Óðinn - 01.07.1932, Síða 7

ÓÐINN
55
vel úr hendi, má því með fullum sanni segja
að Steinnes-heimilið var hjeraðsbúum til fyrir-
myndar bæði í siðferðislegu og þjóðmenningar-
legu tilliti.
Jón Jónsson læknir.
*
Júníus Pálsson
á Syðra-Seli.
»Samferöamennirair mörgu
mínir á ævinnar leið
hverfa nú einn eflir annan,
aldurs- er hækkarmitt -skeiö«.
Þetta erindi datt mjer í hug, eftir Br. J., er jeg
frjetti lát míns kæra frænda og vinar, Júníusar
Pálssonar á Syðra-Seli, er ljetst að heimili sínu
12. april síðastl. Þar var hann fæddur 3. júní
1861, og var það hans eina hjervistarheimili frá
fæðingardegi til dánardægurs. Merkishjónin Páll
Jónsson og Margrjet Gísladóttir bjuggu allan sinn
búskap á Syðra-Seli. Þau eignuðust 2 dætur og
10 sonu, og komust 7 sona þeirra til fullorðins-
aldurs, meðal þeirra var Júníus, og allir hinir
merkustu og bestu menn; en nú eru að eins 3
þeirra á lífi: Jón, fyrv. bankagjaldkeri, Gísli,
bóndi í Hoftúni, og Isólfur tónlagasmiður. Páll
faðir þeirra druknaði í lendingu í Þorlákshöfn
24. febr. 1887, ásamt Bjarna syni sinum, organ-
ista í Götu á Stokkseyri, og var hann formaður
á bátnum, en þeir komu sjóhraktir austan frá
Stokkseyri í vondu veðri og aftakabrimi. Þá um
vorið tók Június við búi á Syðra-Seli og kvænt-
ist 18. nóv. s. á. eftirlifandi konu sinni, Sigríði
Jónsdóttur frá Grímsfjósum; varð þeim 8 barna
auðið, eitt þeirra dó í æsku og tvö uppkomin,
en fimm eru á lífi, öll efnileg og mannvænleg.
Áður en Június kvænlist Sigríði konu sinni,
átti hann unnustu, Ingveldi Erlendsdóttur, og
eignaðist með henni eina dóttur, Margrjeti,
rjómabústýru á Baugstöðum.
Ábýlisjörð sina keypti Június 1916 og bjó þar
til dánardægurs, eins og fyr er sagt. Búskaparár
hans urðu tæp 45 ár. Ennfremur yrkti hann
nokkurn hluta af næstu jörð (Efra-Seli) i mörg
ár, en slepti henni 1931, er Flóaáveitan var
komin að gagni á jörðunum þar i grendinni.
Ibúðarhús, bygt úr steinsteypu, veglegt og vandað,
bygði liann vorið 1930, auk mikilla annara úti-
húsbygginga á ábýlisjörð sinni.
Júníus var formaður á Stokkseyri í 24 velrar-
vertíðir, fiskaði ævinlega vel, sótti sjóinn djarft
og tókst það ávalt svo vel, að hann fjekk aldrei
»slettu á skip sitt«, sem kallað er. Fjallkóngur
var hann á Flóamanna-afrjetti í 22 ár, sýslu-
nefndarmaður í 34 ár, og átti sæti í henni, þá
nýlega endurkosinn, er hann ljetst. Hann var í
stjórn Flóa-áveit-
unnar, trúnaðar-
maður Ræktunar-
sjóðsins, ennfrem-
ur í skólanefnd,
sóknarnefnd og
hreppsnefnd, auk
margra annara
starfa. Hann átti
mikinn og góðan
þátt i því að koma
góðu framtíðar-
samkomulagi á
milli nærliggjandi
hreppa, en á milli
þeirra var búið að
vera ósamkomu-
lag um fleiri tugi
ára, út af ágangi búfjár. — Öll sin störf vann
Júníus með lipurð og ljúfmensku, en með fullri
einurð þó og alvöru, og kom alstaðar fram til
sátta og samlyndis, elskaður og virtur af öllum,
sem hann þektu og með honum voru, hvort held-
ur var á sjó eða uppí á örævum eða hvar
annarsstaðar sem var. Það má með fádæmum
telja, að maður, sem jafn víða kom við i af-
skiftum um menn og málefni sem Június Páls-
son, skyldi aldrei fá ámæli nokkurs manns.
Marga nánustu vini sína og vandamenn misti
Június, og alla með sviplegum hætti: Unnusta
hans, sem áður er getið, varð úli milli bæjar
og fjárhúss í aftaka byl 29. mars 1883; einn
bróður sinn misti hann voveiflega, annar bróðir
hans gekk glaður og heilbrigður til hvílu sinnar
að kveldi, en var örendur að morgni. Pál son
sinn misti hann í sjóinn, og föður sinn og Bjarna
bróður sinn sömuleiðis nokkru áður; og Sigríði
dóttur sína, er var hjúkrunarkona á sjúkrahúsi
erlendis, og vissi hann ekki annað en að hún
væri heilbrigð, er hann frjetti sviplegt lát hennar.
Júníus Pálsson.