Morgunblaðið - 23.07.2003, Blaðsíða 36

MINNINGAR
36 MIÐVIKUDAGUR 23. JÚLÍ 2003 MORGUNBLAÐIÐ
Traustur vinnufélagi
og samstarfsmaður er
fallinn frá. Þorgeir
Halldórsson var einn af
burðarásum starfs-
mannafélags VÍS,
STAVÍS, en félagið var stofnað árið
1989. Hann sat í stjórn félagsins á ár-
unum 1989–1995 og gegndi auk þess
stöðu formanns árið 1994. Þorgeir
var að öðrum ólöstuðum, mikill og
sannur félagsmálamaður sem sýndi
sig í hollustu hans við starfsmanna-
félagið. Hann var forkur til vinnu,
réttsýnn, heiðarlegur og um fram allt
hrókur alls fagnaðar á góðum stund-
um. Hann lét sig málefni STAVÍS
miklu skipta og var alla tíð einarður
talsmaður félagsins og vann að fram-
gangi þess af þeirri atorku sem ein-
kenndu öll hans störf. Af mörgum
verkefnum sem hann vann að sem
stjórnarmaður og formaður, má
nefna skipulagningu og framkvæmd
Írlandsferðar STAVÍS sem farin var
á 5 ára afmæli VÍS árið 1994. Þá tók
hann virkan þátt í uppbyggingu og
viðhaldi á sumarhúsum félagsins og
vann óeigingjarnt sjálfboðastarf í
þágu þess. Eftir að hann hætti störf-
um sem formaður, fylgdist hann
grannt með allri starfsemi félagsins
og reyndist sporgöngumönnum góð-
ur ráðgjafi og félagi.
Þorgeir var hæglátur og geðgóður
maður en um leið mikill málafylgju-
maður og grínisti. Hann var fagmað-
ur í vinnu og fágætur félagi og vinur
meðal samstarfsmanna. Hér skulu
honum þökkuð vel unnin störf í þágu
félagsins. Eiginkonu og öðrum að-
standendum eru færðar innilegar
samúðarkveðjur.
F.h. starfsmannafélags VÍS,
Auður Sigurðardóttir.
Kveðja frá
Vátryggingafélagi
Íslands hf.
Að morgni þriðjudagsins 15. júlí,
bárust okkur samstarfsfólki Þorgeirs
Halldórssonar fregnir af því að hann
hefði látist þá um nóttina, langt fyrir
aldur fram.
Þorgeir Halldórsson hóf störf hjá
Brunabótafélagi Íslands haustið 1978
og kom til starfa hjá Vátrygginga-
félagi Íslands hf. árið 1989 við sam-
einingu Brunabótafélagsins og Sam-
vinnutrygginga. Áður en hann kom
til starfa hjá Brunabótafélaginu hafði
Þorgeir starfað um árabil hjá Loft-
ÞORGEIR
HALLDÓRSSON
✝ Þorgeir Hall-dórsson fæddist í
Reykjavík 20. ágúst
1937. Hann lést á
Landspítalanum við
Hringbraut aðfara-
nótt 15. júlí síðastlið-
inn og var útför hans
gerð frá Áskirkju 22.
júlí.
leiðum, aðallega í New
York. Síðan lá leiðin til
Viðlagasjóðs og þaðan
kom hann til starfa hjá
Brunabótafélagi Ís-
lands. Hjá Viðlagasjóði
komst hann fyrst í
kynni við hugsun vá-
tryggingamannsins.
Þeirri hugsun tileinkaði
hann síðan líf sitt. Þor-
geir hóf störf í tjóna-
deild Brunabótafélags-
ins og varð síðar
deildarstjóri tjóna-
deildar. Við stofnun
VÍS starfaði Þorgeir
fyrst í ökutækjadeild og síðar í tjóna-
deild. Í tjónadeild var það hans hlut-
verk að annast sakarmat í ökutækja-
tjónum og eftir margra ára starf bjó
hann yfir víðtækri þekkingu á því
sviði. Í þessu vandasama starfi leit-
aðist hann við að leysa hvers manns
vanda í sem mestri sátt.
