Morgunblaðið - 07.02.2003, Side 33

MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 7. FEBRÚAR 2003 33
Henni þótti rjómi góður en vissi að ég
borðaði hann ekki en samt var mér
alltaf boðinn rjómi, jafnvel komið með
skeiðina fulla af rjóma á diskinn hjá
mér.
Það er ótrúlegt til þess að hugsa að
hún skammaði mig bara einu sinni á
allri lífsleiðinni svo ég muni og það
var þegar við Didda systir vorum að
leika við Önnu Jónu og ég var að
reyna að fá Önnu Jónu til að skilja
Diddu út undan. Hún gat aldrei horft
upp á neitt óréttlæti eða mismunun í
einu eða neinu.
Alltaf var hún þakklát fyrir þann
barnaauð sem þeim afa hlotnaðist og
er ekki vafi að þar vissi hún hvað hún
átti. Það eru ekki margir sem taka
foreldra sína svona að sér eins og
Erla gerði fyrir hana í hennar veik-
indum og ekki voru Dísa og pabbi
langt undan ef eitthvað þurfti.
Eins og Birna konan mín sagði við
mig fyrst eftir að hún hitti þig, „hún
amma þín er svo góð og svo mikill
kærleikur frá henni“.
Það voru ekki bara við nánustu sem
fundum fyrir þessu heldur allir sem
höfðu umgengist hana ömmu.
Þegar við amma kvöddumst, þegar
ég var lítill, þá kölluðum við það alltaf
að láta hendurnar dansa þegar ég
klappaði á bakið á henni og kvödd-
umst við oft þannig fram á þennan
dag.
Síðan var maður kvaddur með orð-
unum „Guð veri með þér, Halli minn“.
Amma mín elskuleg, við kveðjum
þig öll með söknuð í hjarta.
Halldór Gunnlaugur, Birna
Dögg, Ívar Már og
Kristófer Logi.
Elsku langamma, Ég man þegar
þú hélst alltaf í höndina mína þegar
ég kom í heimsókn til þín í Langholt-
ið. Þú gafst mér alltaf góðan mat.
Þegar ég var búin að borða fór ég að
leika með dýrin eða dúkkurnar. Ég
sakna þín svo sárt.
Gef mér Jesús góðan dag
gleym þú ekki mínum hag,
leið þú mig um lífsins hjarn
lifa vil ég sem þitt barn.
(B.G.)
Þín
Bjarkey Sif.
Elsku langamma, ég man þegar ég
kom í heimsókn og þú tókst alltaf
mjög vel á móti mér og þú spurðir
alltaf hvort við vildum ekki fá eitthvað
að borða en við sögðum alltaf að þú
þyrftir ekki að ná í allan matinn en þú
varst alltaf svo spræk að þú náðir í all-
ar kökurnar sem þú bakaðir alltaf
sjálf. Þegar ég var búin að borða fór
ég oft að leika mér að dýrunum sem
voru í herberginu við hliðina á eldhús-
inu. En Bjarkey og Elfa voru alltaf í
dúkkunum sem voru undir rúminu
þínu. Ég á fullt af ullarsokkum sem ég
fékk í jólagjöf frá þér og ég fékk líka
alltaf bláan opalpakka. Þú sagðir allt-
af: Guð veri með þér þegar þú kvaddir
mig. Amma ég mun sakna þín svo sárt
en nú mun afi taka vel á móti þér og
nú getið þið verið saman. Þinn
Haukur Hákonarson.
Elsku langamma, núna ert þú aftur
hjá afa og hann er örugglega mjög
glaður að sjá þig. Ég veit að Guð tek-
ur mjög vel á móti þér. Ég man svo
vel þegar ég var lítil, alltaf þegar ég
kom í heimsókn áttir þú kleinur
handa mér og ég spurði alltaf hvort að
þú ættir ekki rjóma og yfirleitt áttir
þú hann til. Ég lék mér oft með dúkk-
urnar sem eru undir rúminu þínu í
Langholtinu, ég man líka að þú varst
oft prjónandi. Þú áttir fullan skáp af
ullarsokkum og vettlingum og fullt af
öðru sem þú hafðir prjónað. Elsku
amma far þú í friði, ég mun sakna þín
sárt.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(V. Briem.)
