Tímarit íslenzkra samvinnufélaga - 01.11.1918, Blaðsíða 49

187
kvæmd gegnum milliliði, og reikningar ekki greiðir að-
göngu almenningi. Væri þess vegna um tóma kaup-
mannðverslun að ræða, mætti heita frágangssök að fara
þessa leið.
En hér koma samvinnufélögin til bjargar. Þeirra
verð er opinbert. Forkólfar þeirra hafa hvorki löngun
né mátt til að halda því leyndu. Um það má vita á
livaða tíma sem er.
í framkvæmdinni má gera ráð fyrir þessu þannig,
að t. d. kjötið er selt innanlands skilyrðis bundið. End-
anlegt verð þess á að verða hið sama og meðalverð hins
útflutta kjöts, að frádregnum óbjákvæmilegurn auka-
kostnaði við sendinguna til útlanda. Á sama hátt yrðu
aðrar vörur seldar, t. d. fiskur til sveitamanna. Um
leið og afhending fer fram er gert ráð fyrir, að lág-
mark yrði ákveðið og venjulega greitt. En síðan bætt
við, þegar endanlegt verð vörunnar yrði almenningi
kunnugt.
Það skal játað undireins, að þessi skilorðs bundna
sala innanlands, væri óframkvæmanleg nema milli fé-
laga bæði í sveitum og við sjó, þar sem hvor aðili léti
sina framleiðslu gegn viðunandi tryggingu.
Þetta fyrirkomulag befir verið lítið eitt reynt i einu
kaupfélagi norðanlands. I því eru bæði sjómenn og
sveitamenn. Á sumrin sima bændur til kaupfélagsins,
þegar fiskafli er, og panta ákveðna þyngd af nýjum
fiski. ökumenn, sem annast flutninga upp til dalanna,.
flytja fiskinn, það sem akbraut nær. Þá taka eigendur
við. Ef mikil eftirdpurn er um fisk til sveitamanna,
lætur kaupfélagið þá sitja í fyrirrúmi. Annars er afl-
inn gerður að útflutningsvöru. Þetta skipulag hefir
gefist vel, það sem reynslan nær. Það er á góðum
vegi með að eyða gagnkvæmri tortrygni milli land-
bænda og sjávarmanna í því héraði, sem um er að
ræða.
Samt er þetta ekki nema byrjun. Spor stigið fc