Tímarit íslenzkra samvinnufélaga - 01.11.1918, Blaðsíða 11

Framtíðarmenning1 —
samvinnumenningv -
Inngangsorð.
I mörgu gjöldum við íslendingar fátæktar og fá-
mennis, og ekki síst í því, sem þó er ekkar metnaður —
bóklegri þekkingu og iestrarvísindum. Allir erum við
sammála um það, að við séum menningarþjóð frá fornu
fari, og séum líka, eða viljum vera, menningarþjóð -
nýjum stíl, sjálfsagt að fylgjast með tímanum af veikí
um mætti. Og þótt landið okkar sé Tcotriki, og kanske
einmitt því fremur, sjálfsagt að taka stórþjóðirnar til
fyrirmyndar og reyna með rögg og alvöru að hressa
kotið við.
En nú getur margt skeð, sem geri okkur hikandi
á framfarabrautinni; þarna eru þá t. d. stórþjóðirnar
að berjast, drepa menn, brenna, eyðileggja. Ilvað er
þetta, hvað kemur til? Jú, það eru bannsettir Rússar
og Englendingar, segja Þjóðverjar. Nei, morðtryldir
Prússar — Húnar, if you please, segja þá Bretar.
Það er eitthvað dottið ofan yfir okkur. Eitt er
okkur þó ljóst: að við viljum ekki berjast þótt stór-
þjóðirnar geri það. Verst að menningarþjóðirnar skuli
gera það. Já, en Þjóðverjar voru neyddir til, þeir eru
einlægt eitthvað svo ósiðaðir þessir Rússar. Menning
nútímans er ekki runnin þeim i merg og né blóð. Þeir
eru eiginlega Asíumenn. En Bretar og Frakkar, eru-.
þeir kannske ósiðaðir hka? Og Þjóðverjar?