Þín
Elfa Berglind.
✝ Lúðvík Reimars-son fæddist í
Seljalandi í Vest-
mannaeyjum 31.
ágúst 1920. Hann lést
á Heilbrigðisstofnun
Vestmannaeyja 22.
janúar síðastliðinn.
Foreldrar hans voru
Reimar Hjartarson
frá Álftarhóli í Aust-
ur-Landeyjum, f. 10.
janúar 1891, d. 6. júní
1955, og Anna Magn-
ea Einarsdóttir frá
Miðholti í Reykjavík,
f. 5. febrúar 1887, d.
8. febrúar 1964. Þau eignuðust sjö
börn, en áður átti Anna tvo
drengi. Systkini Lúðvíks eru:
Guðmundur Kristinsson, f. 15.
janúar 1905 í Brennu, d. 19. febr-
úar 1973; Ragnar Einarsson, f. 11.
nóvember 1908, d. 6. september
1987; Ólafía Þuríður Reimarsdótt-
ir, f. 18. janúar 1910, d. 4. janúar
1997; Þórunn Gyðríður Reimars-
dóttir, f. 24. júlí 1912, d. 2. janúar
1977; Hjörtrós Reimarsdóttir, f.
1916, d. fyrir 1920; Lúðvík Reim-
arsson, dó barnungur fyrir 1920;
Sigurður Reimarsson, f. 2. júní
1928 í Vestmannaeyjum; Hjörtrós
Alda Reimarsdóttir, f. 8. septem-
ber 1929, d. 25. desember 1986.
Hinn 30. ágúst 1952 kvæntist
Lúðvík Kristínu Helgu Sveins-
dóttur, f. í Ólafsvík 10. október
1911. Börn þeirra eru: 1) Sigurður
Ingi, f. 10. mars 1944, maki Ást-
fríður Árnadóttir, þau skildu.
Börn þeirra Grétar Ingi, f. 3. des-
ember 1976, sambýliskona Sigríð-
ur Katrín Kristbjörnsdóttir, f. 30.
maí 1979, dóttir þeirra Soffía Ás-
björg, f. 4. ágúst 2000. Hildur, f. 9.
september 1979, maki Guðmund-
ur R. Kristjánsson, f.
22. desember 1973,
sonur Kristján, f. 12.
desember 2002. 2)
Anna Ingibjörg,
maki Þorvaldur
Pálmi Guðmunds-
son, f. 17. júní 1951,
börn þeirra Guð-
mundur Lúðvík, f.
23. maí 1976, sonur
Magnús Almar, f. 28.
október 1995. Barns-
móðir Anna Guðný
Magnúsdóttir Lax-
dal, f. 1. mars 1977.
Ingi Þór, f. 16. ágúst
1977. Jónína Kristín, f. 15. maí
1984. Sonur Kristínar Sveinsdótt-
ur er Hafsteinn Reynir Magnús-
son, f. 21. sept. 1936, maki Mar-
grét Þórey Gunnlaugsdóttir, f. 19.
apríl 1944. Börn: Magnús, f. 26.
febrúar 1962, maki Hrafnhildur
Sverrisdóttir, f. 24. sept. 1962,
þau eiga eina dóttur, Steinunni
Ósk, f. 29. des. 1986. Gunnlaugur,
f. 25. nóv., börn Fannar, f. 3. mars
1984, Anna Margrét, f. 21. maí
1987. Jóhanna Kristín, f. 24. feb.
1966, maki Magnús Magnússon, f.
15. des. 1958. Börn: Bjarnheiður
Pálína Björgvinsdóttir, f. 9. des.
1983, Magnús Reynir, f. 19. júní
1987, Þórey, f. 1. maí 1989, Sig-
urjón, f. 29. apríl 1992.
Lúðvík starfaði og rak ásamt
föður sínum Pípugerð Reimars,
síðan Pípu- og steinagerðina til
ársins 1973. Eftir að hann fluttist
upp á land í gosinu starfaði hann
sem hafnarverkamaður hjá Eim-
skip í Rvk., þar til hann lét af
störfum vegna aldurs 1990.
