Óðinn - 01.07.1932, Blaðsíða 14

62
Ó Ð I N N
GuOrún Ólafsdóttir
húsfreyja á Pávastöðum.
Hún andaðist að heimili sínu 23. janúar 1931.
Guðrún var fædd á Bessastöðum í Sæmundar-
hlíð 19. janúar 1856. — Var hún því 4 dögum
betur en 75 ára. Móðir hennar var Sigurlaug
Sveinsdóttir, er þá var ekkja. Faðir Guðrúnar
var ólafur prest-
ur Ólafsson, er
þá var prestur til
Reynístaðar. Hann
varalkunnurgáfu-
maður, en þótti
einkennilegur að
sumu leyti.
Guðrún ólst upp
alllengi á Merki-
gili, hjá merkis-
konunni Sigur-
björgu Jónatans-
dóttur og fyrri
manni hennarJó-
hanni, og siðari
Agli Stefánssyni.
Var Merkigil talið
með fremstu heimilum á þeim árum.
Paðan fór hún að Reynistað til sýslumanns-
hjónanna E. Briems og frúar hans, og þó hún
væri þar eigi nema 2 ár, mun hún hafa haft
mikið gagn af dvöl sinni þar hjá því merka
fólki.
Á þeim árum kyntist Guðrún fyrri manni
sinum Stefáni Jónassyni. Giftust þau árið 1876
eða 1877, og byrjuðu búskap í Litlu-Gröf. Bráð-
legu fluttu þau sig að Pávastöðum og bjuggu
þar til vorsins 1882. Pað ár gekk hjer í Skaga-
tíða. En þrátt fyrir mikil kynni bæði af mönn-
um og málefnum og mikla fræðimensku, þá
liggur ekkert eftir hann i prentuðu máli.
Lange var giftur Þuríði Jakobsdóttur frá Ár-
bakka á Skagaströnd. Lifir hún mann sinn,
ásamt dóttur þeirra Thyra Lange, tannlækni í
Reykjavfk, sem nýlega er gift Pálma Loftssyni
framkvæmdastjóra. M J M
íirði mannskæð mislingaveiki, andaðist Stefán
úr þeirri veiki, og stúlkubarn ólafía að nafni,
er þau hjónin áttu. Fóru þau í sömu kistu bæði.
Tvö önnur börn eignuðust þau: Elínu, er dó
fárra ára gömul, og Snorra, nú bónda í Stóru-
Gröf; er hann kvæntur Jórunni Sigurðardóttur
frá Litlu-Gröf.
Guðrún bjó nú ekkja á Pávastöðum, þangað
til árið 1889. Þá giftist hún í annað sinn Albert
búfræðing Kristjánssyní. Bjuggu þau á Páva-
stöðum upp frá þvi.
Pávastaðir voru eigi taldir neitt stórbýli, er
Guðrún sál. byrjaði þar búskap. Túnið fremur
lítið, kargþýft og hús niðurnídd. Bærinn var
bygður upp á fyrstu búskaparárunum, var því
að eins lokið, er Stefán sál. fjell frá.
Eftir að Guðrún giftist í annað sinn, var farið
að bæta jörðina svo um munaði og hefur því
verið haldið áfram, all til þessa dags. Túnið er
nú fyrir nokkrum árum orðið alt vjeltækt og
gefur af sjer ferfalt við það, sem var um 1880.
Enda ummál þess alt að þrefaldað. Öll pen-
ingshús eru nú uppbygð og hlöður við flest, þar
á meðal ný steinhlaða með steinþaki. Einnig
gaddavírsgirðing um tún og bithaga. Enginn, er
sjeð hefði Pávastaði um 1880, myndi nú þekkja
þá fyrir sömu jörð.
Það hefur verið sagt, að bóndinn gerði garð-
inn frægan. Er það satt, en þó mun oftar mega
segja að húsfreyjan eigi sinn góða þátt í því.
Hygg jeg að svo hafi verið á Páfastöðum, því
enginn sveitungi mun neita þvi, að Pávastaðir
hafi um mörg ár verið eitt af fremstu og mynd-
arlegustu heimilum sýslunnar. Enda þau hjón
alþekt fyrir ráðdeild og reglusemi, hvert á sínu
sviði. Mjög var Guðrún sál. áhugasöm um allar
búnaðarframfarir, og fylgdist vel með á því
sviði.
Um aldamótin fór hún suður að Hvanneyri,
til þess að læra þar meðferð mjólkur til smjörs-
og osta-gerðar. Settu þau hjónin, ásamtnokkrum
nágrönnum, á stofn rjómabú á Pávastöðum,
var Guðrún forstöðukonan. Starfaði það um
nokkur ár með góðum hagnaði fyrir þátttak-
endur.
IJegar Guðrún var um fimtugt, fór hún til
Reykjavíkur og gekk þar á Hússtjórnarskóla.
Mun það vera fátítt um húsfreyjur á þeim aldri.
Kvenfjelag stofnaði hún í Staðarhreppi, ásamt
húsfrú Sigriði Jónsdóttur á Reynistað. Voru þær
Guðrún Ólafsdóttir.