Þorgeir var góður samstarfsmað-
ur. Hann tók mikinn þátt í félagslífi
starfsfólks og naut sín vel í góðum
hópi samstarfsfélaga. Þorgeir valdist
til forystu í félagsmálum starfs-
manna fyrst hjá starfsmannafélagi
Brunabótafélagsins og síðan hjá
starfsmannafélagi Vátrygginga-
félags Íslands. Hann var m.a. for-
maður Starfsmannafélags VÍS frá
1994 til 1995. Þorgeir sinnti því verk-
efni af mikilli prýði og lagði með fé-
lögum sínum drög að blómlegu starfi
þess.
Þótt Þorgeir væri mikill vátrygg-
ingamaður þá var mér kunnugt um
að flugið var honum einnig alltaf of-
arlega í huga. Hann fylgdist ávallt vel
með tíðindum úr flugheiminum, ekki
síst því sem var að gerast hjá Flug-
leiðum. Til marks um það hve flug-
mál voru honum hugleikin þá fylgdist
hann alla tíð með komum og brott-
förum flugvéla í millilandaflugi.
Þorgeir og eiginkona hans nutu
þess að ferðast erlendis og voru þær
ferðir þeim hjónum til yndisauka. Nú
síðast höfðu þau hafið undirbúning að
sameiginlegri ferð þeirra með fjöl-
skyldunni allri. Sú ferð verður nú
ekki farin, því nú er Þorgeir farinn í
aðra för, förina sem við förum öll að
lokum.
Nú að leiðarlokum viljum við
þakka góðum dreng fyrir ánægjulegt
samstarf og mikilvægt framlag til
uppbyggingar VÍS. Fyrir hönd Vá-
tryggingafélags Íslands sendi ég
Láru og aðstandendum öllum inni-
legar samúðarkveðjur.
Finnur Ingólfsson.
Að kveðja hinstu kveðju kæran vin
til nær sextíu ára, er sárt. Samtímis
rifjast upp ljúfar minningar frá liðn-
um dögum – um örlítil strákapör í
æsku, um gleði og galsastundir og
um stundir þar sem alvara lífsins var
í fyrirrúmi. En fyrst og fremst minn-
ingar um traustan og góðan vin. Þor-
geir þekkti vel til vináttu, og var góð-
ur vinur vina sinna.
Fyrsta minningin er um strákinn
að norðan, „frænda konunnar í turn-
inum“, sem um stund slóst í krakka-
hópinn sem hafði bækistöð við sölu-
turninn hennar Sollu á Hlemmi, á
árunum eftir stríð. Sú síðasta um
baráttumanninn, sem ætlaði að sigr-
ast á erfiðum sjúkdómi, en varð að
lokum að lúta í lægra haldi, sem hann
og gerði með reisn.
Kærastar eru kannske minning-
arnar frá árinu okkar Vallýjar í New
York, þar sem þau Lára tóku okkur
upp á sína arma og leiddu okkur
fyrstu skrefin í stórborginni. Hann
leiddi okkur einnig – úr fjarlægð –
um upprunaslóðir móður sinnar á
Héraði. Við vorum á leið austur í frí
er hann færði okkur ferðakort, þar
hafði hann merkt inn staði sem við
yrðum að sjá. Þar var merkt við
Ormsstaði (í eyði), en þaðan var Guð-
björg móðir hans, við Mjóanes, þaðan
sem afi hans var og síðast en ekki
síst, þá yrðum við að sjá „hrísluna
hans Inga T“ – „Gott áttu hrísla á
grænum bala“. Því þótt vinur minn
Þorgeir væri stór og stæðilegur, var
sálin bljúg.
Brunnur minninganna er stærri en
svo að honum verði gerð nokkur skil
hér, en verður mér hugsvölun um
ókomna tíð. Þegar Þorgeirs er
minnst, er óhjákvæmilegt að nefna
Láru, kjölfestuna í lífi hans. Lára og
Þorgeir gengu í hjónaband 8. nóvem-
ber 1958, síðan hefur hún verið stoð
hans og stytta. Þau eignuðust þrjú
yndisleg börn, Hrafn, Halldór og
Arndísi. Þeim öllum, mökum og
barnabörnunum sendum við Vallý
okkar innilegustu kveðjur, vitandi að
minningin um góðan dreng lifir með
okkur öllum.