Útför Lúðvíks verður gerð frá
Landakirkju í Vestmannaeyjum í
dag og hefst athöfnin klukkan 16.
Elsku afi, ég trúi því varla að þú
sért farinn frá okkur öllum, þú sem
varst svo hress þegar ég kom og
heimsótti þig kvöldið áður en þú fórst
frá okkur. Þú varst með allan hugann
við handboltann og ekkert virtist vera
að angra þig. Enda varstu ekki vanur
því að kvarta, það var svo mikið annað
um hugsa hjá þér og voru íþróttirnar í
miklu uppáhaldi hjá þér, sérstaklega
fótboltinn og handboltinn og ÍBV þar
sérstaklega.
Þú vildir helst alltaf vera á ferðinni
og hafðir mjög gaman af því að
ferðast. Ég man þegar við fórum sam-
an í búðir og þú keyptir handa mér
bangsa sem var mjög dýr en þú
keyptir hann af því að mér leist svo
vel á hann. Ég man hvað þú hringdir
oft í mig þegar þú áttir heima í Eyja-
hrauninu og baðst mig um að pakka
inn fyrir þig jólagjöfum og alltaf vild-
irðu launa mér fyrir allt sem ég gerði
fyrir þig, því þú hafðir svo gaman af
því að gefa öðrum og þú varst alltaf að
kaupa gjafir til að gleðja aðra í kring-
um þig. Ég vil þakka þér fyrir allar
góðu stundirnar sem þú hefur gefið
mér og eru þær alltof margar til að
telja upp hér. Ég bið góðan guð að
styrkja elsku ömmu og fjölskyldu
hennar. En ég vil kveðja þig, afi, með
þessari bæn:
Legg ég nú bæði líf og önd,
ljúfi Jesú, í þína hönd,
síðast þegar ég sofna fer
sitji guðs englar yfir mér.
(Hallgrímur Pétursson.)
Jónína Kristín.
LÚÐVÍK
REIMARSSON
sem oft birtist í hreinum prakkara-
skap.
Við sem fengum að fylgjast með
þessari lífsglímu hans stóðum agn-
dofa yfir vopnfimi hans og sigrum.
Hvernig hann kom ávallt standandi
niður eins og kötturinn eftir hverja
árás sjúkdómsins á fætur annarri og
hvernig hann, í hvert sinn, setti sér
ný markmið, hóf nýtt þjálfunarskeið
og vann nýja sigra. Stundum grunaði
mann að prakkarinn í Guðna væri
þarna að verki og skemmti sér yfir
svipnum á fólki þegar það sá hann
við stýrið á bílnum enn einu sinni –
hann sem átti að vera löngu farinn.
Auðvitað vissu líka allir sem til
þekktu að hann glímdi ekki einn og
það vissi hann best sjálfur. Að hafa
Lilju við hlið sér með hennar hlýju
lífssýn og reynslu í umönnun voru
forréttindi, kannski þau einu sem
hann naut um ævina. Hann var svo
sem ekkert að sækjast eftir öðrum
forréttindum fyrir sjálfan sig. Í raun
var sú lífsskoðun hans sterk að hver
og einn yrði fyrst og fremst að
treysta á sjálfan sig og kveifarskap-
ur eða sjálfsvorkunn var honum ekki
að skapi.
Það er okkur hinum þrjóskuhaus-
unum hollt að hafa svona fyrirmynd
þegar við stöndum frammi fyrir því
sem okkur þykir illkleift, við getum
þá að minnsta kosti reynt að beina
þrjóskunni í jákvæðan farveg. Annað
höfum við líka lært af kynnum okkar
af Guðna en það er að gallað hjarta
þýðir ekki það sama og gallað hjarta-
lag. Hjartalagið hans Guðna var í
fínu formi, um það geta vitnað með
okkur allir þeir sem kynntust honum
vel – ekki síst barnabörnin hans nú í
seinni tíð.
Við kveðjum góðan vin og biðjum
þess að sá létti andi sem ávallt sveif
yfir þar sem Guðni var nærstaddur
verði sú minning sem fleytir Lilju,
börnunum, tengdabörnunum og
barnabörnunum yfir sárustu sorg-
ina.
