakka
þær samverustundir sem við áttum.
Foreldrum þínum, systrum, bróður,
vinum og vandamönnum votta ég
samúð mína og stuðning.
Þinn frændi og vinur,
Ingi Þór.
Nú ertu leidd, mín ijúfa,
lystigarð drottins í,
þar áttu hvíld að hafa
hörmunga og rauna fri;
við guð þú mátt nú mæla,
miklu fegri en sól
unan og eilíf sæla
er þín hjá lambsins stól.
(Hallgr. Péturss.)
í hugann renna fram óteljandi
minningarbrot um þig, Brynhildur,
svo unga, fallega og kraftmikla sem
framtíðin brosti við. Þig sem part
af fjölskyldunni í Oddgeirshólum,
fólkinu okkar í sveitinni. Þig ný-
fædda, svo undursmáa og fallega
með brúnu augun og dökka hárið.
Litlu systur hennar Hörpu sem var
á öðru ári þegar þú komst í heim-
inn. En litlir verða fljótt stórir og
ekki leið á löngu þar til þú varðst
bústin og pattaraleg stóra systir
hennar Elínar sem kom í heiminn
þegar þú varst á öðru ári. Mikið var
gaman að eiga ykkur að frænkum,
svona þijár líkar en samt ólíkar.
Samrýndar en þó sjálfstæðar. Og
þegar Einar litli fæddist, þegar þú
varst að verða sjö, var fjölskyldan
loks orðin fullmótuð. „Fjögur börn
er skammturinn," sagði hún mamma
þín. Minningarnar um þig í bernsku
að ieik með systkinum þínum heima
í Oddgeirshólum. Þig í heimsókn hjá
ömmu á Víðivöllunum. Þig að hjálpa
til við búskapinn. Þig í útreiðartúr
eða að klæða þig upp fyrir ballferð.
Þig með þína ljúfu lund og brosið
þitt blíða. Já, minningarnar góðu
verma sáran huga.
Elsku Brynhildur, hugur okkar
hefur verið hjá þér í veikindum þín-
um og höfum við dáðst að kjarki
þínum og óbilandi trú á bata og
hvernig fjölskyldan þín hefur óbug-
andi staðið sterk með þér í gegnum
þessi erfiðu veikindi. En dauðinn
sigraði lífið og í dag kveðjum við
þig hinstu kveðju. Far þú í guðs friði.
Elsku Magga og Maggi, Harpa,
Elín og Einar, Ilse amma, Gummi
afi og Brynhild amma, guð gefí ykk-
ur styrk á þessari stundu.
Maríanna og Jón.
Vertu sæl, vor litla, hvíta lilja,
lögð í jörð með himnafóður viíja,
leyst frá lffi nauða,
ljúf og björt í dauða
lést þú eftir litla rúmið auða.
(M. Joch.)
Elsku Brynhildur.
Nú þegar stríðinu er loksins lokið
og þú ert laus frá öllum þeim þján-
ingum og kvíða sem því fylgdu, þá
verður okkur orða vant. Hver er til-
gangurinn með öllu þessu? Við verð-
um að trúa að hann sé einhver.
Eitt er víst, að þú gafst okkur
öllum mikið þá stuttu stund sem við
máttum njóta samvista við þig og
fyrir það viljum við þakka.
Alltaf var líf og fjör í kringum
Brynhildi og naut hún þess að eiga
góðan systkinahóp. Reyndar var
auðvelt að hugsa sér systurnar sem
þríbura, sérstaklega þegar þær voru
litlar, alltaf þijár saman.
Brynhildur var minnst og fíngerð-
ust í hópnum, en hún gaf ekkert
eftir í áhuga og dugnaði, hvað sem
hún tók sér fyrir hendur. Metnaðar-
full var hún og kjörkuð og aflaði sér
vinsælda hvar sem hún kom.
Hestamennskan var henni í blóð
borin og var hún ótrúlega lítil þegar
hún var orðin einfær á fjörviljugum
hestum.
Fyrir um það bil einu ári lék allt
í lyndi. Brynhildur stundaði skólann
af krafti og vann í Vöruhúsi KÁ á
Selfossi í frítímum. Jólaundirbúning-
urinn var á fullu þegar allt í einu
dimmdi yfir. Kom þá best í Ijós kraft-
urinn og kjarkurinn sem hún bjó
yfir þegar hún varð að beijast við
illvígan sjúkdóm og stundum trúðum
við að hún myndi bera sigur úr být-
um, en allt kom fyrir ekki. Allan
tímann meðan hún barðist við sjúk-
dóminn stundaði hún námið af kappi,
einnig eftir að hún var svo þrotin
að kröftum að hún komst ekki í
skólann. Vinir hennar og vinkonur
hafa reynst henni einstaklega vel
og stutt hana af fremsta megni.
