Fálkinn - 12.12.1962, Blaðsíða 21

Ef allt saman væri einhvern veginn
öðruvísi — þá skildi ég vera þér betri.
Hann botnaði ekki í, hvað hún átti
við.
Gat hún verið honum betri?
Honum fannst það ekki.
Annars hafði það lítið að segja, að
hann skildi hana ekki til fulls. Enginn
hlutur hafði neitt að segja. Þeim leið
svo fjarska vel. Eða að minnsta kosti
honum.
Hann minntist þess ekki, að þeim
nokkurn tíma síðar hefði liðið jafnvel.
Samt var þetta ekki eina árið, sem þau
sátu saman undir Slútsteini.
Slútsteinn. Það var þar, sem ég á
heima, var hann vanur að þrástagast
á við sjálfan sig í hjásetunni snemm-
sumars.
Skelfing höfðu þeir dagar verið lang-
ir. Og ekki dugar að þegja. Og ein-
hvern verður maður að hafa að skrafa
við. Auk fjárhundsins, sem hann átti
ekki sjálfur og sem fylgdi honum ein-
göngu af því, að húsbóndinn hafði skip-
að honum það. Og sem stundum strauk
frá honum.
Slútsteinn aftur á móti sat fastur. Þar
undi hann sér bezt.
Hann mundi þau sumur, að það hafði
verið gott að eiga sér vísan samastað.
Svo var það í hitteðfyrra, að sólskin-
ið brást þeim. Það var farið að hreyta
úr lofti löngu áður en Sigga kom. Og
veðrið versnaði, eftir því sem á leið
daginn.
Samt hafði hann ekki getað setið á
sér að spyrja, hvort þau ættu ekki að
skreppa upp undir klettinn sinn?
Þá hafði móðir hans orðið heldur
en ekki önug:
Ég ætti ekki annað eftir! í veðrinu
því arna. Þegar orðin gagndrepa, — og
allt saman vegna þín. Ætti það ekki að
vera nóg?
Drengnum var litið út um gluggann.
Regnið rann niður rúðurnar, það var
satt og víst.
Verra var þó, að síðar um daginn
hafði móðirin innt húsfreyju eftir, hvort
hann ætti það ekki til að vera dálítið
eigingjarn, hann Jónki litli?
Það er svo með börn, að þar bólar á
ýmsu, hafði húsfreyja svarað — fremur
stutt í spuna.
Og bætti við afundin eftir stundar-
korn:
Og svo er nú það, að yrmlingunum
kippir oftast í kynið — í aðra hvora
ættina.
Daginn eftir hafði Jónka gefizt tóm
Framh. á bls. 42.
FALKINN 17