Hilmar, Ólöf, Steini, Lilja
Guðrún og fjölskyldur.
Í dag kveðja félagar í Félagi heil-
brigðis- og umhverfisfulltrúa einn af
frumkvöðlum félagsins, Guðna Hall-
dórsson.
Guðni hóf störf sem heilbrigðis-
fulltrúi á Akranesi 1979 og síðar
framkvæmdastjóri Heilbrigðiseftir-
lits Akranessvæðis, sem náði yfir
Akranes og nágrannasveitarfélögin,
og gegndi þeirri stöðu þar til hann
lét af störfum sökum veikinda árið
1997.
Guðni var dagfarsprúður maður
og kom vel fram við samstarfsfélaga
sína. Hann var hrókur alls fagnaðar
og skemmti sér með þeim þegar við
átti, þótt hann væri árunum eldri en
þeir flestir. Hann sat yfirleitt hljóður
á fundum en lét til sín taka þegar við
átti eða þegar honum þótti sér mis-
boðið.
Guðni sinnti starfi sínu á þann hátt
að allir máttu vel við una og sjaldan
lenti hann í orðaskaki eða leiðindum
við fólk í starfi.
Á tuttugu ára afmælisfundi Fé-
lags heilbrigðis- og umhverfisfull-
trúa fyrir tveimur árum var hann
gerður að heiðursfélaga félagsins.
Guðni kom þar ásamt elskulegri eig-
inkonu sinni til samkomu í tilefni
dagsins, þótt veikindin væru farin að
marka líkama hans. Það var minn-
isstætt hvað hann virtist skemmta
sér þrátt fyrir veikindin enda
kannski ekki á hverjum degi sem
hann átti þess kost að hitta gamla
samstarfsfélaga og vini.
En nú er komið að leiðarlokum hjá
þessum félaga okkar. Við þökkum
Guðna Halldórssyni fyrir ánægju-
legt samstarf og vonum að hann
megi hvíla meðal vina og kunningja á
öðrum vettvangi.
Eftirlifandi eiginkonu hans, Lilju,
og ástvinum öðrum færum við
dýpstu samúð og vonum að lífsgleði
Guðna megi ríkja í hjörtum þeirra
áfram.
F.h. Félags heilbrigðis- og um-
hverfisfulltrúa,
Helgi Helgason.
Lífsþráðurinn hans Guðna Hall-
dórssonar slitnaði að morgni 30. jan-
úar sl. Sá þráður var búinn að verða
fyrir mörgum áföllum í gegnum tíð-
ina, en síðustu árin var það viljinn,
kjarkurinn og bjartsýnin sem héldu í
lífsneistann. Í janúar 1999 fékk hann
áfall og lamaðist öðru megin. Með
ótrúlegum viljastyrk tókst honum að
þjálfa sig upp, tók bílpróf og gerði
ýmsa þá hluti sem vakti undrun að
hann gæti. Jafnaðargeð og elja
hjálpuðu honum að því marki; eins
og hann sagði oft: „Verða betri en í
gær.“ Hann sýndi sannan hetjuskap.
Ég sá Guðna fyrst þegar hann var
að keppa í stangarstökki og vinna til
verðlauna á íþróttamóti við Þjórsár-
tún. Þetta sumar og hið næsta sá ég
hann stundum en kynntist honum
ekki. Frétti hins vegar að hann væri
latur en skemmtilegur og vinsæll.
Árum seinna var hann orðinn eig-
inmaður Lilju Pétursdóttur, vinkonu
minnar. Nokkru eftir að þau hófu bú-
skap hér á Akranesi réð Guðni sig á
togarann Bjarna Ólafsson. Togarinn
fékk á sig brotsjó. Guðni hlaut við
það rifbrot og meiddist eitthvað
meira. Við rannsókn á þessum
meiðslum kom í ljós skýring á
meintri leti hans. Hann var með
meðfæddan hjartagalla þess eðlis að
í dag væri svona barn sent í aðgerð
beint af fæðingardeildinni. Hann var
búinn að lifa með þessum heilsu-
skelmi án þess að hafa hugmynd um
það, fram að þrítugsaldri, trúði bara
að hann væri latur.