Viljum við senda þeim öllum, Ung-
mennafélaginu Baldri, Kvenfélagi
Hraungerðishrepps, Styrktarfélagi
krabbameinssjúkra barna og öllu
hjúkrunarfólki sem stundaði hana
þakkir fyrir ómetanlegan stuðning
og hjálp. Þessir síðustu mánuðir
hafa verið okkur öllum erfiðir, fullir
af bænum, en ekkert dugði, stríðið
tapaðist.
Elsku Magga, Maggi, Harpa, Elín
og Einar. Dagarnir framundan eru
ekki bjartir og jólin verða erfið.
Megi góður guð styrkja ykkur og
hugga í þessari miklu sorg og meg-
ið þið ylja ykkur við allar góðu minn-
ingarnar.
Við kveðjum þig, elsku Brynhild-
ur, með söknuði og þakklæti fyrir
allt og allt.
Vertu sæl, vor litla Ijúfan blíða,
lof sé Guði, búin ertu’ að stríða.
Upp til sælu sala
saklaust bam án dvala.
Lærðu ung við engla Guðs að tala.
(M. Joch)
Árni, Guðrún, Angelika,
Ásgeir, Steinþór, Þuríður
og börn.
Elsku Brynhildur mín.
Ég man fyrst eftir þér þegar þú
varst í sundi með ömmu Brynhildi
nöfnu þinni. Þið systurnar þijár, já,
allar eins fannst mér. Svo stækkaðir
þú og varðst 15 ára og fórst að vinna
í KA á Selfossi með gömlu konunni
ásamt fleirum sem mér fannst
ógleymanlegt. Stundum hjólaðir þú
frá Oddgeirshólum í vinnuna, það
var sko ekkert mál. Augu þín ljóm-
uðu af lífsgleði. Svona man ég þig
og þakka þau kynni og kveð þig
með þessum erindum:
Og skín ei ljúfast ævi þeirri yfír,
sem ung á morpi lífsins staðar nemur,
og eilíflega, óháð því, sem kemur,
í æsku sinnar tipu fegurð lifir?
Sem sjálfur Drottinn mildum lófum lyki
um lífsins perlu í pllnu augnabliki.
(Tómas Guðm.)
Elsku Margrét, Magnús, Harpa,
Elín og Einar. Ég sendi ykkur inni-
legar samúðarkveðjur. Guð blessi
ykkur öll.
Sigríður Þorgeirsdóttir.
Kveðja frá Fjölbrautaskóla
Suðurlands á Selfossi
Hún Brynhildur er dáin eftir
hetjulega baráttu við erfíðan sjúk-
dóm. Ung stúlka full af lífskrafti og
vilja til að lifa lífinu, standa sig í
námi og í starfi er ekki lengur með-
al okkar, ekki lengur með okkur í
hringiðu lífsins. Enn á ný hefur nem-
andi skólans verið tekinn frá okkur
og við skiljum ekki hvers vegna.
Brynhildur hóf nám hér við skól-
ann haustið 1995 á málabraut,
ferðamálalínu. Hún stundaði námið
af dugnaði og áhuga. Tungumálin
áttu hug hennar, sérstaklega þýsk-
an, enda önnur amma hennar þýsk.
Sumarið 1996 fór hún til Þýskalands
til að efla þýskukunnáttuna og til
að stunda eitt aðaláhugamál sitt,
hestamennskuna. Hún kom tvíefld í
skólann um haustið og stóð sig mjög
vel á haustannarprófunum, sérstak-
lega í þýskunni. Stuttu eftir prófin
kenndi hún sér þess meins sem leiddi
hana til dauða. En Brynhildur gafst
ekki upp, hún stundaði nám á vor-
önn 1997 þrátt fyrir erfíða meðferð
og tók fjögur próf með góðum ár-
angri. Lífsviljinn var óbugandi. Nú
í haust hóf hún fullt nám og sótti
kennslustundir í upphafi annar en
sjúkdómurinn heijaði á og gat Bryn-
hildur ekki mætt reglulega í skólann
nema fyrstu vikurnar. Hún stundaði
námið heima, fékk verkefni heim,
fékk aðstoð frá fjölskyldu og vinum,
fékk spólur heim og hlustaði á
þýsku, frönsku og Sjálfstætt fólk.
Ekkert þýddi að spyija hana hvort
ekki væri rétt að fækka námsgrein-
um um eina eða tvær. Hún tók það
ekki í mál. Síðasta verkefninu sínu
skilaði hún 10. nóvember, daginn
sem hún fór á sjúkrahúsið í Reykja-
vík, þaðan sem hún átti ekki aftur-
kvæmt.
Saga Brynhildar er hetjusaga,
saga um óbugaðan lífsvilja, saga um
það hversu mikilvægt það er að
vinna sitt verk af áhuga og dugn-
aði. Við getum margt lært af Bryn-
hildi. Megi lífskraftur hennar og
dugnaður verða okkur til fyrirmynd-
ar og eftirbreytni.