Far í friði, kæri vinur.
Magnús Pétursson.
Nú er ég kveð Þorgeir Halldórs-
son, vin minn og starfsfélaga, er fátt
um orð. Við áttum frábært samstarf
um 20 ára skeið, fyrst hjá Brunabóta-
félagi Íslands frá 1978, og síðan hjá
Vátryggingafélagi Íslands hf. frá
1989, en ég lauk störfum 1998. Þor-
geir var lipur í samstarfi og átti gott
með að umgangast viðskiptamenn
sem aðra, enda vinmargur. Hann
starfaði mikið að félagsmálum, eink-
um er varðaði ferðamál innan starfs-
mannafélags VÍS. Átti hann stærst-
an þátt í afmælisferð árið 1994, er
farin var til útlanda í tilefni 5 ára af-
mælis VÍS, enda gæddur góðum
skipulagshæfileikum. Tókst ferðin
frábærlega, og allir er þátt tóku luku
lofsorði á.
Lundin var létt og glatt á góðum
stundum. Þorgeir var víðlesinn og
fylgdist vel með landsmáium, og því
er gerðist á erlendri grund. Starf
okkar laut að úrskurðum og uppgjöri
í tjónamálum bifreiða.
Eiginkona hans, Lára, var hans
mikli stuðningur í blíðu og stríðu. Var
mér sem öðrum velunnurum mjög
brugðið er séð var að hverju stefndi í
veikindum hans síðustu vikurnar.
Stríðið stóð stutt enda við illvígan
sjúkdóm að berjast.
Nú er komið er að kveðjustund, ég
kveð góðan samstarfsmann og
traustan vin og votta aðstandendum
mína dýpstu samúð.
Minningin gleymist ei. Í Guðs friði.
Magnús J. Tulinius.
Í dag kveðjum við góðan dreng,
Þorgeir Halldórsson. Kynni okkar
hófust er hann kom til starfa til
Brunabótafélags Íslands (BÍ) haustið
1978 sem fulltrúi í bifreiðatjónadeild
félagsins. Á sama tíma sá undirrit-
aður um bifreiðatryggingar félagsins
og urðu samskipti okkar því strax
mikil af þeim sökum. Samskipti sem
voru ávallt mjög góð og engan
skugga féll á. Árið 1981 tók Þorgeir
við stöðu deildarstjóra tjónadeildar
BÍ. Það er ekki auðvelt að fjalla um
bótaskyldu og taka ákvarðanir í
tjónamálum þannig að öllum líki. En
með lagni í samskiptum náði hann
oftast ásættanlegri niðurstöðu.
En vinna að stofnun starfsmanna-
félags BÍ og vinna að hagsmunum
starfsmanna varð til að tengja okkur
enn meira saman. Sérstaklega sýndi
Þorgeir mikinn áhuga og dugnað er
ákveðið var að byggja sumarhús við
Langá á Mýrum. Voru þær ófáar
ferðirnar sem hann fór þangað í
tengslum við þá uppbyggingu. Þor-
geir var flest ár í stjórn starfsmanna-
félags BÍ, þau 10 ár sem það starfaði.
Árið 1989 var ákveðið að halda
árshátíð félagsins á erlendri grund.
Þorgeir sem var slíkum ferðum
kunnugur, frá fyrra starfi, var feng-
inn til að undirbúa þessa ferð. Farið
var til Lúxemborgar og heppnaðist
ferðin á allan hátt frábærlega vel.
Enn er í minnum haft hversu dag-
skrá og umgjörð öll var vandlega
skipulögð. Þetta er ógleymanleg
ferð.