Nú lá leiðin til Kaupmannahafnar
í hjartaaðgerð og því fylgdu bættir
tímar og betri heilsa. Einn af kostum
Guðna var að hann tók sig ekki of há-
tíðlega, gerði grín að sjálfum sér,
veikindum sínum og erfiðleikum.
Man ég ekki eftir að hafa hlegið eins
og við gerðum heilt kvöld í virkilegu
hláturskasti þegar Guðni var að
segja okkur ferðasöguna og það sem
henti hann varðandi hjartaað-
gerðina. Tilefnið virðist þó ekki
bráðfyndið svona almennt séð. En
þetta var Guðni.
Þessum fáu línum er aðeins ætlað
að beina huganum með þakklæti að
því sem var. Ég og mín fjölskylda,
Guðni og Lilja og þeirra börn höfum
fylgst mjög náið að. Þeirra gleði og
sorg var okkar og gagnkvæmt. Þar
sem Guðni var var alltaf gaman, því
spaugilegu hliðar hlutanna fóru ekki
framhjá honum. Enginn nema hann
hefur beðið um hníf og gaffal þegar
ég bar honum alltof sterkt kaffi. Og
árin, rúmlega fimmtíu sem kynnin
hafa staðið, hafa verið á flestan hátt
góð, skipst á skin og skúrir eins og
gengur. Gæfan og sólskinið í lífi
Guðna var hans góða kona Lilja og
börnin þeirra. Þau gerðu hann ríkan.
Hann kvaddi allt og alla sáttur.
Hans er sárt saknað. En okkar tími
kemur líka og því segi ég eins og
krakkarnir: „Sjáumst!“
Unnur Leifsdóttir.
 Fleiri minningargreinar
um Guðna Halldórsson bíða birt-
ingar og munu birtast í blaðinu
næstu daga.
Afmælis- og minningargreinum má skila í
tölvupósti eða á disklingi (netfangið er
minning@mbl.is, svar er sent sjálfkrafa um
leið og grein hefur borist). Ef greinin er á
disklingi þarf útprentun að fylgja. Nauð-
synlegt er að símanúmer höfundar og/eða
sendanda (vinnusími og heimasími) fylgi
með. Þar sem pláss er takmarkað getur
þurft að fresta birtingu greina, enda þótt
þær berist innan hins tiltekna frests. Nán-
ari upplýsingar eru á mbl.is. Um hvern lát-
inn einstakling birtist formáli og ein aðal-
grein af hæfilegri lengd á útfarardegi, en
aðrar greinar skulu ekki vera lengri en 300
orð, u.þ.b. 1.500 slög (með bilum) eða um 50
línur í blaðinu (17 dálksentimetrar). Tilvitn-
anir í sálma eða ljóð takmarkast við eitt til
þrjú erindi. Einnig er hægt að senda ör-
stutta kveðju, HINSTU KVEÐJU, 5–15 lín-
ur, og votta virðingu án þess að það sé gert
með langri grein. Greinarhöfundar eru
beðnir að hafa skírnarnöfn sín en ekki stutt-
nefni undir greinunum.
AFMÆLIS- og minningar-
greinum má skila í tölvupósti
(netfangið er minning@mbl.is,
svar er sent sjálfvirkt um leið
og grein hefur borist) eða á
disklingi. Ef greinin er á disk-
lingi þarf útprentun að fylgja.
Nauðsynlegt er að tilgreina
símanúmer höfundar og/eða
sendanda (vinnusíma og heima-
síma). Ekki er tekið við hand-
skrifuðum greinum. Um hvern
látinn einstakling birtist ein að-
algrein af hæfilegri lengd á út-
farardegi, en aðrar greinar séu
um 300 orð eða 1.500 slög (með
bilum) en það eru um 50 línur í
blaðinu.
Frágangur
afmælis-
og minning-
argreina
 Fleiri minningargreinar
um Bjarkeyju Gunnlaugsdóttur
bíða birtingar og munu birtast í
blaðinu næstu daga.