Árbók Hins íslenzka fornleifafélags - 01.01.1904, Blaðsíða 21

21
Það hefir, eftir uppdrætlinum, verið konrektorshús. Þar á mót'i varð ekki
vart neinnar tóftar fram úr norðvesturhorni skólahússtóftarinnar, en þar
er sjúkrahús á uppdrættinum. Mun mega gera ráð fyrir, að grjót þeirrar
tóftar hafi verið tekið burt áður. I skólahússtóftinni var gólfskán ákaflega
þykk, alt að 2 fetum. Neðst í henni var mikið af lim-rusli. Er vant á
að gizka hvernig á því hefir staðið. Þó má vera að limið hafi verið breitt
á gólfið, til að bæta úr gólfkulda, og af sömu ástæðu hefir gólfskánin
verið látin safnast, ef til vill Ofan til í henni var mikið af tóbakspípu-
brotum úr leiri. Þar fanst og koparl}7kkja mjög einkennileg: er hún
mynduð sem samanbej'gður viðarkvistur með 3 laufum, 2 blaðstönglastúf-
um og x blómi. Hefir það án efa verið skrautgripur. Fekk eg hann
handa forngripasafninu. — Grjótið úr efra hluta veggjanna lá ofan í tóft-
inni. Þar lá meðal steinanna járnbolti mikill, sem næst teningslagaður,
þó nokkuð aflangur og áviðflatur, og stallur er á annari hliðinni, svo
hann er nær helmingi þynnri öðrum megin. Liklega hefir hann verið
steðji, ætlaður til stórsmíða, mun þá þynsti flatvegurinn hafa hoift niður
og verið festur upp að stallinum, f stein eða stóra tréblökk. Það, sem
þá má kalla hœð hans 9Ú2 þml., lengd !i þml. og breidd að ofan 8 þml.
Hann vegur hér um bil 140 pd. Alt þetta athuguðu byggingarmenn
vandlega. Steðjinn er til sýnis i Skálholti.
Sama vor (1902) var í vesturbænum í Skálholti lagður vegur niður
frá bænum vestur úr túninu. Ræsi var gjört með veginum og var Þor-
láksbrunnur þar á leiðinni. Veggerðarmenn grófu hann fram, tóku burt
grjót það, er hlaðið hafði verið innan í hann og jöfnnðu hann alveg með
ræsinu, svo nú er hann ekki framar til. Þá er þetta var gjört, var hús-
bóndinn, Skúli læknir Arnason, i Reykjavíkurferð, og vissi þetta ekki fyr
en hann kom aftur. Ætlar hann að láta ganga svo frá, að sjá megi um-
mál brunnsins, að minsta kosti til endurminningar um hann.
Staupasteinn er nú hið eina, að kalla má, sem minnir á hinn forna
Skálholtsstað. Hann er bjarg mikið og stendur hjá bænurn við traðirnar,
er þó nú mjög niðursokkinn. Þar stigu gestir á bak og drukku »hesta-
skál«, er þeir lögðu af stað. ‘Br. J.
Fonileifafimdur í Fljötsdal 1902.
Úlfar bóndi Jónsson í Fljótsdal í Fljótshlíð bygði í vor (1902) hey-
hlöðu við fjósið, sem er fyrir ofan og austan bæinn. Gróf hann hana