Miklar sviptingar urðu á trygging-
armarkaðnum árið 1989. Fjögur
stærstu tryggingarfélögin sameinuð-
ust í tvö. BÍ sem stofnað var 1917 og
Samvinnutryggingar sameinast í Vá-
tryggingafélag Íslands (VÍS). Þor-
geir var kosinn í fyrstu stjórn Starfs-
mannafélags VÍS (STAVÍS) og
starfaði þar ötullega í 6 ár, þar af for-
maður í tvö ár. Haldnar voru tvær
árshátíðir á erlendri grundu eftir
Í dag verður til
moldar borin amma
mín Guðjóna Friðsemd
Eyjólfsdóttir.
Margar ljúfar minningar koma í
hugann þegar hugsað er til baka.
Þegar ég var lítil var alltaf svo
hlýtt og notalegt að fá að gista hjá
þeim ömmu Guggu og afa Óla.
Amma dekraði við okkur, klappaði
og kyssti og „lallaði“ okkur í svefn á
kvöldin. Á morgnana færði hún okk-
ur dísætan hafragraut í rúmið og ef
við báðum fallega fengum við stund-
um að moka í hveitiskúffunni meðan
amma raulaði við eldhúsverkin.
Mjúku pakkarnir frá ömmu
Guggu voru alltaf spennandi því í
þeim leyndust gjarnan litlar útprjón-
aðar hettulopapeysur á dúkkurnar
mínar. Þegar ég var lasin kom amma
oft í heimsókn með prjónana sína,
GUÐJÓNA F.
EYJÓLFSDÓTTIR
✝ Guðjóna Frið-semd Eyjólfs-
dóttir fæddist í Hafn-
arfirði 21. maí 1914.
Hún lést á Landspít-
alanum í Fossvogi
12. júlí síðastliðinn
og var útför hennar
gerð frá Háteigs-
kirkju 22. júlí.
sat við rúmið hjá mér
og prjónaði bleika og
rauða dúkkukjóla og
buxur í stíl. Í dag
dunda barnabarna-
börnin sér við að klæða
dúkkurnar sínar í
þessa dýrgripi.
Ótaldar eru líka
lopapeysurnar sem
amma Gugga prjónaði
eftir pöntunum á okkur
barnabörnin. Ég var
ekki há í loftinu þegar
amma Gugga kenndi
mér með mikilli þolinmæði að prjóna
en áður hafði mér verið tilkynnt af
eldri systur minni að ég væri sko allt
of lítil til að læra þessa kúnst.
Alltaf hefur verið notalegt að
koma í Stórholtið og hlýlega tekið á
móti öllum sem þangað koma. Ef
mamma og pabbi þurftu að skreppa í
burtu áttum við þar öruggt skjól og
amma matreiddi handa okkur besta
steiktan fisk í heimi og bakaði klatta
og súkkulaðiköku.
Elsku afi, nú ertu að kveðja lífs-
förunaut þinn. Þið amma hafið alltaf
verið svo góð við mig, Gumma og
börnin okkar. Hafið bæði kæra þökk
fyrir.
Hjördís E. Gunnarsdóttir.
MINNINGARGREINUM í
Morgunblaðinu hefur fjölgað
verulega á undanförnum árum.
Til að öllu efni Morgunblaðsins
verði haganlega fyrir komið
reynist nauðsynlegt að setja
minningargreinum, sem og öðru
efni, ákveðin lengdarmörk. Því
hefur verið ákveðið að fyrir utan
aðalgrein verði aðrar greinar
1.500 slög (með bilum), sem eru
um 50 línur í blaðinu (17 dálk-
sentimetrar) og í kringum 300
orð.
Hinsta kveðja
– nýtt form
Jafnhliða þessu verður tekin
upp nýjung sem kölluð er
HINSTA KVEÐJA þar sem
hægt verður að senda örstutta
kveðju (5–15 línur), þegar það á
við. Þetta form á við þegar votta
á virðingu án þess þó að það sé
gert með langri grein (sjá sýn-
ishorn).
Lengd minningargreina
Hæfileg lengd. Til þess að sjá
lengd minningargreinar í t.d.