Brynhildur er dáin, við skiljum
ekki hvers vegna.
Fýrir hönd okkar allra í Fjöl-
brautaskóla Suðurlands færi ég fjöl-
skyldu hennar okkar dýpstu samúð-
arkveðjur. Blessuð sé minning Bryn-
hildar Magnúsdóttur. Frænkur og
frændur Spóarima 16, Selfossi,

BRYNHILDUR
MAGNÚSDÓTTIR
senda einnig innilegar samúðar-
kveðjur._
Orlygur Karlsson
aðstoðarskólameistari.
Það var haustið 1995 sem ég
kynntist Brynhildi fyrst þegar hún
byijaði að æfa handbolta með 2.
flokki kvenna á Selfossi. Það fór
afskaplega lítið fyrir henni enda
engar smá skessur við að eiga, en
með dugnaði og jákvæðu viðhorfi í
garð annarra skar hún sig fljótt úr.
Bölsýni var hreinlega ekki til í henn-
ar lundarfari.
En eins og flestir vita þá fer ekki
allt eins og ætlað er og stundum
verður manneskjan að játa sig sigr-
aða þrátt fyrir harða baráttu og það
er sárt þegar um ungan og efnilegan
einstakling eins og Brynhildi er að
ræða. Það er sárt að sjá velgerða
manneskju með mikinn persónuleika
og skilning á lífinu tapa. Það er
sárt að fá ekki að sjá Brynhildi aft-
ur og það er sárt að það skuli hafa
þurft að enda svona. Ég lifði í von-
inni um að Brynhildur myndi vinna
bug á þessum illkynja sjúkdómi. Ég
hélt að ekkert fengi grandað henni
og ég dáðist að hugrekki hennar.
Þrátt fyrir mikil veikindi var hún
alltaf jákvæð og það var stutt í bros-
ið. Sérstaklega þótti mér gaman
þegar hún var með okkur handbolta-
stelpunum á landsmótinu í sumar,
svo sterk. Það er mér mjög dýrmæt-
ur tími. En minningin um Brynhildi
lifir í hjarta mínu og mun gera um
ókomna tíð. Brynhildur var gull-
moli. Það geislaði frá henni hlýju
og birtu og ljúft bros hennar fékk
hveija manneskju til að líta upp og
brosa á móti.
Kæra fjölskylda, ég votta ykkur
mína dýpstu samúð, guð styrki ykk-
ur á þessum erfiðu stundum.
Sigríður Droplaug
Jónsdóttir.
Okkur sem æfðum handbolta með
2. flokki kvenna veturinn 1995-1996
langar til að minnast Brynhildar vin-
konu okkar með gamalli bæn:
Marísonur, mér er kalt,
mjöllina af skjánum taktu,
yfir mér einnig vaktu.
Lifið bæði og lánið er valt,
ljós og skuggar vega salt,
við lágan sess á ljóstýrunni haltu.
(Höf. ók.)
Elskulega fjölskylda, við vottum
ykkur okkar dýpstu samúð. Guð
veri með ykkur.
Sólrún, Sigríður, Eva,
Kolbrún, Svava, Agnes,
Olga, Guðrún, Ásdís, Erna,
Brynja og Björk.
Hver hefði getað trúað því að
þegar ég kvaddi þig í forstofunni í
Geirakoti, áður en ég fór til Argent-
ínu að það væri í síðasta sinn sem
ég sæi þig í þessu lífi? Hefði ég vit-
að það hefði verið kvatt á allt annan
hátt. Síðan þá hafa samskipti okkar
aðeins verið bréfleiðis og fyrir mig
er mjög erfitt að átta mig á því að
þegar ég kem heim munnt þú ekki
verða þar. Ég var ekki til staðar
þegar þú háðir baráttu þína við
dauðann, sá þig aldrei neitt verulega
veika. Þetta var allt saman að byija
þegar ég fór og því er þetta allt
mjög ótrúlegt og einfaldlega fárán-
legt fyrir mig að trúa og skilja. Ég
er að hugsa hvað eiginlega hefur
hent uppi í Himnaríki sem er svo
áríðandi og mikilvægt að það þurfti
að ná í þig til að leysa málin? Ég
veit það fyrir víst að það hefur ver-
ið eitthvað svakalega mikilvægt og
ætla ég því að reyna að sætta mig
við að þín sé þörf annars staðar.
Kannski munt þú segja mér hvað
það var sem var svona mikilvægt
þegar við hittumst á ný. Það er ekk-
ert auðvelt að sætta sig við að kveðja
þig svona miklu fyrr en við báðar
áttum von á. Þú sem ert svo stór
partur af mínu stutta lífi. Nú, þegar
þú ert farin, streyma til mín allar
þessar yndislegu minningar um þig
án þess að ég fái nokkuð við það
ráðið og gefa mér hveija ástæðuna
á fætur annarri til að brosa í gegnum
tárin.
Það brutust alltaf út fagnaðarlæti