Eimreiðin


Eimreiðin - 01.01.1897, Blaðsíða 28

Eimreiðin - 01.01.1897, Blaðsíða 28
28 að leika sjer, þar sem Þorkell væri, það væri munur að hafa þann karl með sjer en móti. Urn þetta fór hann mörgum orðum og sannfærandi. Og við þetta ljet Halldór jafnan sefast og sannfærast um stundarsakir. En efasemdirnar fóru að hreyfa sjer aptur, og þögn- uðu ekki. Það var eins og einhver væri alltaf við og við að hvísla að honum þessum gamla talshætti: »Endinn skaltu í upp- hafinu skoða.« Og enn var hann á tveim áttum; hann hímdi sunnan undir kirkjugarðinum. Stóreflis moldarhaugur hrúgaðist upp innan við og upp við garðinn. þeir vóru rjett að enda við gröfina, og smá- rekurn var kastað við og við upp á hauginn; moldarkögglaruir ultu út á garðinn, — en Halldór tók ekki eptir þvi, hann lá fram á garðinn, og var í djúpum hugsunum: »Hvað á eg að gera?« þetta kvað alltaf við í brjósti hans. Svo var enn lítilli reku kast- að upp; hana bar snöggvast við lopt; svo datt hún sunnan í haugtoppinn, og kögglarnir hrutu niður undir garðbrúnina. En einn þeirra valt lengst; það var fúinn og moldugur mannshryggjar- liður; hann skoppaði ofan hauginn og út á garðinn, og upp í fangið á Halldóri. Honum varð illa við þessa sendingu. Hann tók liðinn og horíði á hann. Raunahugleiðingar hans píndu hann enn þá rneira. Það er undarlegt, hvað sundurleitar hugmyndir geta æst hver aðra upp, ekki sízt á þeim, sem eru að geggjast á geðsmunum. Hon- um datt dauðinn í hug, dauðinn, sem hann trúði fyllilega, að væri kominn frá lýginni og lýginnar höfundi. Svo henti hann beininu langt út í tún — og gekk á burt. Og í kirkjunni, á meðan presturinn var að halda líkræðuna, hugsaði hann enn um ið sama. Presturinn hjel-t snotra og sann- orða ræðu. Hann lýsti Jóni heitnum í fám, en sönnum orðum. Einkum tók hann það fram, hvað hann hefði verið sannur í sjer; aldrei hafði neitt af lýgi þessa lífs komið fram i orðurn hans eða verkurn. Halldóri fannst eins og sjer væri gefinn löðrungur; »hann er að stinga mjer sneið« hugsaði hann; en svo hugsaði hann aptur með sjer: »Satt var það, Jón laug aldrei, þó að hann væri harðvítugur i sjer; skyldi hann ekld líka segja satt, þó að hann sje dauður? eg skal taka mark á því, — ef hann verður bor- inn út á undan og fyrri sökkt ofan í gröfina, þá hefir hann dáið fyrri — eða rnjer er óhætt að segja það.«
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80

x

Eimreiðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.