Fálkinn - 12.12.1962, Qupperneq 33

fyrirfram.“ Á stundinni haldið þér
ræðustúf um það, að hugmyndin um
jólin sé ekki sú ein að fá gjafir, og að
jólin eigi að vera alveg einstæð að þessu
sinni, og allt í einu verður yður ljóst,
að þér hafið fjasað um jólin í að minnsta
kosti stundarfjórðung — enda þótt stöð-
ugt séu tveir mánuðir til jóla. Það fer
kalt vatn milli skinns og hörunds yðar
— er brjálæðið í þann veginn að ná tök-
urn á yður sjálfum? Þér ljúkið ræð-
unni í flýti og haldið áfram að snæða.
Maturinn er eins og sag á bragðið.
Daginn eftir eruð þér ekki enn
orðinn alveg rólegur. Alla leið á skrif-
stofuna tautið þér fyrir munni yðar,
að þér ætlið hvorki að hugsa eða tala
um jól. Sá fyrsti, sem býður yður góð-
an daginn á skrifstofunni, er í þann
veginn að fá „Gleðileg jól“ sem svar,
og þér standið sjálfan yður að verki
sitjandi við að teikna jólatré á minnis-
blöðin.
Á leiðinni heim getið þér næstum séð
kaupmennina í felum fyrir innan
gluggana með jólakerti og glingur í
höndum reiðubúna til að stökkva út í
sýningargluggana og hrópa: „Takið eft-
ir, ég er jólatré, veiztu ekki, að það
eru aðeins 50 dagar til jóla, asninn
þinn.“ Það fer þó alls ekki þannig
fram, eins og ég sagði rétt áðan, því að
þessi heilaþvottur er þrauthugsuð, ró-
leg, stöðug pynding, sem læðist yfir
yður hægt og bítandi. Fyrsta jólaskraut-
ið kemur hálf vandræðalega í ljós í
einu gluggahorninu til að minna á hugs-
anlega vini erlendis, sem réttast væri
að senda jólagjafir nú þegar, þar sem
aðeins 45 dagar eru til jóla. Það lítur
alveg meinlaust út, en það er það ekki.
Verzlunin hefði allt eins vel getað kom-
ið fyrir fimmtíu feta neon-jólasveini á
þakinu, en þeir eru miklu snjallari;
það gerir nefnilega ekkert til, þó að
þér sjáið ekki þessa litlu ábendingu.
sem felur sig svo vel í glugganum, því
að það er alveg áreiðanlegt, að börn-
unum að minnsta kosti sést ekki yfir
þessa fyrstu áminningu um jólaleyfið,
og er um nokkra betri aðferð að ræða
til að komast í samband við foreldrana
en fyrir milligöngu barna þeirra?
Kvöld nokkurt skýtur amman upp koll-
inum og talar einslega við frúna um
jólagjafirnar...
Frá þessu augnabliki að telja koma
æ fleiri jólavörur í ljós í gluggunum —
ein hrúgast ofan á aðra. Við verðum að
fara framhjá gluggunum á hverjum
degi til og frá vinnu, svo að þetta skal
ekki fara fyrir ofan garð og neðan hjá
neinum. Heima eru börnin byrjuð að
búa til jóladagatöl, sem liggja og flækj-
ast á stöðum, þar sem ekki er unnt að
komast hjá að sjá þau. Amma hefur nú
alveg gengið af vitinu, og hefur þegar
komið fyrir tíu til tólf gjöfum víðs veg-
ar um húsið, þar sem skínandi pappír-
inn og marglit böndin munu vissulega
vekja á sér athygli.
„Ágætt,“ segjum við síðan, „börnin
fá þá tuttugu — þrátíu gjafir hvert,
en þar verður líka látið staðar numið.
það meina ég að minnsta kosti,“ en
fyrsta lota er töpuð. Þér eruð örmagna
og ekki allt of öruggur um úrslit næstu
umferðar, sem gerir ráð fyrir að kaupa
þurfi gjafir handa öllum í fjölskyldunni
og vinahópnum. Þessi sókn hefur þó
krafizt ákveðins undirbúnings. Látlir
auglýsingabæklingar falla inn um
bréfarifuna, auglýsingar í dagblöðum
og vikuritum, gluggaskreytingar, smá
athugasemdir eins og: „Verið viðbúnir,
ef það kæmi óvænt gjöf frá Láru
frænku eða Pétri frænda, og kaupið
tylft af Óla Lokbrárkjólum okkar handa
hinum óvænta gefanda.“ í lok nóvem-
ber eruð þér mýkri á manninn, og það
setur að yður hroll við þá tilhugsun, að
tengdamamma kæmi og eiga þá ekkert
til endurgjalds, og hvað gerðist, ef ná-
granninn kæmi með gjöf? Það hallar
óðfluga undan fæti hjá yður. Fjarskyld-
ur ættingi kemur aðvífandi og segir
hjartanlega, að honum finnist að full-
orðnir ættu ekki að gefa hver öðrum
gjafir í ár. Þetta kemur eins og þruma
úr heiðskíru lofti, því að yður hafði
ekki eitt augnablik dreymt um að gefa
þessum hluta fjölskyldunnar gjafir —
hvorki hinum fullorðnu né sjö börnum
þeirra, en nú þegar lögð er áherzla á
orðið „fullorðnir“ segir það líka, að
þeir búist að minnst kosti við gjöfum
handa krökkunum.
Það er kominn desember, og heila-
þvotturinn hefur náð hámarki sínu. Nú
má þetta fara sínu fram, eins og vill
— þér eruð viðbúnir hinu versta. Jafn-
vel mynd í tímariti af sportbíl á hálfa
milljón við hliðina á jólatré og skýring-
artextinn; „Komið konu yðar á óvart
um jólin,“ kemur yður til að brjóta
heilann um, hvort þér séuð virkilega
nógu aumir til að svíkja konu yðar um
Fram. á bls. 48.
FÁLKINN 29