Word-ritvinnslu, þá er valið
Tools-valblaðið og síðan Word
Count. Þá opnast þessi upplýs-
ingagluggi og sýnir orðafjöldann
(Words); slagafjölda án orðabila
(Characters (no spaces)); slaga-
fjölda með orðabilum (Characters
(with spaces)): 1.500.
g
fa
g
n
ar
n
k,
a
ð-
m
g
m
n-
r
r
ð
r-
i.
m
r-
n-
í
ar
l-
u
í
ð
ð-
gg g
Sú hugsun að svo kynni að fara var
manni þó oftast fjarri, svo mikill var
lífsþróttur hennar, hugurinn vökull
og atorkan óbilandi.
Ækjlskdfj aæsldkjf æa lskdfj aæ
ldskf jalæskdjf alsækdlaskdj.
lkasdjf laksjf laks jdf.
Laksdjælaskdjfæalskjfaæls
kdjfaæl sk djfalæs kd.
Jón Jónsson og
Jónína Jónsdóttir
Ækjlskdfj aæsldkjf æa lskdfj aæ
ldskf jalæskdjf alsækdlaskdj
lkasdjf laksjf laks jdf laksdjælask-
djfæalskjfaæls kdjfaæl sk djfalæs
kd fdh fg df df df n dfhndfghdfh
dfgh dfgh dfh fdgh.
Ækjlskdfj aæsldkjf æa lskdfj
aæ ldskf jalæskdjf alsækdlaskdj
lkasdjf laksjf laks jdf laksdjælask-
djfæalskjfaæls kdjfaæl sk.
Ækjlskdfj aæsldkjf æa lskdfj
aæ ldskf jalæskdjf alsækdlaskdj
lkasdjf laksjf laks jdf laksdjælask-
HINSTA KVEÐJA
Vinur minn, Geir Jó-
elsson, kaupmaður, er
látinn. Vissulega kom
það ekki á óvart. Hann
átti við erfið veikindi að
stríða undanfarin ár, en nú hefur
hann fengið hvíld. Leiðir okkar Geirs
Jóelssonar lágu saman þegar ég var
ungur drengur, en góð vinátta var
með fjölskyldum okkar. Um tvítugt
gerðist hann liðsmaður föður míns í
Verslun Einars Þorgilssonar. Ég
vissi að faðir minn mat Geir mikils og
sá fljótt hve verslunarstörfin féllu
honum vel. Á milli þeirra skapaðist
gagnkvæmt traust, en samstarf
þeirra var rofið fyrr en nokkurn
grunaði þegar faðir minn lést
skyndilega.
Verslunarstörfin gerði Geir að
lífsstarfi sínu og stofnsetti skóversl-
un á Strandgötu 21, sem hann rak
GEIR
JÓELSSON
✝ Erlendur GeirJóelsson fæddist
í Hafnarfirði 17. des-
ember 1920. Hann
lést á Hrafnistu í
Hafnarfirði sunnu-
daginn 13. júlí síðast-
liðinn og var útför
hans gerð frá Hafn-
arfjarðarkirkju 18.
júlí.
þar í rúm 40 ár. Í starfi
sínu naut hann sín vel.
Þar komu fram allir
hans bestu eiginleikar,
samviskusemi, smekk-
vísi og hjálpsemi enda
verslun hans traust og
gott fyrirtæki.
Þegar fram liðu
stundir hagaði svo til
um tveggja ára skeið að
fjölskyldur okkar Geirs
bjuggu saman í húsinu
á Hringbraut 62. Börn
þeirra Lóu Bjarnadótt-
ur og Geirs voru að
vaxa úr grasi þegar
börn okkar Sigrúnar voru að líta
dagsins ljós. Það voru því hjálpfúsar
hendur hjá börnum þeirra Lóu og
Geirs, Margréti, Bjarna og Ingvari,
sem aðstoðuðu okkur Sigrúnu við
barnauppeldið, dyggilega studd af
foreldrum þeirra. Þetta var upphafið
að ánægjulegu nágrenni við þau í
meira en 40 ár sem nú skal þakkað
að leiðarlokum.
Við Sigrún og fjölskylda okkar
kveðjum vin okkar Geir Jóelsson
með þakklæti og biðjum honum
Guðs blessunar. Við sendum eigin-
konu hans, Lóu Bjarnadóttur, og
fjölskyldu þeirra samúðarkveðjur.
Matthías Á. Mathiesen.