Tímarit íslenzkra samvinnufélaga - 01.11.1918, Blaðsíða 8

146
þessa Birkibeina samvinnunnar safnast svo smátt og
smátt hin yngri og orkuminni félög. Ef framför á að
verða með sama hætti og verið hefir, eða meiri, þá
munu sambandsfélögin enn sem fyr verða að taka að
sér forustu og framkvæmdir.
öll hin mörgu verkefni, sem bíða aðgerða, verða
þvi að eins leyst verulega vel af hendi, að forgöngu-
mennirnir geti hagnýtt sér hverskonar reynslu sem
fengin er erlendis i samvinnumálum. En hvernig má
það verða ? Engum er ætlað það starf, að draga að
hugrayndir utan úr heimi og dreifa þeim út meðal al-
mennings á íslandi. Skal nú minst nokkuð á það
atriði.
Þungamiðja samvinnunnar er komin til Reykjavík-
ur og verður tæplega tiutt þaðan aftur nema lelögin
liðist í sundur. Þangað þarf að safna þeim fróöleik
og reynslu, sem síðan á að hagnýta allri hreyfingunni
til gagns og framfara.
Sjón er sögu rikari. Enginn íslenzkur samvinnu-
maður hefir haft ástæður til að heimsækja hin mörgu
og margbreytilegu samvimiufélög, sem starfa i löndun-
um i kringum okkur. Myndúm við þó geta haft mik-
inn hagnað bæði af fullri vitneskju um reynslu þeirra
og skipulag, og þá ekki síður af beinurn verzlunar-
skiftum við þau.
Ef þessu ætti að kippa í lag, þyrfti sambands-
8tjórnin að geta sent nokkra áreiðanlega og greinagóða
félagsbræður í einskonar rannsóknarferðir til nábúaland-
anna. Mikii bót væri að því, þó ekki væri tekið fyrir
nema eitt land á ári í svo sem 5—6 ár. Hver slíkur
sendimaður ætti að heimsækja og athuga af sjálfsýn
öll hin helztu samvinnufyrirtæki í því landi, sem hann
gisti, svo og leiðandi menn þeirrar stefnu. Reyna að
sjá sem flest það, sem til fordæmis mætti verða, og
mynda ný sambönd fyrir íslenzku félögin. Siðan ætti
hver slíkur sendimaður að gera nákvæma skýrslu um